[πανδημία μίσους, βίας και αγένειας·
24/11/2021 § Σχολιάστε
Ζούμε μια παράλληλη πανδημία μίσους βίας και αγένειας
Αν πιστέψουμε τις αναρτήσεις στο διαδίκτυο, υπάρχουν αυτή τη στιγμή άνθρωποι που εύχονται να γίνει νέο lockdown στην Ελλάδα. Είναι κυρίως αρνητές και ανεμβολίαστοι, που προσεύχονται να κλείσουν όλα, να καταστραφούμε όλοι μαζί, να καταρρεύσουν σχολεία, κοινωνία και οικονομία.
Το πού βρέθηκαν τόσοι τόνοι μίσους, βίας και αγένειας επείγει να το κοιτάξουμε, μετά το τέλος αυτής της περιπέτειας που ζούμε με τον κορωνοϊό.
Βία και αγένεια, μαζί, βρίσκονται στο καθημερινό μενού. Στο Μεσολόγγι, μια 18χρονη «καρατέκα» επιτέθηκε σε γιατρό που της ζήτησε να κάνει rapid test. Ταβερνιάρης στην Καλαμπάκα επιτέθηκε σωματικά κατά του καθηγητή Βασιλακόπουλου. Νέοι άνθρωποι ανεβάζουν βίντεο μίσους, επειδή στο ταξί, στο κατάστημα ή το κομμωτήριο τούς ζήτησαν στοιχεία εμβολιασμού ή μάσκα.
Και υπάρχουν πολλά άλλα περιστατικά, αναρίθμητα. Ο πλανήτης έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο φρενοκομείο. Έρευνα του επιστημονικού περιοδικού «Nature» αναφέρει ότι απειλούνται επιστήμονες, που ασχολούνται με τον Covid, σε όλο τον κόσμο. Δέχονται απειλές σωματικής ή σεξουαλικής βίας, ακόμη και μέσω τηλεφωνημάτων στο σπίτι τους, μέσω e-mail ή online σχολίων και αναρτήσεων.
Ο Φάουτσι στην Αμερική πήρε σωματοφύλακες, ύστερα από απανωτές απειλές θανάτου εναντίον του ίδιου και της οικογένειάς του. Αρνητές προπηλάκισαν την υφυπουργό Λίνα Γκάγκα στη Λάρισα. Ο Πολάκης, κλασικός διακινητής μίσους και αγένειας, έκανε δημόσιο μπούλινγκ στον Τσιόδρα, στην επιτροπή επιστημόνων και σε όποιον υπερασπίζεται την επιστήμη ή την κοινή λογική. Στο Βέλγιο, ο ιολόγος Μαρκ Βαν Ρανστ και η οικογένειά του μεταφέρθηκαν από την αστυνομία σε κρησφύγετο, όταν ένας ελεύθερος σκοπευτής βγήκε στο «κυνήγι» γιατρών. Καθημερινά, γίνονται γνωστά άπειρα επεισόδια τρέλας και μίσους.
Προφανώς, όλο αυτό που μας συμβαίνει με τον κορωνοϊό κάπου έπρεπε να «χτυπήσει»: στα μυαλά, στα νεύρα, στον ψυχισμό, είναι προφανώς θέμα αντοχών και πειθαρχίας του καθενός. Ωστόσο, είναι δύσκολο να διαχειριστούμε (εμείς οι υπόλοιποι) τον κορωνοϊό και ταυτόχρονα μια πανδημία κακής συμπεριφοράς, αγένειας και μίσους, που έχει εξαπλωθεί γύρω μας και μας απειλεί. Και, πιθανότατα, η επανένταξη στην κανονικότητα θα αποδειχθεί ανώμαλη και μετά τον Covid.
Υπάρχουν όρια μεταξύ αρνητών και διαταραγμένων; Δύο άτομα εισέβαλαν πρόσφατα σε πτέρυγα Covid στο Αττικόν και προπηλάκισαν το προσωπικό, βιντεοσκοπώντας παράλληλα με το κινητό τους τηλέφωνο τους χώρους. Ισχυρίζονταν πως «τα νοσοκομεία βαφτίζουν ψευδώς ασθενείς ως Covid», ότι οι υγειονομικοί «τους κλειδώνουν σε θαλάμους και δεν τους κοιτάζουν», τους «απαγάγουν χωρίς να ενημερώσουν τους συγγενείς», τους «κρατάνε στα νοσοκομεία χωρίς λόγο, παρότι είναι καλά, βγάζοντας επίτηδες θετικά τεστ», και πολλά άλλα.
[…]
Διαβάστε το υπόλοιπο κείμενο Ε Δ Ω >>>
⚙︎
[Michel de Montaigne ·
17/11/2021 § Σχολιάστε
Ζητηματα ελευθεριας
«Η τρέλα του καιρού σου δεν είναι πραγματικό κακό, αν εσύ κρατήσεις καθαρό το μυαλό σου και τη σκέψη σου. Ακόμα και τις χειρότερες εμπειρίες σου, της ταπείνωσης και τους εξευτελισμούς, τα χτυπήματα της μοίρας, θα τα νιώσεις μόνο αν λυγίσεις μπροστά τους, μόνο αν αναγνωρίσεις τη δύναμη και την εξουσία τους πάνω σου. Γιατί ποιος άλλος, αν όχι εσύ, είναι αυτός που τους δίνει αξία και βάρος; Ποιος θυσιάζεις στα πόδια τους λαχτάρα και πόνο; Τίποτα και κανείς δεν μπορεί να ανεβάσει ψηλά ή να γκρεμίσει χαμηλά του εγώ σου ―εσύ μόνο. Ακόμα και η μεγαλύτερη πίεση έξωθεν είναι ανεπαίσθητη για εκείνον που μέσα του μένει σταθερός και ελεύθερος. Πάντα, και ιδιαίτερα όταν το άτομο καταπιέζεται, όταν κινδυνεύει η ψυχική του γαλήνη και η ελευθερία του, τότε τα λόγια και οι σοφές παραινέσεις του Μονταίνιου είναι βάλσαμο ευεργετικό· διότι τίποτα δεν μας παρηγορεί και δεν μας στηρίζει περισσότερο από την ειλικρίνεια και την ανθρωπιά σε καιρούς ταραχής και διάσπασης. Δε χρειάζεται παραπάνω από μία ώρα, μισή ώρα με το βιβλίο του ― και βρίσκει κάνεις ένα σωστό, έναν ενθαρρυντικό λόγο. Πάντα. Κάθε φορά. Αυτό που είπε ο Μονταίνιος πριν από αιώνες ισχύει και αληθεύει ακόμα για όποιον νοιάζεται και αγωνία για την ανεξαρτησία και την ελευθερία του. Και χρωστάμε τεράστια ευγνωμοσύνη σε όσους, σε μια εποχή σαν τη δική μας, ενισχύουν και στηρίζουν μέσα μας το Ανθρώπινο. Σε όσους μας προτρέπουν να μην παραδώσουμε το Μοναδικό και Ακατάστρεπτο που έχουμε, το εσώτερο εγώ μας, στους καταναγκασμούς και στις πιέσεις που δεχόμαστε απέξω: από την εποχή μας, από το κράτος, από την πολιτική. Γιατί μόνο όποιος κρατάει τον εαυτό του ελεύθερο ενάντια σε όλους και σε όλα… Αυτός μόνο πολλαπλασιάζει και προστατεύει την επί γης ελευθερία.»
*
[Stefan Zweig, Μονταίνιος, μτφρ. Μαρία Αγγελίδου, εκδόσεις Άγρα
⚙︎
[Η Ελλάδα δεν είναι υπόλογη στην ευρωπαϊκή συνείδηση για το μεταναστευτικό ·
12/11/2021 § Σχολιάστε
Η σονάτα των φαντασμάτων
Ένα εξαιρετικό κείμενο-τροφή για σκέψη, του Τάκη Θεοδωρόπουλου στην Καθημερινή
Δεν κρατούσε μαγικό ραβδάκι. Είχε όμως ντυθεί καταλλήλως, με το κόκκινο καπέλο της και την ασορτί της προστατευτική μάσκα, σαν καρδινάλιος. Το ραβδάκι δεν το χρειαζόταν. Της έφτανε η δύναμη των λέξεων. «Λέτε ψέματα» και οι δύο. Οι δύο ήσαν ο Ολλανδός και ο Ελληνας πρωθυπουργός. Ο δεύτερος, ο Μητσοτάκης δεν λέει μόνον ψέματα. Μας κακοποιεί και με τον ναρκισσισμό του. Πόσους μετανάστες απωθεί κάθε μέρα η Ελλάδα; Ευτυχώς για την ίδια δεν είχε απέναντί της τον Τσίπρα. Αυτός, όταν του εξηγούσαν τι του έλεγε, θα κατέβαινε, θα της φιλούσε το χέρι και θα της έλεγε: «Μάνταμ Μπέχελ άι λάβ γιου. Δέι μέιντ μπόρντερς ιν δε σι, δε φάσιστς. Δε σι, νο μπόρντερς χας, Αϊ σέι». Και όλα θα τέλειωναν εκεί. Ισως να της έδιναν τιμητικά και την ελληνική υπηκοότητα. Ομως δεν θα ξεσήκωνε τα φαντάσματα που από χθες μάς παίζουν τη σονάτα τους. Ο Παπαδημούλης επικεφαλής, όμως αυτός δικαιολογείται διότι ειδικεύεται στο real estate. Υπερασπιστές της από τον κ. Βαλλιανάτο, τον κ. Λιάκο ως τον κ. Δημητρά. Μ’ αυτόν τον τελευταίο έχω προσωπική σχέση. Θα ήθελα να μπορώ να τον αποκαλώ «προσωπικό μου μηνυτή», όμως με απατά, μοιράζοντας μηνύσεις δεξιά κι αριστερά. Πάντως ο κ. Δημητράς απεκάλυψε τον λόγο που ο πρωθυπουργός οργίσθηκε όταν η κυρία Μπέχελ τον αποκάλεσε ψεύτη και νάρκισσο. Ανήρτησε βίντεο όπου η εν λόγω δημοσιογράφος αποδεικνύει τη συνεργασία των ελληνικών αρχών με το καθεστώς Μιλόσεβιτς – Κάραζιτς. Τι έχετε να πείτε γι’ αυτό κ. Μητσοτάκη;
Κάθε χώρα έχει την «πολιτική ορθότητα» που της αντιστοιχεί. Η Αμερική τη δική της στα πανεπιστήμια, η Ευρώπη τη δική της μεταφρασμένη απ’ την Αμερική. Η Ελλάδα μας είναι καταδικασμένη, ως συνήθως, να μεταφράζει απ’ τη μετάφραση. Ευτυχώς, προς το παρόν τουλάχιστον, είναι ένα περιθωριακό ρεύμα που μαγνητίζει την Αριστερά και κάποια μειονότητα φιλελευθέρων, όπως τους μαγνητίζει το περιθώριο. Δυστυχώς όμως η χώρα μας ζει την υποκρισία της πολιτικής ορθότητας στο πετσί της. Τολμούν να μας πουν οι θρασύδειλοι με ποιον άλλον τρόπο μπορείς να ελέγξεις τα σύνορά σου, που είναι και σύνορα της Ευρώπης, χωρίς απωθήσεις;
Η Ελλάδα δεν είναι υπόλογη στην ευρωπαϊκή συνείδηση για το μεταναστευτικό. Λάθη πολλά, κακοτεχνίες ακόμη περισσότερες, όμως ένα βάρος που δεν το σήκωσε καμιά άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Ας μας πει η κυρία με το κόκκινο καπέλο και οι Ελληνες εραστές της τι έπρεπε να γίνει και δεν έγινε; Κι αν τους έλειψαν οι ανοιχτές αγκαλιές του 2015, απλώς παραδέχονται ότι δεν καταλαβαίνουν ποια είναι η Ελλάδα του 2021. Μια χώρα που παλεύει να αγαπήσει τον εαυτό της, απαλλαγμένη απ’ τις ενοχές της ξενοφοβίας και του ρατσισμού, που πάλεψαν να της φορτώσουν οι καλοθελητές της πολιτικής ορθότητας.
⚙︎
[Σαρτρ vs. Καμύ·
07/11/2021 § Σχολιάστε
Ο κύριος στα αριστερά λέγεται Ζαν-Πολ Σαρτρ. Μεγαλωμένος σε μεγαλοαστικό περιβάλλον του Παρισιού, σε όλη του τη ζωή απόλαυσε τα προνόμια που η κοινωνική καταγωγή και θέση του τού απέφεραν.
Ο κύριος στα δεξιά, λέγεται Αλμπέρ Καμύ, γεννήθηκε πάμφτωχος στην Αλγερία, έμεινε πολύ μικρός ορφανός από πατέρα και τον μεγάλωσε η μητέρα του που εργαζόταν ως παραδουλεύτρα. Ήταν αυτοδημιούργητος και εν πολλοίς «αυτοδίδακτος» κινούμενος τα περισσότερα χρόνια της ζωής του εκτός «σχολών».
Ο κύριος στα αριστερά ήταν φανατικός της στρατευμένης διανόησης, πίστευε στον οργανικό ρόλο των διανοουμένων και συχνά υπέτασσε την ελεύθερη κρίση του στους στόχους που υπηρετούσε. Θεωρούσε π.χ. ότι οι διανοούμενοι δεν πρέπει να μιλάνε για τα γκουλάγκ επειδή υπάρχει κίνδυνος να καμφθεί το ηθικό της εργατικής τάξης. Ο κύριος δεξιά θεωρούσε ύψιστο χρέους του διανοούμενου την προάσπιση της ελεύθερης σκέψης και δεν σταμάτησε ποτέ την πάλη ενάντια σε κάθε είδους δογματισμό, ενάντια στα ιδεολογήματα και τις αφαιρέσεις που αποστρέφονται την ανθρώπινη φύση. Ήταν δε φανατικός πολέμιος της πολιτικής βίας, από τους πρώτους υπέρμαχους της κατάργησης της θανατικής ποινής και μιλούσε για την αρετή της διανοητικής μετριοπάθειας.
Ο κύριος στα αριστερά, αθεράπευτα νάρκισσος, ζούσε περιτριγυρισμένος από έναν εσμό αυλοκολάκων, πρόθυμων να εξοντώσουν κάθε «εχθρό» του, βίωνε δε εξόχως ανταγωνιστικά τη σχέση του με κάθε διανοούμενο της εποχής ο οποίος μπορούσε δυνητικά να αμφισβητήσει τη πρωτοκαθεδρία του στο μεταπολεμικό Παρίσι. Ο κύριος στα δεξιά, αποστρέφονταν τις «αυλές», αυτονομήθηκε από κάθε συλλογικότητα και όταν ο Σαρτρ και τα τσιράκια του έγραψαν έναν λίβελο εναντίον του, προετοίμασε μια απάντηση που δεν απέστειλε ποτέ.
Η διαμάχη Καμύ-Σαρτρ είναι από τις πιο γνωστές στο χώρο της διανόησης. Και εξόχως διδακτική. Αν ο Σαρτρ προσωποποιεί όσο ελάχιστοι την νοσηρή οίηση μερίδας διανοουμένων που επιχειρώντας να φέρουν τον κόσμο στα μέτρα των δοξασιών τους προσδένονται στο άρμα του αλαζονικού δογματισμού και των πνευματικών εμμονών έως ότου σταδιακά εκπέσουν στον ολοκληρωτισμό, ο Καμύ συμβολίζει τον ανένταχτο διανοούμενο, που αρνείται να στρατευτεί, αναθεωρεί τη σκέψη του, αμφισβητεί και εξελίσσεται. Προφανώς προτιμώ τον δεύτερο.
*
αγριμολογος 