αγριμολογος

Ημιτελές έξι

Ρουφούσαν κίτρινη σκόνη, με κινήσεις μηχανικές· τελετουργικές. Η σκόνη άφηνε πίσω της μια μεταλλική γεύση στον αέρα, θύμιζε κάτι γνώριμο, ταυτόχρονα απόμακρο. Τα πρόσωπά τους κάπου κάπου άδειαζαν, τα μάτια τους γυάλιζαν, σαν να κοιτούσαν κάτι που δεν ήταν παρόν σε αυτόν τον κόσμο.

Κίτρινη σκόνη παντού. Στα ρούχα, στα χέρια, στα ραγισμένα δάπεδα σπιτιών. Δεν θυμούνταν πότε ξεκίνησαν να τη ρουφούν. Κάποιοι έλεγαν ότι έφερνε λήθη, ότι έκανε τις σκέψεις να γλιστρούν μακριά, όπως η άμμος μέσα από τα δάχτυλα. Άλλοι ισχυρίζονταν ότι τους χάριζε οράματα, στιγμές διαύγειας μέσα στην αδιαπέραστη θολούρα της καθημερινότητας.

Όσο η σκόνη γινόταν μέρος τους, κάτι μέσα τους φαινόταν να διαλύεται. Οι μνήμες τους, οι φόβοι τους, ακόμα και οι ανάγκες τους για κάτι αληθινό, ξεθώριαζαν. Το κίτρινο σκέπαζε τα πάντα, μια απόχρωση που ένωνε το παρελθόν με το τίποτα.

Ίσως, μπορούσε κανείς να σκεφτεί, η σκόνη να μην ήταν το πρόβλημα. Ίσως ήταν απλώς το μέσο. Το πραγματικό πρόβλημα ήταν η ανάγκη τους να γεμίσουν τα κενά – κενά που δεν μπορούσαν ούτε να κατανοήσουν ούτε να παραδεχτούν. Κι έτσι, ρουφούσαν. Μέρα με τη μέρα, μέχρι που το κίτρινο δεν ήταν πια σκόνη, αλλά η πραγματικότητά τους.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.