αγριμολογος

Γραφικότητες

Δεν μπορεί να τα σκέφτηκε όλα αυτά και να τα εκστόμισε έτσι με μια… αφελή αυτοπεποίθηση. Δεν γίνεται να μην του έχει πει κανείς ότι είναι αρλούμπες που αγοράζουν μόνον άσχετοι και δεν του περιποιεί τιμή να ισχυρίζεται τόσο προκλητικές ελαφρότητες του τύπου «έπρεπε να είχα κλείσει τις τράπεζες την επομένη των εκλογών».

Ο λόγος για τον Αλέξη Τσίπρα (συνέντευξη στον Νίκο Χατζηνικολάου) που ξεπέρασε τον εαυτό του λέγοντας ότι κακώς δεν εκβίασε περισσότερο την Ευρωπαϊκή Ενωση βάζοντας λουκέτο στις τράπεζες πέντε μήνες πριν τις οδηγήσει εκεί με τις επιλογές του. Ηταν μια ωμή υπενθύμιση ότι ο πρώην πρωθυπουργός παραμένει εγκλωβισμένος στην ίδια καταστροφική λογική που κόστισε ακριβά στη χώρα. Αυτό που προκύπτει αβίαστα είναι ότι όχι μόνο δεν έχει διδαχθεί τίποτε, αλλά επιμένει να παρουσιάζει τα εγκληματικά λάθη του ως χαμένες ευκαιρίες. Η αναφορά του στις τράπεζες δεν είναι απλώς προκλητική και πολιτικά ανεύθυνη, αλλά είναι κυρίως κυνική και δείχνει ότι «πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι». Στην πραγματικότητα αποκαλύπτει έναν τρόπο σκέψης όπου η οικονομική ασφυξία της χώρας θα μπορούσε στον φανταστικό κόσμο του κ. Τσίπρα να γίνει εργαλείο πίεσης. Είναι ανήκουστο να ισχυρίζεται ότι θα ήταν διαπραγματευτικό χαρτί η καταστροφή. Αν είναι έτσι, τότε να κλείνουμε κάθε τόσο τις τράπεζες για να απογειωθεί η ελληνική οικονομία και να πάρει ο πρώην πρωθυπουργός ένα Νομπέλ σαν και αυτό που διεκδικεί ο ειρηνοποιός πρόεδρος των ΗΠΑ. Ακόμη πιο ανησυχητικό, όμως, είναι το συμπέρασμα που προκύπτει από τη συνολική τοποθέτησή του ότι το πρόβλημα δεν ήταν η στρατηγική του 2015, αλλά το γεγονός ότι δεν εφαρμόστηκε με μεγαλύτερη ένταση. Πολύ απλά ο κ. Τσίπρας δεν αμφισβητεί τη λογική της σύγκρουσης και του εκβιασμού. Απλώς θεωρεί ότι δεν την πήγε αρκετά μακριά. Πρόκειται για μια αντίληψη επικίνδυνη, που αν είχε υλοποιηθεί πλήρως θα μπορούσε να είχε οδηγήσει τη χώρα στον γκρεμό και δεν θα μπορούσε να την ξανασώσει τώρα που θέλει να επιστρέψει…

Μέσα σε όλα αυτά, έρχεται και η σχεδόν ειρωνική διαπίστωση ότι το τρίτο, αχρείαστο μνημόνιο «έβγαλε τη χώρα από την κρίση», ασχέτως αν τη χρέωσε κάπου 100 δισ. ακόμη. Αν πράγματι αυτό πιστεύει, γιατί δεν υπέγραψε άλλα… δύο ή τρία να πάμε πιο γρήγορα στον παράδεισο. Η πικρή αλήθεια είναι ότι χρειάστηκε ένα πρόγραμμα ακόμη για να διορθώσει τα ίδια του τα λάθη. Σε κάθε περίπτωση, η εικόνα που προκύπτει δεν είναι αυτή ενός πολιτικού που ωρίμασε, αλλά ενός πολιτικού που αναθεωρεί την ιστορία με τρόπο που τον βολεύει, αποφεύγοντας την ουσία, ενώ είναι έτοιμος να επαναλάβει με άνεση όλη την πολιτική χυδαιότητα και τον λαϊκισμό της πρώτης του περιόδου.