«Τη σαΐτα του λόγου άσ’ τηνε να ξεδώσει απ’τη χορδή του τόξου που τόσο έχεις τεντώσει»

17/03/2016 § Σχολιάστε

Anceps/Διφορούμενον

©Στράτος Φουντούλης, ακουαρέλα σε χαρτί, 1992

©Στράτος Φουντούλης, ακουαρέλα σε χαρτί, 1992

[…]
όπως αυτό που βιάζεται, ποτέ δεν σταματά,
κι ό,τι κι αν βρει μπροστά του, το δρόμο του τραβά,
σαν κάποια ανάγκη να τον κεντά,
έτσι τρυπώνουμε στης ανηφόρας την κλεισούρα
ο ένας πίσω από τον άλλο·
δυό-δυό δε θα χωρούσαν, γιατ’ήταν τα σκαλιά στενά.
Κι όπως, σα θέλει να πετάξει, το πελαργόνι
ανασηκώνεται και τις φτερούγες ξεδιπλώνει,
έτσι ένιωθα τη δίψα μου για μάθηση
ν’ανάβει και να σβήνει, όπως αυτός
που πάει να βγάλει τη λαλιά κι ευτύς την καταπίνει
Κι ενώ γοργά βαδίζαμε, γυρνά ο γλυκός πατέρας
και μου λέει: «Τη σαΐτα του λόγου άσ’ τηνε να ξεδώσει
απ’τη χορδή του τόξου που τόσο έχεις τεντώσει».
[…]
Η ενέργεια ετούτη γίνεται ψυχή
σαν του φυτού, που απ’ αυτήν διαφέρει,
γιατί έφτασε πια η δεύτερη, ενώ η πρώτη ακόμη ταξιδεύει·
κι έτσι δουλεύοντας, φτάνει να νιώθει, και νιώθωντας,
σαλεύει σαν το θαλασσινό σφουγγάρι· και φτιάχνει
τα όργανα της αίστησης, που από αυτήν γεννιούνται.
[…]

 

*
[Dante Alighieri: H Θεία Κωμωδία/Καθαρτήριο (Canto XXV, 3-18/51-57), μτφρ: Ανδρέας Ριζιώτης, Τυπωθήτω]

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

What’s this?

You are currently reading «Τη σαΐτα του λόγου άσ’ τηνε να ξεδώσει απ’τη χορδή του τόξου που τόσο έχεις τεντώσει» at αγριμολογος.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: