αγριμολογος

Εντυπωσιακό…

Αθεϊστική εκστρατεία στην καρδιά του Λονδίνου
«Θεός, πιθανότατα δεν υπάρχει. Τώρα σταμάτα ν’ ανησυχείς και ζήσε τη ζωή σου!» είναι το μήνυμα που κυκλοφορεί σήμερα στους δρόμους του Λονδίνου, αναρτημένο στα γνωστά κόκκινα λεωφορεία. Αιτία, μια διαφημιστική εκστρατεία αξίας 140.000 λιρών που αποσκοπεί να πείσει όσο γίνεται περισσότερους ανθρώπους να δηλώσουν άθεοι.

Στόχος της εκστρατείας είναι να μεταδώσει το μήνυμα της αμφιβολίας για την ύπαρξη του Θεού, χρησιμοποιώντας τα λεωφορεία, το μετρό του Λονδίνου και γιγαντοοθόνες στο κέντρο της πόλης. Οι 140.000 λίρες για τη χρηματοδότησή της προήλθαν από εράνους που πραγματοποίησαν οι συμμετέχοντες.

Από την ερχόμενη Δευτέρα, τα μηνύματα θα επεκταθούν και στο μετρό του Λονδίνου, όπου 1.000 διαφημίσεις με ατάκες διάσημων συγγραφέων και φιλόσοφων που υιοθετούν την αθεΐα θα επιδιώξουν να περάσουν το μήνυμα.

Η δημιουργός της Αθεϊστικής Εκστρατεία Λεωφορείων, Αριάν Σερίν, δήλωσε ότι σκοπός της είναι να προσφέρει ένα ανακουφιστικό αντιστάθμισμα στις θρησκευτικές απειλές περί κολάσεως και αιώνιας καταδίκης, που τρομοκρατούν όλους τους μη-χριστιανούς!

Το θεολογικό θινκ τανκ Theos καλωσόρισε την εκστρατεία, θεωρώντας την έναν εξαιρετικό τρόπο να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε για το ουσιαστικό νόημα της έννοιας «Θεός». «Οι αφίσες θα ενθαρρύνουν τους ανθρώπους να σκεφτούν την σημαντικότερη απορία που θα αντιμετωπίσουμε στη ζωή μας. Το ίδιο το μήνυμά της αποτελεί ένα καταπληκτικό έναυσμα συζήτησης. Λέγοντας σε κάποιον ότι ο Θεός πιθανότατα δεν υπάρχει, είναι σαν να του λες πως πιθανότατα θυμήθηκαν να κλειδώσουν την πόρτα. Δημιουργεί μια αμφιβολία, την οποία μάλλον δεν είχε».
κείμενο από το http://www.tvxs.gr/v2773 – περισσότερα  στου Ροΐδη Εμμονές.

φωτογραφία από magicanimation.com

.

.

Όλοι οι μαθητές ανεξάρτητα από τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις έχουν δικαίωμα απαλλαγής από τα θρησκευτικά, αρκεί να επικαλεστούν με υπεύθυνη δήλωση των γονέων τους (ή των ίδιων στην περίπτωση που είναι ενήλικοι) λόγους συνείδησης. Αυτό αναφέρει ο Συνήγορος του Πολίτη υπογραμμίζοντας ότι η απαλλαγή δεν συνδυάζεται με οποιασδήποτε μορφής θετική ή αρνητική δήλωση θρησκεύματος, τονίζοντας παράλληλα ότι τον τελευταίο καιρό έχει δεχτεί αρκετές αναφορές γονέων που καταγγέλλουν ότι για να απαλλαγούν τα παιδιά τους από το μάθημα των Θρησκευτικών τούς ζητούν από το σχολείο θετική ή αρνητική δήλωση σχετικά με το θρήσκευμά τους. Ο Συνήγορος του Πολίτη έθεσε προ ημερών αυτές τις διευκρινίσεις με επιστολή του και στο υπουργείο Παιδείας, σημειώνοντας ταυτόχρονα ότι η δυνατότητα απαλλαγής μαθητών από τα Θρησκευτικά δεν αναιρεί τον υποχρεωτικό χαρακτήρα του μαθήματος των Θρησκευτικών στο σχολείο.

περισσότερα:

«Το Βήμα 19.11.08»
«Ελευθεροτυπία 19.11.08»
Ενώ στο ιστολόγιο του κ. Σίμου υπάρχουν περισσότερες διευκρινιστικές λεπτομέρειες για το θέμα.

.

.

«Οι πρώτες κάρτες γράφανε τα έτη
χρωματιστά και ψεύτικα
με σελοφάν φτηνό σε δρόμους πεταμένα.»
Μιχάλης Κατσαρός, μέρος συγγράμματος Νο25 από τα «Άμμων Τέμενος»

.

Συγκλονιστικός τίτλος ενός άρθρου-γροθιά στο στομάχι, στο αφιέρωμα της σημερινής «Κυριακάτικης»  για τα προβλήματα του σωφρονιστικού μας «συστήματος». Γροθιά στις συνειδήσεις μας.

«Είμαστε τα θύματα μιας αποτυχημένης σωφρονιστικής πολιτικής, που καταγράφει επίσημα πάνω από 13.000 κρατούμενους, για τους οποίους η ημερήσια προβλεπόμενη δαπάνη για τροφή και ιατρική κάλυψη φτάνει τα 3,60 ευρώ!»

Τρομακτικό

Επιλέγω από άλλο άρθρο:
Ακόμη και οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι το υποστηρίζουν. Στην Πάτρα, αναρωτιούνται με νόημα:

–«Γιατί υπάρχει τόσο οξυμένο πρόβλημα καθαριότητας στις ακτίνες που διαβιούν οι Αλβανοί (β’ ακτίνα) και οι ρωσόφωνοι (γ’ ακτίνα) και όχι τόσο στην α’ ακτίνα που είναι οι Ελληνες, καθώς και στην δ’ ακτίνα που είναι αποκλειστικά οι εργαζόμενοι-κρατούμενοι;».

–Σωφρονιστικοί υπάλληλοι σε αντίθεση με τη νομοθεσία περί ωραρίου γιατί δουλεύουν μετά το νυκτερινό ωράριο (μία μετά τα μεσάνυχτα μέχρι τις 7.30 το πρωί) και έρχονται την επομένη σε πρωινή βάρδια χωρίς ένα ρεπό; Δύο μέτρα, δύο σταθμά

Η εκκωφαντική Σιωπή της Εκκλησίας

Ο κ. Λ. Κουζουλής, πολιτικός επιστήμονας διαπιστώνει και αναρωτιέται:
«Μέσα, λοιπόν, σε αυτή την κατάσταση μια απουσία: Απουσιάζει η φωνή και ο λόγος της Εκκλησίας.[…] Η κατεστημένη, όμως, Εκκλησία, προσανατολισμένη στον εαυτό της και τη διατήρηση των προνομίων της, αποφεύγει επιμελώς να ρίξει τη ματιά της και να απλώσει το θεραπευτικό -θα μπορούσε- χέρι της στις σύγχρονες πληγές. Όχι σε αφηρημένες καταστάσεις, όχι με σεμνοπρεπείς διακηρύξεις, αλλά σε συγκεκριμένους ανθρώπους με ουσιαστική παρέμβαση. Η διεκδίκηση καλύτερων συνθηκών από τους κρατούμενους -ψέματα: ανθρώπινων συνθηκών εννοούμε- θα έπρεπε να έχει βρει ήδη την υποστήριξη της Εκκλησίας. […]Η σιωπή δεν αρμόζει στην περίσταση[…]»

Προσθέτω κάτι που δεν αναφέρει ο καλός επιστήμονας, ότι και η Εκκλησία μέρος του ίδιου μηχανισμού εξουσίας είναι, ένα από τα κυριότερά της γρανάζια Μπορεί να πάει κόντρα στον ίδιό της τον εαυτό; Ποτέ ιστορικά (σαν ηγεσία) δεν το έπραξε.

Να μην μιλήσω για την αδικαιολόγητη Σιωπή, του λεγόμενου «πνευματικού κόσμου» που είναι εγωιστικά κλεισμένος στο κυνήγι της… «έμπνευσης».

.

.

Στη δημοκρατία μας δεν έχουν όλοι τα ίδια δικαιώματα έναντι της Δικαιοσύνης, γιατί το «Δικαίωμα» είναι κι αυτό ένα είδος, ή μάλλον ένα προϊόν εύπλαστο, δηλαδή προσαρμοζόμενο αναλόγως του όγκου της πολιτικής και οικονομική επιφάνειας του φυσικού προσώπου. Παράδειγμα, τιτλοφορούμε ή αποδίδουμε σε κάποιον μία «πολιτική ευθύνη», πάει σπίτι του για ένα εύλογο χρονικό διάστημα (μην τα ισοπεδώνουμε όλα) και επιστρέφει εφόσον κατακαθίσει η γκρίνια και η μουρμούρα της «κοινής γνώμης» (μην δείξουμε ότι την έχουμε γραμμένη) επιστρέφει αυτός ο κάποιος πίσω στα «πολιτικά του καθήκοντα». Δεν συζητάμε βεβαίως αν εσύ ή εγώ, οι απλοί πολίτες δηλαδή, είχαμε διαπράξει τα ίδια αδικήματα/εγκλήματα με τον εν λόγω κύριο τεραστίου οικονομικού και πολιτικού «βάρους»• ποιες θα ήταν οι συνθήκες της ζωής μας μέσα στα περιορισμένα τετραγωνικά μέτρα ενός κελιού στο Κορυδαλλό ή μιας άλλης Ψειρού. Που λέτε, η «πολιτική ευθύνη» είναι κι αυτή μία ιερή καθαρτική βάπτιση , κοστίζει ελάχιστα στον ενδιαφερόμενο πολιτικό, ακόμη και σε ποσότητα ηθικού κόστους, είναι αυτό που λέμε «την έβγαλε καθαρή». Για τα μάτια τα δικά μας (μα ποιοι είμαστε) πετάνε εκεί κάνα-δυο εξεταστικές των πραγμάτων επιτροπές και εάν βρουν ένοχο, το πολύ να τον στείλουν σπιτάκι τους, βέβαια ολίγον τι ντροπιασμένο, αλλά κι αυτό είναι συναίσθημα που σβήνει η φθορά του αδυσώπητου χρόνου, περνά, φεύγει, ξεχνιέται. Επειδή όμως η δημοκρατία μας όλα τα προβλέπει, όλους μας προσέχει, είναι βλέπετε σαν τη μανούλα μας, δεν μας θέλει ντροπιασμένους, δηλαδή να μας παίρνουν με τις πέτρες, γι’ αυτό φρόντισε –και πολύ σωστά- να παραγράφει τα αδικήματα, όχι όλων μας, αλλά να, ξέρετε, όπως και να το κάνουμε ένας υπουργός ή πολιτευτής είναι άλλο πράμα, έχει άλλον αέρα.

——–

photo©stratos fountoulis