David Hume, «Περί των θαυμάτων»
27/04/2021 § Σχολιάστε
(1711- 1776)
[…] Αυτό μας οδηγεί σε ένα γενικό και αξιοσημείωτο αξίωμα: «Καμία μαρτυρία δεν είναι αρκετή για να καταστήσει αδιαμφισβήτητο ένα θαύμα, εκτός εάν η μαρτυρία είναι του είδους εκείνου που η αναλήθειά της συνιστά μεγαλύτερο θαύμα από το θαύμα που επιχειρεί να βεβαιώσει. Και ακόμη και σε αυτήν την περίπτωση έχουμε μια αμοιβαία ανασκευή των επιχειρημάτων, και αυτό που υπερισχύει μας δίνει μόνο μια βεβαιότητα ανάλογη με την ισχύ που απομένει αφού αφαιρέσουμε την ισχύ του άλλου». Όταν κάποιος μου πει ότι είδε έναν νεκρό να επανέρχεται στη ζωή, σκέφτομαι αμέσως ότι είναι πιθανό αυτό το πρόσωπο να με εξαπατά ή να έχει εξαπατηθεί παρά να αληθεύει αυτό που ισχυρίζεται. Σταθμίζω το ένα θαύμα έναντι του άλλου, και σύμφωνα με την υπεροχή την οποία διαπιστώνω, αποφαίνομαι και απορρίπτω πάντα το μεγαλύτερο θαύμα. Αν η αναλήθεια της μαρτυρίας του συνιστά μεγαλύτερο θαύμα από το γεγονός που αφηγείται, τότε μόνον μπορεί να ισχυριστεί ότι εξουσιάζει την πίστη μου ή την κρίση μου.
[…]
Συνεπώς, μπορούμε εν γένει να συμπεράνουμε ότι η χριστιανική θρησκεία όχι μόνο συνοδεύτηκε εξαρχής από θαύματα, αλλά ότι ακόμη και σήμερα δεν μπορεί να γίνει πιστευτή από κανέναν λογικό άνθρωπο χωρίς θαύματα. Ο ορθός λόγος δεν αρκεί για να μας πείσει για την αλήθεια της· όποιος κινείται από την πίστη για να την αποδεχθεί, συνειδητοποιεί ότι τελείται εντός του ένα συνεχές θαύμα που υπονομεύει όλες τις αρχές της νοημοσύνης του και του δίνει τη δύναμη να πιστεύει πράγματα που αντικρούονται από τη συνήθεια και την εμπειρία.
(Από τη Βίβλο του άθεου, ανθολόγηση Κρίστοφερ Χίτσενς, μτφρ. Άρης Μπερλής, Polaris, Αθήνα 2012, σ.64 και 74)
Από τo εξαίρετο, τελευταίο τεύχος 74, Ιούνιος 2016, της Athens Review of Books, σ. 12
[επιστήμη·
22/04/2021 § Σχολιάστε
Εμβολιάστηκα προχθές 20.04. με την 1η δόση και ευγνωμονώ τη εποχή μου, ζώντας στη λιγότερο ανελεύθερη κοινωνία που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα, τον ελεύθερο ανταγωνισμό των επιστημονικών/φαρμακευτικών εταιρειών που κατόρθωσαν να μας ετοιμάσουν μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα εμβόλια. Συγχαρητήρια επίσης στη πλειοψηφία του πληθυσμού που τηρεί τα μέτρα εμποδίζοντας την ταχύτερη διάδοση του Ιού, κλείνοντας τ΄ αυτιά στις εξαλλοσύνες μιας ετερόκλητης μειοψηφίας.
[όχι δεν έβγαλα ακόμη λέπια]
❖
[αδίστακτες επιλεκτικές ευαισθησίες·
11/04/2021 § Σχολιάστε
©Δημήτρης Χαντζόπουλος, εφημ. Καθημερινή 10.04.21
❇︎
Μαντέψτε ποιος το έγραψε, και σε ποιον: «Εφιστώ την προσοχή σου σε ένα ευαίσθητο θέμα, στο οποίο περιμένω τη συμβολή σου και την παρέμβασή σου με τον καλύτερο τρόπο, το ήδη γνωστό σε εσάς ζήτημα που έχει προκύψει με τον νέο πρέσβη στην Αθήνα. Μέχρι στιγμής το προσωπικό της πρεσβείας έχει επιδείξει πολιτική ωριμότητα και δεν θα λάβει μέτρα εντός της Ελλάδας, που θα δημοσιοποιούσαν το πρόβλημα, γεγονός που θα το εκμεταλλεύονταν στο έπακρο τα συστημικά μέσα ενημέρωσης για να βλάψουν την Αριστερά τόσο στη Βενεζουέλα όσο και στην Ελλάδα»
― Δείτε τι εννοώ Εδώ »»»
❇︎
[αγωνιστικά καπρίτσια ·
18/03/2021 § Σχολιάστε
του ©Δημήτρη Χαντζόπουλου, Καθημερινή 16.3.21
Mε αφορμή την δημόσια «παρεξήγηση» Κούρτοβικ – Δημήτρη Χριστόπουλου για τον τρόπο που ο καθένας τους υπερασπίστηκε και υπερασπίζεται τον Κουφοντίνα, να διευκρινίσω ότι ουδόλως με απασχολούν οι εσωτερικές διαφορές του ρεύματος του ριζοσπαστικού σταλινισμού. Ειδικά, όταν μιλούν για ανθρώπινα δικαιώματα. Διότι αποδεικνύουν ότι ενδιαφέρονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα με την ίδια ειλικρίνεια, με την οποία ενδιαφέρεται και ο γεροντικός σταλινισμός για την εργατική τάξη.
Θυμίζω ότι η τελευταία, όπου οι σταλινικοί πήραν την εξουσία, έχασε και τα δικαιώματα που είχε κατακτήσει με το προηγούμενο καθεστώς. (Ο ίδιος ο Τρότσκι είχε προτείνει μέχρι την δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης για τους απείθαρχους εργάτες από το 1919). Είναι ακριβώς η ίδια περίπτωση με τους επαγγελματίες «πατριώτες», που πάντα φέρνουν τον όλεθρο.
Το εξοργιστικό δε – το οποίο πονάει πραγματικά όσους έχουν πραγματική ευαισθησία για τα ανθρώπινα δικαιώματα – είναι ότι οι οπαδοί του Κουφοντίνα, που εμφανίστηκαν ως επαγγελματίες δικαιωματιστές, μασκάρεψαν σε «ανθρώπινο δικαίωμα» μία διοικητικού χαρακτήρα διαφορά του Κουφοντίνα με την αρμόδια υπηρεσία, που αποφασίζει τις μεταγωγές των κρατουμένων.
Ενώ γνώριζαν ότι η διαφορά αφορούσε ΟΧΙ τις συνθήκες κράτησης, όπου μπορούσε να τεθεί πραγματικά θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά την φυλακή κράτησης. Με την εξής μάλιστα ιδιαιτερότητα: Η διαφορά, ακόμη και με την παιδαριώδη ερμηνεία του νόμου την οποία πρότειναν οι οπαδοί του Κουφοντίνα, έγκειτο στο γιατί δεν πέρασε, έστω για λίγη ώρα, από τις φυλακές Κορυδαλλού, προτού πάει στις φυλακές Δομοκού! (Αυτή ήταν η λογική, στην οποία οδηγούσε η ερμηνεία του νόμου, που παρουσίασε η πλευρά Κουφοντίνα). Έτσι, ανάγοντας στο επίπεδο του ανθρωπίνου δικαιώματος ένα προσχηματικό – αλλά όχι νόμιμο – «καπρίτσιο» του Κουφοντίνα, εξευτέλισαν και την έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Διότι – επαναλαμβάνουμε – ποσώς τους ενδιαφέρουν τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Και τώρα μαλώνουν και μεταξύ τους. Φυσικό ήταν. Ώρα είναι να αρχίσουν και τις εσωτερικές εκκαθαρίσεις…
[από τον καθηγητή ©Κώστα Κούρκουλο
αγριμολογος 