[της αλληλουχίας των εικόνων·
10/05/2026 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο [της αλληλουχίας των εικόνων·
sine materia Β.
Είναι. Υπάρχει –και· χωρίς την ίδια παρούσα· επιβάλλεται. Μένει ως κριτήριο η μη-απτή ύπαρξή της. θα αποτελεί πάντα την υψηλή αξία του πολιτισμού –κι ας είμαστε μάρτυρες του εμπορικού ευτελισμού Της, κι ας καταναλώνεται, κι ας ενσωματώνεται και ως ψυχαγωγικό προϊόν. Πως εξηγεί κανείς την ανατριχιαστική μη-χρησιμότητα της αλληλουχίας των εικόνων, ας πούμε στις Μεταμορφώσεις ενός Οβιδίου · εκεί όπου αντικείμενα πόθου σφηνωμένα με βρόγχο στο έδαφος αρνούνται την αποχώρηση ώστε εντέχνως το επιβαλλόμενο από τον δημιουργό μοτίβο της καταδίωξης να επανέρχεται σ’ αυτά για μία, μοναδική επαφή κι έπεται, ταχέως, σε ανύποπτο χρόνο, η επόμενη μεταμόρφωση -αφήνοντας σύξυλη την προηγούμενη καθώς διατέλεσε το σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκε κι οι αλληλοδιαδοχές συνεχίζουν να καταγράφουν, να αναδεικνύουν μεγαλόπρεπα την αδήριτη ενότητα όλων των άψυχων και έμψυχων πλασμάτων· μέσω αμέτρητων συνδυασμών – η αλληλουχία των «διατυπώσεων» στον τότε γραπτό λόγο, έχει την αξία της· όπως απέδειξε δύο σχεδόν χιλιάδες χρόνια μετά, η τεχνική του μοντάζ μια άλλης, σύγχρονης τέχνης, παιδί της βιομηχανικής εξέλιξης, αυτής που σήμερα ονομάζουμε
Κινηματογράφο.
✳︎
α’ δημοσίευση 11/03/2013
όλα κατηγορίας «sine materia» —>
◉
.
[όπως χαλκογραφίες του Ματίς·
08/04/2026 § Σχολιάστε
Φύλλο 22
τίνα πως επαγγέλη τέχνη ασκεί, ω φίλε; την ζωγραφική έγωγε.(*) – ίσως η κουβέντα να έγινε σε μπαλκόνι. εκεί· με φρεσκοπλυμένο δέρμα δροσερό· να βλέπω το μέγα άνοιγμα μπρος καθώς ιστορούμε –κάτι βρίσκεται να ιστορηθεί – κι η κουβέντα να τείνει προς διαγραφή του σφαιρικού, το μερικό έχει το ενδιαφέρον· είναι εκείνο που γεμίζει τη σελίδα με λέξεις λεπτές, κανονικές, όπως χαλκογραφίες του Ματίς, το μηχανικό γρατζούνισμα του Michaux. το μερικό έχει το ενδιαφέρον· είναι ο τρόπος των φοβισμένων παιδικών προσώπων μέσα στο άπειρο πλήθος καθώς κοιτούν το χαρτί· είναι η πρώιμη συνηγορία των έντονων αισθήσεων· η μουσική που υποχρεώνεσαι ν’ αφήσεις στο μελαγχολικό και στο βαθύ.
..
(*)από «Περί Ζωγραφίας και Ποιήσεως διάλογος» – Ελληνικός Κώδικας 2268, Βατικανό. «Μετέγραψε ο Ουικέντιος Ιαννίνι» – δημοσιεύτηκε από τον Κ. Νίκα. Μέρος του δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «λέξη /απρίλης ‘89» – απ’ όπου πήρα τις δύο φρασούλες.
[Α’ δημοσίευση 26.02.2009
◉
.
.
[η στενότητα του πρόσκαιρου καταλύματός μας·
18/03/2026 § Σχολιάστε
«Είναι η σκιά της σοβαρότητάς μου!» -αυτή είναι η τελευταία φράση του Ούλριχ με την οποία τελειώνει Ο άνθρωπος χωρίς ιδιότητες του Ρόμπερτ Μούζιλ–και η οποία, από τότε που τέλειωσα την ανάγνωσή του πριν τριάντα τόσα χρόνια με ακολουθεί. Παραμένει· και είναι η σκιά της σοβαρότητάς μου, με ακολουθεί όπως κάθε φορά που ξημερώνει, με στοιχειώνει όπως το καθημερινό ξύπνημα, είτε έχω το κεφάλι προς το ξυπνητήρι το οποίο προλαβαίνω σχεδόν πάντα να απενεργοποιήσω λίγο πριν την προκαθορισμένη του ώρα -σπανίως προλαβαίνει να κάνει τη δουλειά για την οποία το αγόρασα, είτε έχω στραμμένο το κεφάλι μου προς την αντίθετη μεριά. Μου το μηνύουν οι πρώτοι θόρυβοι του δρόμου που καταφθάνουν σχετικά σβησμένοι· διότι έχω πειστεί, χωρίς τη σκιά αυτή της σοβαρότητάς μου, η ζωή δεν θα με κάλυπτε από φαινομενικά απρόβλεπτες μικροστεναχώριες κι οδύνες, κι έχω την εντύπωση, ποτέ κανείς δεν είναι σίγουρος, ότι μου σφυρίζει ξέπνοα μεν, αλλά ασταμάτητα, όπως ένα σύννεφο που κρύβει προσωρινά τον ήλιο, μου θυμίζει την στενότητα του πρόσκαιρου καταλύματος που μας έχει καταχωρηθεί, αυτού που με αυθάδεια αποκαλούμε ζωή.
◉
A΄Δημοσίευση 03/07/2017
[ανεξίτηλη αοριστία·
11/03/2026 § Σχολιάστε
Ημιτελές δεκατέσσερα
Jannis Kounellis, Installation
Η Γενοβέφα δεν έχει ψυχή. Το λέει με την οπτική ενός αποστασιοποιημένου παρατηρητή. Το λέει με ένα αόριστα ανεξίτηλο συμφραζόμενο, του οποίου η αοριστία, με τον καιρό, γίνεται πιο ανεξίτηλη από το ίδιο το συμφραζόμενο.
―«Δεν έχω ψυχή».
Ίσως έχει τα στοιχεία μιας ψυχής (όπως τη φαντάζεται ο κόσμος) —όπως ένας διαβητικός έχει τον μηχανισμό της πρόσληψης ινσουλίνης. Χωρίς την ινσουλίνη που απαιτείται για να γεμίσουν τα ανθρώπινα κύτταρα με την ενέργεια της ζωής.
Το έχει ακούσει (ή φαντάζεται πως το έχει ακούσει) από ανθρώπους που θα μπορούσαν να περιγραφούν ως κυρίες και κύριοι διαρκώς ανερχόμενων φιλοδοξιών, ότι τα μέχρι τώρα ανεξερεύνητα άκρα κάποιου μουσικού κομματιού ή ποιήματος ή πίνακα (εντός εισαγωγικών) τρέφουν την ψυχή τους —μια νότα, ένα δίστιχο, μια συγκέντρωση χρωμάτων, θολωμένα για την όραση (αν μπορεί να ονομαστεί έτσι) των ανθρώπινων όντων από τα καθημερινά. Λερωμένα από τη ζωή γυαλιά της ύπαρξης, ή σιγασμένα από τον μονότονο χτύπο των ατελείωτων ημερών μιας άχρωμης ρουτίνας. Όμως αισθητά. Σαν την έντονη άνθηση ενός λουλουδιού, με πέταλα τεντωμένα προς όλες τις κατευθύνσεις, για να δεχτούν οτιδήποτε και τα πάντα. […]
◉
[όλα κατηγορίας «ημιτελές»
αγριμολογος 