πολιτικοί με όραμα·
07/06/2010 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο πολιτικοί με όραμα·
Έλλην πολιτικός τακτοποιεί το όραμά του
φαντάζει αστείο, φαιδρό, μάλλον επικίνδυνο• να γράφεται από τα ΜΜΕ (θεωρήθηκε… Είδηση!), να εκθειάζεται τρόπον τινά, η προνοητικότητα του πρωθυπουργού να συμβουλεύσει τους υπουργούς του, με τον εξής πάνω-κάτω τρόπο: «Παιδιά να συνεργάζεστε μεταξύ σας, δεν θέλω υπουργεία-φέουδα…», ορισμένοι –ικανοί, είμαι βέβαιος– συντάκτες θεωρούν τέτοιου είδους παροτρύνσεις, οδηγίες προς άπορες κορασίδες ή προς ηλίθιους, ικανές για να εισπράξουν οι τωρινοί κυβερνώντες την επιδοκιμασία, το χειροκρότημα του τόσο περιφρονημένου από τους ίδιους, πλήθος. Όραμα: ένας ταλαιπωρημένος, ασαφής όρος με όμοια συγκεχυμένο περιεχόμενο με αυτόν της Δημοκρατίας «Από όπου, κατά τρόπο αξιοσημείωτο, δεν προκύπτει τίποτε»*. Το όραμα εμπεριέχει έντονα, κυρίως σημειολογικά, τον Χρόνο μέσω του οποίου προκύπτουν, καταγράφονται ή καταβαραθρώνονται απτά αποτελέσματα ή άλλως επιτεύγματα. Όταν ο πολιτικός μιλά για όραμα, περιέργως δεν αποσαφηνίζεται ποτέ αν πρόκειται για όραμα θετικό ή αρνητικό –διότι υπάρχουν και αρνητικά οράματα, τα ράφια της Ιστορίας γνωρίζουν πολύ καλά το βάρος τέτοιων… οραμάτων.
Κρίνοντας τις προαναφερόμενες αμπελοφιλοσοφίες μου, παρέλειψα να συσχετίσω το όραμα με την… ευθιξία. Όταν Βρετανοί βουλευτές παραιτήθηκαν για αδικήματα του τύπου «Κάποιος είχε εισπράξει 97 λίρες για αγορά δύο δρύινων καλυμμάτων λεκάνης, μία υπουργός 40 λίρες για ζωοτροφές, κάποιος άλλος 350 λίρες για ένα σπιτάκι για πάπιες… νεο-ορκισθείς υπουργός, χρέωνε το ενοίκιο του εραστή του στα βουλευτικά του έξοδα.» (εντάξει, υπήρξαν και κάποια σχετικά serious…). Το σημαντικότερο: «Ζήτησαν, πρώτον, όλοι ανεξαίρετα οι εμπλεκόμενοι συγγνώμη – και μάλιστα έμπρακτα, επιστρέφοντας τα παρανόμως εισπραχθέντα….»**
Σε αντίθεση με τους παραπάνω Βρετανούς βουλευτές που -κάποτε έτρωγαν βελανίδια ενώ εμείς χρυσόσκονη- ξεστόμισαν τη λέξη συγγνώμη κοιτώντας το κοινό στα μάτια, η συγγνώμη των πολιτικών μας ακόμη εξετάζεται, ψάχνεται, «διερευνάται» μέσω θολών Εξεταστικών.
Ενώ οι Βρετανοί βουλευτές, έχουν το θράσος να ονομάζουν τα δικά τους ανομήματα σκάνδαλα, οι δικοί μας, πιο σεμνοί και μετριοπαθείς περιορίζονται στο… «υποθέσεις», κι ας είναι είναι μερικών εκατοντάδων εκατομμυρίων.
Πολιτικοί με όραμα.
.
.
.
[*] Ρόμπερτ Μουζίλ, Άνθρωπος χωρίς ιδιότητες.
[**] Παύλος Τσίμας, «Τα Νέα» 5.6.10
.
.
η πετρελαιοκηλίδα
07/06/2010 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο η πετρελαιοκηλίδα
Της ΒΡ στον κόλπο του Μεξικού. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς επιστήμονας, αρκεί να δει κανείς το τοπίο, τη ζωή που χάνεται. Ο Άνθρωπος είναι προορισμένος να δαμάσει την φύση όχι να την καταστρέψει.
«Εάν καταστραφεί σημαντικό υποθαλάσσιο φυσικό περιβάλλον, κανένα είδος δεν θα επιστρέψει πίσω γιατί ποτέ όλα αυτά τα είδη δεν θα επέστρεφαν σε μια υποθαλάσσια έρημο» […] «Η πετρελαιοκηλίδα δεν θα έχει μόνο τρομακτικές επιπτώσεις σε είδη που τα βλέπει ο καθένας στην επιφάνεια του νερού, όπως θαλασσοπούλια και δελφίνια, αλλά απειλεί πολλούς οργανισμούς που ζουν στο βυθό της θάλασσας συμπεριλαμβανομένου του sawfish, που ήδη βρίσκεται σε δυσχερή θέση, καθώς οι περιοχές όπου διαβιώνει περιορίστηκε και ο αριθμός του μειώθηκε», (Τζορτζ Μπέργκες, βιολόγος Πανεπιστημίου της Φλόριντα)
.
.
.
photos©Boston.com
.
.
François Villon (1431-?)
07/06/2010 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο François Villon (1431-?)
L’Épitaphe de Villon ou » Ballade des pendus «
Frères humains, qui après nous vivez,
N’ayez les cœurs contre nous endurcis,
Car, si pitié de nous pauvres avez,
Dieu en aura plus tôt de vous mercis.
Vous nous voyez ci attachés, cinq, six :
Quant à la chair, que trop avons nourrie,
Elle est piéça dévorée et pourrie,
Et nous, les os, devenons cendre et poudre.
De notre mal personne ne s’en rie ;
Mais priez Dieu que tous nous veuille absoudre !
Se frères vous clamons, pas n’en devez
Avoir dédain, quoique fûmes occis
Par justice. Toutefois, vous savez
Que tous hommes n’ont pas bon sens rassis.
Excusez-nous, puisque sommes transis,
Envers le fils de la Vierge Marie,
Que sa grâce ne soit pour nous tarie,
Nous préservant de l’infernale foudre.
Nous sommes morts, âme ne nous harie,
Mais priez Dieu que tous nous veuille absoudre !
La pluie nous a débués et lavés,
Et le soleil desséchés et noircis.
Pies, corbeaux nous ont les yeux cavés,
Et arraché la barbe et les sourcils.
Jamais nul temps nous ne sommes assis
Puis çà, puis là, comme le vent varie,
A son plaisir sans cesser nous charrie,
Plus becquetés d’oiseaux que dés à coudre.
Ne soyez donc de notre confrérie ;
Mais priez Dieu que tous nous veuille absoudre !
Prince Jésus, qui sur tous a maistrie,
Garde qu’Enfer n’ait de nous seigneurie :
A lui n’ayons que faire ne que soudre.
Hommes, ici n’a point de moquerie ;
Mais priez Dieu que tous nous veuille absoudre !
.
.
[η διόγκωση ενός βίτσιου·
06/06/2010 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο [η διόγκωση ενός βίτσιου·
μιλάνε ακούγοντας την κολακευτική ηχώ των λέξεών τους, κι εμείς ακούμε, ευτυχώς ξέρουμε να ακούμε. Η επιθυμία μας να απαντήσουμε ή να ανταπαντήσουμε θα παραμείνει καιρό ακόμη στο να καιροφυλακτεί αναμένοντας –ίσως έρθει ίσως δεν έρθει- την ποθητή στιγμή· τώρα οι αφημένοι με την βουβή συγκατάθεσή μας συνεχίζουν αμέριμνα να ομιλούν, παραμένοντας στο χώρο του τυχοδιωκτισμού, των καιροσκόπων. Χασκογελά ο μύθος που μας θέλει ιστορικά ενωμένους σε «ώρες εθνικού κινδύνου», όπως χασκογελά κι ο άλλος ο μύθος του φιλότιμου και άλλων κολακευτικών παρασήμων που μας έχουν καρφιτσωθεί από την κούνια μας στο πέτο, βαδίζουμε περπατώντας με στόμφο –φίσκα στην ένδοξη ιστορία- καμαρωτοί σαν γάλοι στην αγορά με φραπέ, κι ήρθε η ευκαιρία, κι ήρθε η καταστροφή που θα μας ένωνε στη σκέψη, στην μοίρα, είναι εδώ, έχει πιάσει στασίδι, κι οι ντόπιοι μέτριοι νόες και ρήτορες συνοδεύονται από εκείνους που· με κομπασμό επαναλαμβάνουμε σε κάθε μας ευκαιρία, ότι «χωρίς εμάς θα ήταν χαμένοι», διότι κάποτε «όταν εμείς…», εκείνοι είχαν το αμαρτωλό βίτσιο να προτιμούν το έδεσμα των εκλεκτών gourmet
βελανιδίων.
αγριμολογος 