αγριμολογος

Θυμάμαι, αναρωτιόσουν. Πόσο ευκολότερα περιγράφει κανείς μια γνώριμη εμπειρία συζητώντας την με άλλους ή με τον εαυτό του. Πόσο εύκολα ελέγχεται η έκφραση επάνω στη συζήτηση. Στον γραπτό λόγο αναζητάς μονίμως περιστασιακά άλλοθι, πληθαίνει η ζήτηση των καταφύγιων στις δύσκολες ώρες των συνεχών, πολύτιμων άλλωστε παύσεων που, ενίοτε αποδεικνύονται πιστοί παραστάτες, σύντροφοι στην υπέρβαση και, γνωρίζεις καλά, ό,τι από ειπωμένο γίνεται γραμμένο αποκτά ισχύ, προάγει το έδαφος σε έδαφος πολύτιμο, έχεις την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε μέρη που κανείς ποτέ δεν διάβηκε -έστω κι αν ξέρεις ότι αυταπατάσαι όμως· κρύο βροχή άνεμος τυφώνας όλα· σε αφήνουν ανέπαφο· βρίσκεσαι σε μονοπάτια άλλα. Μακάρι να γνώριζα νωρίτερα, τη γοητεία της διάλυσης, της ανασύνταξης και τις όποιες μαγικές απειλές που κρύβουν οι γραπτοί στίχοι. Τώρα, τα χρόνια εμφανίζουν επάνω μου αμέτρητα στρώματα σκουριάς, νιώθω σαν εκείνα τα παλαιά όπλα βουτηγμένα σε σκόνη συντήρησης, όπλο άοπλο πολεμικού μουσείου. Εξ ου κι ο αιώνιός μου

δισταγμός.

.

.

photo©George Eastman, 1971

.

.

η αρχή ενός κειμένου, δύσκολη υπόθεση. Κοστίζει μέρες ολόκληρες. Μεγαλώνοντας κανείς• οι λέξεις πολλαπλασιάζονται με γεωμετρική πρόοδο, κι ωστόσο, ενώ αυτές πληθαίνουν, ο αριθμός των λέξεων προς χρήση ανά κεφαλή στο σύνολο του πληθυσμού, μειώνεται. Αν αυτό φαντάζει οξύμωρο, σας προσφέρω την ευχέρεια να το αιτιολογήσετε με την ησυχία σας, προσωπικά το μόνο που επιθυμώ διακαώς είναι μία εύστοχη φράση η οποία θα μου χρησιμεύσει για την αρχή ενός εμπνευσμένου κειμένου αντάξιο με τα παράπονα που δέχεται κάθε πρωί μια, ας πούμε, τηλεφωνήτρια τηλεφωνικού κέντρου ενός γιγαντιαίου νοσοκομείου εν μέσω κορύφωσης μιας τρομακτικής πανδημίας η οποία έχει πανικοβάλει εκατομμύρια κατοίκους μιας ήδη (και πριν την πανδημία) προβληματικής χώρας. Επιθυμώ μία φράση που ενώ θα περιγράφει με ακρίβεια τις τελευταίες εξελίξεις, ταυτόχρονα δε, θα προτιμούσα αυτή να αφομοιώνεται αργά και βαθμηδόν από τον αναγνώστη, να την διαβάσει αργά, διστακτικά, να την γεύεται, να νιώσει τη σάρκα της, να την απολαύσει όπως ένα ποτήρι βαθυκόκκινου Πομερόλ – νομίζω ότι η απαιτητικότητά μου αυτή, βρίσκεται στα πλαίσια της λογικής αν σκεφτείτε ότι το κείμενο αυτό, ενώ ξεκίνησε με τη φράση «η αρχή ενός κειμένου» έχοντας στο νου μια απλή περιγραφή του βλέμματός σας, κατέληξε να πίνει κρασί στη φλόγα των ματιών σας.

Θα το υποστώ.

.

.

(γεγονός)

Φούρνος γειτονιάς. Ο κύριος μπροστά μου ήταν ο μόνος που με χώριζε από το ταμείο και εγώ με τον κύριο αποτελούσαμε τα δύο μικρά εμπόδια για άλλους επτά ανυπόμονους υποψήφιους πελάτες· όλοι δηλαδή βρίσκονταν για κακή τους τύχη όπως αποδείχθηκε, πίσω μου. Ο κύριος με έντονο κι αγωνιώδες ύφος προσπαθούσε εδώ και τρία ολόκληρα λεπτά να δώσει στην πωλήτρια να καταλάβει ότι ήθελε τη συγκεκριμένη φραντζόλα με σουσάμι η οποία την είχε μπανίσει και του άρεσε, η πωλήτρια μετά από πολυάριθμες φιλότιμες προσπάθειες τα κατάφερε προς μεγάλη ανακούφιση όλων μας. Αμ δε, ο κύριος δεν είχε τελειώσει, είχε βάλει στο μάτι μίαν άλλη φραντζόλα, χωρίς σουσάμι αυτή τη φορά, το αετίσιο μάτι του την είχε εντοπίσει ανάμεσα σε τόσες άλλες στο ράφι. Πέρασαν μερικά άλλα αγωνιώδη ακόμη δευτερόλεπτα –δεν πρέπει να ξεπέρασαν τα σαράντα πέντε– έως ότου η στωική υπάλληλος βρει τον πολυπόθητο στόχο προς ικανοποίηση του κυρίου ο οποίος κύριος βεβαίως, συνέχισε να στοχεύει με τρεμάμενο δείκτη κάποια κρουασάν και διάφορα βουτήματα. Τέλος, πλήρωσε και αποχώρησε οδεύοντας προς την έξοδο.

Σειρά μου. Η στωική υπάλληλος με κοίταξε περιμένοντας. Της είπα  επιδεικτικά, φωναχτά, γρήγορα, και με χαμόγελο, να μου διαλέξει όποια φραντζόλα εκείνη επιθυμούσε, ταυτόχρονα δε, γύρισα και είδα τον κύριο που βρίσκονταν λίγο πριν μπροστά μου. Με είχε ακούσει. Από το ύφος του, διαπίστωσα προς μεγάλη μου ικανοποίηση ότι αν διέθετε όπλο, θα με δολοφονούσε.

.

.

.

photo©StratosFountoulis

.