[Η ύβρις μιας γεμάτης σελίδας·

05/06/2017 § Σχολιάστε

Του Λουκά Λιάκου

Δεν είμαι κάποιος και εσύ δοκίμασες να πεις κάτι τόσο μάταιο; Να κάνεις όσα αφόρητα μας διέλυαν πάντα; Όλος ο θάνατος είναι βαλμένος μέσα στη ζωή. Όλος. Κι αυτή είναι΄μια βιαστική παρηγοριά· όλα συμβαίνουν. Μέσα σε ένα περίγραμμα, ένα κάδρο όπου κανείς δε μένει αδιάφορος και κανείς δεν εξηγεί -σαν από συνεννόηση- το επικίνδυνο όλων όσων έγιναν και αφήνεται, να γνωρίζεται σαν κάποιο μελλοντικό υποτιθέμενο αντίτυπο όσων -εάν και εφόσον- πρόκειται να γίνουν. Σκέψου κάποιον, χωρίς να τον έχεις δει, χωρίς να τον έχεις γνωρίσει. Σκέψου το μοναδικό του στοιχείο: Φόβος. Σκέψου το φόβο, δε μπορώ να θυμηθώ μιαν άλλη λέξη με περισσότερη επιτυχία κι εντύπωση· για τα χρόνια που θα ‘ρθουν, για τα χρόνια που ‘χουν περάσει. Κάπου υπάρχει ένας άνθρωπος που δεν έχουμε φανταστεί κι είναι μετουσιωμένος, όλος σε μια πρόσκληση χρόνων και χρόνων, κι όλο κάπου πάει κι όλο κάπου είναι και μας περιμένει. Χρειάζεται ωστόσο, να μας λείπει η απόφαση. Δεν είμαι κάποιος. Το λες και ξέρεις ήδη πολλά· όταν αγνοείς όσα περιττά βρίσκεις σε ένα κάδρο που έχει την ορμή γυρισμού και το δικαίωμα να ταιριάξεις· μέσα του, την εικόνα σου μπροστά στη θάλασσα, με μια ορισμένη δική σου βαθύτερη σκέψη. Εσύ, με τα μαλλιά και τα ρούχα σου έγχρωμα ή ασπρόμαυρα σαν τις ταινίες που βλέπεις κι οι φίλοι πριν φύγεις, ν’ ανοίγουν τις μεγάλες αγκαλιές· να ‘ναι η μόνη λύση; Χαμογελώντας απρόσωπα είναι τόσο απλό να ξαναγυρνούμε εκεί, να παρασυρόμαστε μια και για πάντα στον άλλον, που κανείς μας δε ξέρει, κάνοντας σαν από τεχνική και συνέχεια, μια βόλτα γύρω από έναν κύκλο ανθρώπων που αρθρώνουν προσπάθεια μόνο, όχι κατόρθωμα. Ο εχθρός ο δικός μου παριστάνει, δεν είναι· το λευκό άδειο χαρτί μα η ύβρις μιας γεμάτης σελίδας που σηκώνεται σαν ετοιμοθάνατος και απειλεί να γίνει ο πρόλογος στο άγραφο της τελευταίας εικόνας. Εκείνες οι εικόνες μέσα μου των λέξεων είναι που καταρρέουν χωρίς να τις πω, χωρίς να καταρρέουν. Μια μουσική χωρίς να κινούμαι, ένας σιωπηλός πόλεμος χωρίς καν να σηκωθώ από την ίδια συζήτηση. Κι όλο αυτό διαρκεί και λίγο ενδιαφέρει και ξεχνιέται και δε χρειάζεται να ζωγραφιστεί και δεν ωφελεί να ξέρω· πως φέρομαι σαν να μην έχω καταλάβει ότι όλος ο θάνατος, όλη η ζωή που μιλάω είμαι εγώ, «ο ένας του άλλου» που βρίσκομαι καθαρά τόσο, και τόσο συγκεκριμένα στο αόριστο κάλεσμα του ενός και μόνο ανθρώπου, του τόσο δικού μου, και ταυτόχρονα ξένου.

*
©Λουκάς Λιάκος στις Στάχτες 30.06.2015

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

What’s this?

You are currently reading [Η ύβρις μιας γεμάτης σελίδας· at αγριμολογος.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: