αγριμολογος

Φωτο από Καθημερινή: Το τατουάζ στο χέρι της Μαρίας Καρυστιανού πιθανότατα παραπέμπει στις ψυχές που πέταξαν ψηλά. Οι συγγενείς των θυμάτων, σύμφωνα με τον Στέλιο Ράμφο, παρουσιάζουν αντίστοιχη με την Αντιγόνη συναισθηματική συγκέντρωση στην τύχη και την τιμή των δικών τους: Ζητούν επίμονα να μάθουν, συσπειρώνονται, γράφουν τα ονόματα, όμως σέβονται τις ψυχές των θυμάτων και δεν συνθηματολογούν, ούτε φωνασκούν. Με τον πόνο τους πλάθουν κάτι άλλο. [ΙΝΤΙΜΕ / ΘΩΜΑΪΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗ]

η βλακεία και η ανικανότητα υπερέχουν του ενδεχόμενου δόλου

Αξίζει να διαβάσουμε το άρθρο του Τάκη Θεοδωρόπουλου στην Καθημερινή 18.3.2025

Αγαπητέ φίλε Στέλιο, διάβασα, όπως πάντα με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, το κείμενό σου στην κυριακάτικη «Κ» για τον Κρέοντα και την Αντιγόνη. Εξάλλου και εσύ και εγώ ενίοτε συναντιόμαστε στην επικαιρότητα της σκέψης των τραγικών. Και τι πιο επίκαιρο από το έργο του Σοφοκλή μετά το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών και τη σύγκρουση ανάμεσα στην πολιτική εξουσία και στις ιερές εθιμικές επιταγές τις οποίες υποστηρίζει η νεαρή πριγκίπισσα της Θήβας. Παρ’ όλ’ αυτά θα μου επιτρέψεις να κάνω μερικές παρατηρήσεις. Ο Κρέων απαγορεύει την ταφή του Πολυνείκη, όμως κανείς δεν απαγόρευσε την ταφή των νεκρών των Τεμπών. Εκτός αν δεχθούμε τη συμβολική απαγόρευση της συγκάλυψης. Δεν τη συμμερίζομαι. Εξακολουθώ να υποστηρίζω ότι η βλακεία και η ανικανότητα υπερέχουν του ενδεχόμενου δόλου. Η Αντιγόνη θέλει να θάψει τον αδελφό της υπερασπιζόμενη το οικογενειακό και θεϊκό δίκαιο. Ο Κρέων τής το απαγορεύει υπερασπιζόμενος τους νόμους της πόλης. Νόμοι που τους έχει αποφασίσει ο ίδιος, όμως κι αυτοί τελούν υπό την προστασία των θεών. Γράφεις ότι η Αντιγόνη είναι η ελευθερία ενώ ο Κρέων είναι ο καταναγκασμός. Θα έλεγα πως και ο ένας και η άλλη υπερασπίζονται κάποιον καταναγκασμό. Και ο Κρέων υπερασπίζεται την πολιτική ελευθερία. Αυτή για τον άνθρωπο του 5ου αιώνα δεν υπήρχε έξω από την οργανωμένη πόλη. Και ο Κρέων προσπαθεί να αποκαταστήσει τη νομιμότητα στη Θήβα μετά τον εμφύλιο ανάμεσα στους δύο αδελφούς, τον Ετεοκλή και τον Πολυνείκη, θύματα της κατάρας του Οιδίποδα. Κοινώς, παλεύει για να διασφαλίσει την ελευθερία των πολιτών. Μην ξεχνάμε ότι ο Σοφοκλής επιφυλάσσει και για τον Κρέοντα και για την Αντιγόνη άσχημο τέλος. Τραγικός ήταν ο άνθρωπος, δεν ήταν διαφωτιστής. «Πολλά τα δεινά κουδέν ανθρώπου δεινότερον πέλει».

Δεν χωράει αμφιβολία πως η Αντιγόνη γοητεύει. Μια παρθένα πριγκίπισσα που ο πανίσχυρος Κρέων την αντιμετωπίζει ως απειλή δείχνει, αν μη τι άλλο, ότι το γυναικείο φύλο είχε μια διόλου αμελητέα κοινωνική δύναμη. Το πένθος της είχε πολιτική αξία. Οπως και στον δικό μας κόσμο το πένθος έχει πολιτική αξία. Και η πολιτική του αξία διαφέρει από τα υδραυλικά της κυβέρνησης και τους ανασχηματισμούς επειδή αγγίζει την κοινωνική ευαισθησία.

Φίλε Στέλιο, δεν μπορώ να διαφωνήσω μαζί σου. Η κυβέρνηση υποτίμησε το βάρος του πένθους με αποτέλεσμα σήμερα να είναι αντιμέτωπη με μια πλημμυρίδα που δεν απειλεί μόνον την ίδια. Απειλεί και όσους ευελπιστούν να την εκτρέψουν προς όφελός τους. Είναι κάτι σαν την εκτροπή του Αχελώου. Ο Κρέων κατάλαβε αμέσως τον κίνδυνο και αντέδρασε άμεσα. Οχι με τον τρόπο που εμείς θα θέλαμε. Αλλιώς δεν θα είχαμε τραγωδία, θα είχαμε κωμειδύλλιο.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.