[αδυναμίες·

11/03/2017 § Σχολιάστε

Είναι πρωί, έντεκα και τέταρτο. Όλοι κοιμούνται, εκτός από την Αγνή. Εκείνη, φέρνει βόλτες στο σπίτι και μοιρολογεί. Απλώνει τα λερωμένα της φουστάνια προς την κατεύθυνση της θάλασσας, και βγάζει μια σιγανή, συρτή κραυγή, σαν πληγωμένη φάλαινα. Η κραυγή της, σκορπίζει πουλιά, δέντρα και θάλασσα, και ξαφνικά γίνεται νύχτα, θυμίζοντάς μου μια χειμωνιάτικη συνάντηση. Το παρελθόν γίνεται αγγελιαφόρος πολλών κακών στο διάβα της, κι έτσι και εκείνη αποφασίζει και ανοίγει το αιδοίο της, ρουφώντας μέσα τον ήλιο ολόκληρο.

*
[του καθηγητή ©Κύρκου Δοξιάδη στο περιοδικό ‘λέξη’, Γενάρης 1982]

η φωτογραφία είναι του ©αγριμολόγου

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

What’s this?

You are currently reading [αδυναμίες· at αγριμολογος.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: