αγριμολογος

Η εμμονική απέχθεια προς ένα και μόνο πολιτικό πρόσωπο (ζωντανό παράδειγμα, η γενικότερη στάση της αντιπολίτευσης προς το πρόσωπο του πρωθυπουργού), δεν αποτελεί ένδειξη ώριμης πολιτικής σκέψης αλλά, αντιθέτως, συχνά μαρτυρά έλλειψη διορατικότητας και αναλυτικής ικανότητας απέναντι στη σύνθετη φύση της πολιτικής πραγματικότητας. Εξού και η στασιμότητα στα ποσοστά της αντιπολίτευσης.

Ναι, για όλα φταίει το συγκεκριμένο πρόσωπο, ακόμα και για άσχετα ζητήματα. Ό,τι νά ‘ναι.

Όμως, όταν ο δημόσιος διάλογος και η προσωπική κρίση περιορίζονται στη δαιμονοποίηση ενός προσώπου, η πολιτική μετατρέπεται σε ψυχολογική εκτόνωση και όχι σε ουσιαστική κατανόηση θεσμών, δομών και συσχετισμών δύναμης. Η προσωποποίηση της εξουσίας απλοποιεί βολικά τα πολύπλοκα προβλήματα, δημιουργώντας έναν συμβολικό «φορέα του κακού», στον οποίο αποδίδονται συλλήβδην όλες οι παθογένειες του συστήματος.

Ωστόσο, η πολιτική πραγματικότητα διαμορφώνεται από θεσμικές λειτουργίες, κοινωνικές πιέσεις, ιστορικές συνθήκες και συλλογικές ευθύνες που υπερβαίνουν κατά πολύ το εκάστοτε πρόσωπο. Η διορατική πολιτική σκέψη οφείλει να διαχωρίζει το άτομο από το πλαίσιο, να αναλύει πολιτικές επιλογές και ιδεολογικά προτάγματα, και να αποφεύγει τη συναισθηματική μονοκαλλιέργεια που καταλήγει σε φανατισμό.

Διότι όπου κυριαρχεί η εμμονή, υποχωρεί η κριτική ικανότητα· και όπου η πολιτική περιορίζεται σε προσωπική αντιπάθεια, χάνεται η ουσία της δημοκρατικής αντιπαράθεσης.

◉

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.