[περιπέτειες μικρών επιθυμιών·

09/05/2017 § Σχολιάστε

Νανά Ησαΐα (1934-2003)

Γράφω και πάλι προσπαθώντας να βρεθώ σ’ έναν κάποιο χώρο έκφρασης. Οι διασπαστικές μέρες και ώρες συνεχίζονται. Σαν κάποιος ολόκληρος τρόπος ζωής να έχει χαθεί. Όλες οι τελευταίες εμπειρίες μου είναι αυτές, ακριβώς, ως προς τις οποίες τίποτα δεν μπορεί να ειπωθεί στον κόσμο. Μια δυσκολία γραφής ακόμα κι εδώ. Το μυαλό μου δεν μπορεί να διατυπώσει τ’ απλούστερα των πραγμάτων. Και μέσα στις σκόρπιες μου σκέψεις και πράξεις, μοιραία, κάτι μέσα μου λέει πως κάθε είδους όνειρο έχει πια χαθεί και πια δεν μένει παρά ν’ ακολουθήσει μια μορφή ζωής που μόνο εκμεταλλεύεται ό,τι το όποιο όνειρο κάποτε είχε υποδείξει. Μοιραία ρωτάει κανείς: είναι αυτή μια μεταβατική εποχή ή μια εποχή που θα κρατήσει για πάντα; Θα χάσει κάθε αίσθηση περιπέτειας ή ζωή; Και θα χάσει εκείνη τη μεγάλη στιγμή, που συμβαίνει όταν δεν την περιμένει κανείς, δηλώνοντας μιαν άλλη αίσθηση της ζωής μας; Είναι σχεδόν σαν τα στοιχεία που τη συνθέτουν – η συγκίνηση, η διαύγεια, η διάθεση της θεατρικής σκηνής και του ρόλου, οι περιπέτειες των μικρών επιθυμιών – να έχουν εξαλειφθεί. Και μένει τι; Κάτι το πολύ ήρεμο στο παρόν που, ωστόσο, τρέμει στο μέλλον. (29 Οκτωβρίου 1981)

[Νανά Ησαΐα, Άλλη, Ωκεανίδα/Θεωρία, 1983]

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

What’s this?

You are currently reading [περιπέτειες μικρών επιθυμιών· at αγριμολογος.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: