[η προβλεπόμενη ευτέλεια της τιβί ·
21/09/2019 § Σχολιάστε
Δύο άκου, ένα λέγε
Όχι, δεν αναφερόταν σε περίφημα ζεύγη εραστών: Ρωμαίος και Ιουλιέτα, Βελθάνδρος και Χρυσάντζα, Πάρις και Ελένη, Βερλαίν και Ρεμπώ, Αντώνιος και Κλεοπάτρα, Μιμίκος και Μαίρη, Σαπφώ και Γογγύλα, Εδουάρδος και Κυρία Σίμσον.
Όχι, δεν αναφερόταν η παρουσιάστρια σε ονομαστές δυάδες συναγωνιστών: Αρμόδιος και Αριστογείτων, Φιντέλ Κάστρο και Τσε Γκεβάρα, Καραολής και Δημητρίου, Χίτλερ και Μουσολίνι, Δον Κιχώτης και Σάντσο, Ταρζάν και Τσίτα.
Όχι, δεν αναφερόταν η τηλεπαρουσιάστρια σ’ \ενωμένους από τη μοίρα δύο ισχυρούς: Ναπολέων και Γουέλινγκτον, Αχιλλέας κι Έκτορας, Ελισάβετ και Μαρία Στιούαρτ, Κωνσταντίνος Παλαιολόγος και Μωάμεθ, Βράχος και Κύμα.
Όχι, δεν αναφερόταν η τηλεπαρουσιάστρια της βραδινής εκπομπής σε ντουέτα αστέρων της Τέχνης: Τζίντζερ Ρότζερς και Φρεντ Ασταίρ, Ξανθόπουλος και Βούρτση, Νουρέγιεφ και Φοντέυν, Κορώνης και Φίλανδρος.
Όχι, δεν αναφερόταν η — κατά κομμώτριά της — ξανθή τηλεπαρουσιάστρια της βραδινής εκπομπής σε κοινής αποδοχής δίδυμα: Ανδροκλής και Λιοντάρι, Τέτζερης και Καπάκι, Αφεδρώνας και Βρακί, Μάρτης και Σαρακοστή, Βελόνα και Κλωστή, Ικτίνος και Καλλικράτης.
Όχι, δεν αναφερόταν η κατά — κατά κομμώτριά της — ξανθή, οστεώδης τηλεπαρουσιάστρια της βραδινής εκπομπής σε συνειρμικά διώνυμα: Κομμουνιστής και Καπιταλιστής, Χατζιδάκις και Θεοδωράκης, Ρήγκαν και Γκορμπατσώφ, Βουνό και Θάλασσα, Δάμων και Φιντίας, Ελύτης και Ρίτσος.
Όχι, δεν αναφερόταν η κατά — κατά κομμώτριά της — ξανθή, οστεώδης τηλεπαρουσιάστρια της βραδινής εκπομπής στα δίφορης αμάθειας ολισθήματα που έχει κάνει στο παρελθόν όταν μνημόνευε τους: Ρίμσκυ και Κόρσακωφ, Γιαννούλης και Χαλεπάς.
Αναφερόταν στη Σύρο.
Δεν είχε τίποτε άλλο να προβάλει η θαυμαστού ερέβους και εφιαλτικού γούστου εκπομπή της και έτεξε εκδήλωση στη Σύρο, για την οποία — ως και η ανωτέρω κυρία — εξανέστη. Και τότε ανέκραξε: «Θα τρίζουν τα κόκκαλα του Εμμανουήλ Ροΐδη, και του Μάρκου Βαμβακάρη».
Μετά από αυτή τη σύναξη, τι απομένει να σκεφτούμε; — ότι η κυρία επικοινωνεί με το μυαλό της όπως ο διάολος με το λιβάνι — ή ότι, εκεί που έφτασαν τα πράγματα, θα πρέπει πια να συνηθίσουμε στην ιδέα του φάντη-παρουσιαστή στη ρετσινόλαδο-εκπομπή;
*
[Ερρίκος Μπελιές στο περιοδικό «λέξη» τ.81, Ιανουάριος, 1989]
Κτίριο κόσμημα του Τσίλλερ υπό κατάληψη από το 2016
19/09/2019 § Σχολιάστε
Τοσίτσειο οδού Αχαρνών
Η κτισμένη σε σχέδια του Ερνέστου Τσίλλερ οικίας τού Γ. Αργυρόπουλου στη γωνία των οδών Αχαρνών και Σουρμελή
Το κτήριο τού Τοσιτσείου στην Αχαρνών το 1938. Τα σχέδια τού κτηρίου είχε εκπονήσει ο Τσίλλερ
Τι ακριβώς έκανε τόσα χρόνια, η Πολιτεία για τη συντήρηση και ανάδειξη του υπέροχου αυτού κτιρίου;
Ένα κτήριο «κόσμημα» σε σχέδια του Ερνέστου Τσίλλερ, που φιλοξενούσε επί δεκαετίες το Τοσίτσειο Σχολείο, βρισκόταν υπό κατάληψη από το 2016, μέχρι πριν από λίγη ώρα. Το εμβληματικό νεοκλασικό κτήριο της Αχαρνών, τοπόσημο για την ευρύτερη περιοχή, μετέπειτα νοικιάσθηκε και χρησιμοποιήθηκε ως σχολείο από το Δημόσιο από το 1972 έως και το 2014.
Μετά την εγκατάσταση των Σχολείων στο Αρσάκειο Ψυχικού το 1933, μεγάλος αριθμός μαθητριών παρέμεινε στο κεντρικό κτήριο των Αθηνών στην Πανεπιστημίου όπου σήμερα βρίσκεται το ΣτΕ. Επιθυμία τού Δ.Σ. της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας ήταν να μεταστεγασθούν τα Σχολεία από το κέντρο της πόλεως, ώστε ολόκληρο το κτήριο να ενοικιασθεί στο Υπουργείο Δικαιοσύνης. Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας, επιτροπή επισκέφθηκε και εξέτασε πολλά κτήρια, και κατέληξε να προτείνει στο Δ.Σ. την αγορά της κτισμένης σε σχέδια του Τσίλλερ οικίας τού Γ. Αργυρόπουλου στη γωνία των οδών Αχαρνών και Σουρμελή, την οποία δεν έκρινε ως απολύτως κατάλληλη, ήταν όμως καταλληλότερη από τις υπόλοιπες που προτάθηκαν.
Έτσι το Δ.Σ., με απόφαση της 7ης Ιουνίου 1935, ήρθε σε συνεννόηση με τους κληρονόμους τού Γ. Αργυρόπουλου για την αγορά της οικίας καθώς και οικοπέδου 2.591 τ.π. έναντι τού ποσού των 7. 500.000 δρχ. Το συμβόλαιο υπ’ αριθμ. 13330, που συνέταξε ο συμβολαιογράφος Αθηνών Κ. Δ. Γιαννίτσης, υπέγραψε εκ μέρους τής Φ.Ε. ο Πρόεδρος Κωνσταντίνος Κυριακός και οι κληρονόμοι τού Γ. Αργυρόπουλου Σοφία και Αλέξανδρος. Το Σχολείο που θα στεγαζόταν εκεί θα ονομαζόταν «Τοσίτσειο» προς τιμήν τής ευεργέτιδος Ελένης Τοσίτσα, που είχε κτίσει το πρώτο Τοσίτσειο Σχολείο για να στεγαστεί εκεί το Εξωτερικό Σχολείο της Εταιρείας.
Στις 6 Οκτωβρίου 1937 πραγματοποιήθηκαν τα επίσημα εγκαίνια στο προαύλιο με αγιασμό ενώπιον τού διδακτικού προσωπικού, των μαθητριών, γονέων και κηδεμόνων. Εκ μέρους τού Δ.Σ. ο Αχ. Κύρου, αφού μίλησε για τον στόχο της ΦΕ και των Σχολείων της, το παρέδωσε στους διευθυντές των Σχολείων που θα στεγάζονταν εκεί. Ο γυμνασιάρχης Π. Λαλεχός ευχαρίστησε το Δ.Σ. και υποσχέθηκε εκ μέρους τού διδακτικού προσωπικού ότι θα καταβάλουν κάθε προσπάθεια για να ανταποκριθούν στις προσδοκίες τους.
Ο πόλεμος που ξέσπασε το 1940 έγινε αιτία το κτήριο να επιταχθεί για να στεγασθεί εκεί η Πυροσβεστική Υπηρεσία. Τότε τα Σχολεία στεγάστηκαν σε ενοικιασμένα κτήρια, όπως αυτό της οδού Ρεθύμνης και της οδού Μαυρομιχάλη και Ακαδημίας. Όπως ακριβώς συνέβη και με το Αρσάκειο Ψυχικού έτσι και το Τοσίτσειο παρεδόθη στη Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία λίγα χρόνια μετά τη λήξη τού πολέμου.
Μετά τον πόλεμο το Σχολείο λειτούργησε κανονικά μέχρι το 1972. Πλήθος μαθητριών από όλα τα σημεία τής Αθήνας αποφοίτησαν από το Τοσίτσειο της οδού Αχαρνών. Το επίπεδο της εκπαίδευσης ήταν υψηλότατο, όπως σε όλα τα Σχολεία της ΦΕ. Τη δεκαετία τού 1960 κατά μήκος της οδού Σουρμελή κτίστηκε νέο κτήριο για να στεγάσει τις τάξεις τού Γυμνασίου. Το 1968 μάλιστα προστέθηκε και 3ος όροφος (4 διδακτικές αίθουσες) σε σχέδια τού Χ. Πολυχρονόπουλου. Όσο ο αριθμός των μαθητριών ήταν μικρός το κτήριο ήταν λειτουργικό. Παρά τις προσπάθειες όμως ανακαίνισής του, πολύ γρήγορα ο θόρυβος, οι κακές συνθήκες στο κέντρο της Αθήνας αλλά και η αδυναμία επέκτασης τού Σχολείου δυσχέραναν πολύ τη σωστή λειτουργία του, με αποτέλεσμα το κτήριο να γίνεται όλο και πιο ακατάλληλο.
Έτσι το Δ.Σ. της Φ.Ε. αποφάσισε την οικοδόμηση νέου Σχολείου σε οικόπεδο 200 στρεμμάτων που είχε αγοράσει η Εταιρεία με απόφαση τού Δ.Σ. στις 26 Νοεμβρίου 1926 σε περιοχή μεταξύ Εκάλης, Δροσιάς και Άνοιξης, το οποίο αποτελούσε τμήμα τού αγροκτήματος «Μπογιάτι», που ανήκε στους αδελφούς Λεωνίδα και Μαρή Εμπειρίκο. Εκεί το 1969 άρχισε να κτίζεται το νέο κτήριο που στέγασε τα Αρσάκεια-Τοσίτσεια Σχολεία από τον Σεπτέμβριο τού 1972.
Πηγή: history.arsakeio.gr – Παναγιώτα Αν. Ατσαβέ φιλόλογος ιστορικός via skai.gr
ΥΓ1: Σήμερα έμαθα για την επιχείρηση της ΕΛΑΣ σε δύο κτίρια (το ένα είναι το Τοσίτσειο) υπό κατάληψη – 230 μετανάστες συνολικά
Τουλάχιστον πέντε πούλμαν θα μεταφέρουν τους παράτυπους μετανάστες στη διεύθυνση αλλοδαπών Αττικής για να εξεταστούν τα όποια έγγραφα έχουν μετά σε ξενοδοχείο και μετά σε δομές φιλοξενίας. [ athina984.gr]
ΥΓ2: Άλλο ζήτημα οι παράτυποι ή παράνομοι μετανάστες και άλλο ζήτημα είναι οι πρόσφυγες-θύματα του πολέμου. Επίσης: όσο ηλίθιο είναι το σύνθημα «Ανοιχτά Σύνορα», άλλο τόσο ηλίθιο είναι το αίτημα των ακροδεξιών, τα «Κλειστά Σύνορα…
[plaisir: έχω εμπιστοσύνη στην ·
27/06/2019 § Σχολιάστε
του Δημήτρη Χαντζόπουλου στη Καθημερινή 25/6/19
[«πατριωτισμός»
27/11/2018 § Σχολιάστε
«Η πατρίς εδώ σας καλεί στρατιώται ανδρείοι», Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αφίσα διαστάσεων 56×83 εκ.(Εθνικό Ιστορικό Μουσείο)
Ο πατριωτισμός στη χώρα μας είναι ένα ιδιαίτερα «εκκεντρικό» θέμα. Τα παιδιά διδάσκονται για τους κατώτερους γειτονικούς λαούς και οι γειτονικοί λαοί με τη σειρά τους διδάσκονται περίπου, ή ακριβώς τα ίδια για τους γείτονές τους κ.ο.κ. Εμάς όμως μας ενδιαφέρει ο δικός μας λαός. Από παιδιά θεωρούμε ότι η δική μας οικογένεια είναι η καλύτερη της γειτονιάς, ίσως και της χώρας, άρα εμείς ως παιδιά έχουμε προετοιμαστεί καταλλήλως από τα μικράτα μας να μας κερδίσει ο πατριωτισμός και να δεχθούμε την κατωτερότητα «των άλλων», όποιοι κι αν είναι αυτοί, διότι «αυτοί» δεν είναι «εμείς». Μεγαλώνοντας, μαθαίνουμε από ορισμένους που αυθαδιάζουν συνεχώς και ασυστόλως, ότι ένας σοβαρός φιλόπατρις δεν επιτρέπεται να θεωρεί την πατρίδα του καλύτερη από τις άλλες, και ορισμένους αυτό μας προβληματίζει, διότι άλλα ξέραμε έως τώρα, «εμείς αλλιώς μεγαλώσαμε», κι αλλιώς τώρα τα βρίσκουμε και μας αποκαλύπτονται. Οι ακλόνητες σταθερές «Μας», κάποια στιγμή στη ζωή, γκρεμίζονται (θετικά) παταγωδώς.
Οι ιδέες είναι σαν τα λεωφορεία ή τα τρένα της γραμμής. Γενικώς οι ιδέες, στις οποίες κάποιοι προσθέτουν και επίθετα, όπως «νέες» ή «επαναστατικές» κ.α., είναι σαν τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, έρχονται τακτικά και παίρνουν επιβάτες, άλλοτε τα μέσα αυτά είναι γεμάτα, άλλοτε μισοάδεια. Σε κάθε περίπτωση, για παράδειγμα ένα λεωφορείο, είτε άδειο είτε γεμάτο, δεν κουβαλά όλον τον πληθυσμό, παρά μόνο ένα απειροελάχιστο ποσοστό του –έτσι είναι κυρίως οι «νέες» ιδέες (κι ας έχουν γραφτεί εδώ και αιώνες), για ορισμένους από εμάς. Δεν υιοθετούνται π ο τ έ από όλους.
αγριμολογος 