Η αναπαραγωγή του μίσους με συγγράμματα για πολεμικές αποζημιώσεις που θα συντάσσουν στρατιωτικοί και θα μοιράζονται στα σχολεία…
14/03/2015 § Σχολιάστε
Συνέλθετε, αργότερα θα είναι αργά!
Διυλίζοντες τὸν κώνωπα, τὴν δὲ κάμηλον καταπίνοντες
Ο τίτλος προέρχεται από το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο και ταιριάζει γάντι στη νέα (;) κυβέρνηση, που στηρίζεται, κυρίως, από παλιά υλικά.
του Θωμά Τσάτση στο protagon.gr
Και έχει ιδιαίτερη σημασία όταν ένας από τους Δώδεκα Αποστόλους υπενθυμίζει στους «παροικούντες την Ιερουσαλήμ», ότι άλλα έλεγαν ως θεωρητικοί και αντιπολιτευόμενοι πριν από 50 ημέρες και άλλα κάνουν σήμερα στην πράξη.
Το πρόβλημα όμως δεν είναι τόσο τι έλεγαν πριν και τι κάνουν σήμερα, μετονομάζοντας την τρόικα σε θεσμούς (μήπως εκπροσώπους των θεσμικών οργάνων θα ήταν καλύτερα;) και το μνημόνιο σε Master FAFA.
Το τεράστιο ζήτημα είναι ότι τρέφουν και αναπαράγουν το μίσος με συγγράμματα για τις πολεμικές αποζημιώσεις που θα συντάσσουν στρατιωτικοί και θα μοιράζονται στα σχολεία, ενισχύουν τον θεσμό των παρελάσεων και οδηγούν τη χώρα στο μακρύ παρελθόν. Όλα αυτά με κυβέρνηση που στηρίζουν 149 βουλευτές της Αριστεράς!
Τι μπορεί να συμβολίζει η πρωτοβουλία του υπουργείου Άμυνας που σε ανακοίνωσή του αναφέρει: «Η όλη προώθηση του στόχου για τη διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών προς την Ελλάδα συνδέεται άμεσα και με μια παράλληλη εκστρατεία αποκατάστασης της ιστορικής μνήμης και αντιναζιστικής-αντιφασιστικής θωράκισης της νέας γενιάς, τόσο στα σχολεία, όσο και στις Ένοπλες Δυνάμεις. Ως πρώτο βήμα για αυτό τον σκοπό εξετάζεται η έκδοση και διανομή σε σχολεία και στρατόπεδα ειδικού εντύπου».
Θα τους ζηλεύει ακόμη και ο Καλαβρύτων Αμβρόσιος, που τόσα χρόνια δίδασκε στις σχολές της Αστυνομίας και δεν κατάφερε να προωθήσει ένα σχέδιο ακροδεξιάς έμπνευσης όπως αυτό.
Και στον αντίποδα: Για τον διαχωρισμό Εκκλησίας-Πολιτείας; Για το Σύμφωνο Συμβίωσης ομόφυλων ζευγαριών; Κουβέντα, ούτε μια λέξη.
Η χώρα βαδίζει με γοργά βήματα προς τη χρεοκοπία, αλλά έχει αξιοπρέπεια. Μπορεί σε λίγο καιρό όλοι οι πολίτες να είναι υποχρεωμένοι να μην καταναλώνουν πάνω από 300 KW ρεύμα κάθε μήνα – όπως όλοι όσοι ενταχθούν στον υπό ψήφιση νόμο για την ακραία φτώχεια – αλλά θα είναι επιτέλους ίσοι και έχουν έναν εχθρό.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι θα παίρνουν προκαταβολές και θα εξοφλούνται με ομόλογα του ελληνικού δημοσίου που θα αντιστοιχούν σε χαρτιά για να κρατούν σημειώσεις, αλλά δεν θα υπάρχει μνημόνιο. Και όπως πάντα, θα μας φταίνε οι άλλοι. Όχι εμείς πάντως που κάναμε ό,τι μπορούσαμε για πείσουμε τους Ευρωπαίους ότι θέλουμε να αλλάξουμε τη χώρα, αλλά εκείνοι δεν μας αφήνουν.
Ας θυμηθούμε: Η ΕΣΗΕΑ για τον τυποκτόνο νόμο Βενιζέλου…
05/03/2015 § Σχολιάστε
Το… μακρινό 31 Οκτωβρίου 2013
Με αφορμή την καταχρηστική αγωγή του ΥΠΕΞ Νίκου Κοτζιά εναντίον της Athens Review of Books
Ένα ακόμα κρούσμα αγωγής για υπέρογκη αποζημίωση, στον ελληνικό Τύπο, με βάση τον νόμο 1178/1981 του οποίου μία αυστηρότατη διάταξη επαυξήθηκε με τον νόμο 2243/30 του 1994, για να γεννηθεί το έκτρωμα του περιβόητου «τυποκτόνου νόμου του Βενιζέλου».
Το κρούσμα ήλθε να καταγγείλει με ανακοίνωσή του το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ. Η ανακοίνωση, με τίτλο «Να καταργηθεί αμέσως ο τυποκτόνος νόμος 1178/81», αναφέρει:
Το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ ζητεί, για άλλη μια φορά, την κατάργηση του τυποκτόνου νόμου 1178/81, ο οποίος έχει δημιουργήσει μια βιομηχανία αγωγών που μοναδικό σκοπό έχουν να φιμώσουν τον Τύπο και τους δημοσιογράφους. Η πρόσφατη αγωγή του Βαρδή Βαρδινογιάννη, με την οποία ζητεί 8 εκατ. ευρώ από την εφημερίδα «Το Χωνί», δύο δημοσιογράφους και έναν αρθρογράφο, είναι ο τελευταίος κρίκος της αλυσίδας των αγωγών, που έχουν υποβληθεί όλα αυτά τα χρόνια και οι οποίες έχουν κοινά χαρακτηριστικά.
Συγκεκριμένα, οι θιγόμενοι ζητώντας υπέρογκα ποσά από Μέσα και δημοσιογράφους στην ουσία επιχειρούν να τους εξοντώσουν, να εμποδίσουν τη δημοσιογραφική έρευνα και να σταματήσουν τις αποκαλύψεις. Επιθυμούν η δημοσιογραφία στη χώρα μας να μην είναι αποκαλυπτική, αλλά ελεγχόμενη. Να μην ενοχλεί και να μην ασχολείται με θέματα που θίγουν συμφέροντα.
Το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ καταδικάζει απερίφραστα την προσπάθεια ποινικοποίησης του δημοσιογραφικού λειτουργήματος και καλεί την Πολιτεία να άρει κάθε εμπόδιο και περιορισμό στην άσκηση του.
Τέλος, διακηρύσσουμε προς κάθε κατεύθυνση ότι κανένας τυποκτόνος νόμος δεν μπορεί να τρομάξει τους συναδέλφους και να τους αποτρέψει από την άσκηση της αποκαλυπτικής δημοσιογραφίας.
>>> Το νομοθετικό πλαίσιο ανήκει στις κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Ο νόμος 1178 (14/16 Ιουλίου 1981) «περί αστικής ευθύνης του Τύπου και άλλων διατάξεων», ψηφίστηκε από την κυβέρνηση Ράλλη. Μέσω αυτού επιχειρήθηκε να καθοριστούν τα όρια της αστικής ευθύνης του Τύπου στην περίπτωση κατά την οποία θιγόταν η τιμή και η υπόληψη οποιουδήποτε ατόμου από δημοσιεύματα. Η προστασία αποσκοπούσε στη χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη την οποία υπέστη ο θιγείς και την ουσιαστική αποκατάσταση της τιμής του θιγέντος, με την καταχώρηση στον Τύπο περίληψης της απόφασης που έκανε δεκτή την αγωγή του θιγέντος. Η ευθύνη για την αποκατάσταση της ηθικής βλάβης βάρυνε όχι μόνο τον συντάκτη αλλά και τον εκδότη (ή διευθυντή) και την ιδιοκτησία του εντύπου. Όμως, η αυστηρότητα της διάταξης αυτής επαυξήθηκε με τον νόμο 2243/30 (Σεπτέμβριος – Οκτώβριος 1994), που αποκαλείται «τυποκτόνος νόμος Βενιζέλου». Να τον… χαιρόμαστε! Όχι τον νόμο…
socialist… construction? -no comment indeed
14/02/2015 § Σχολιάστε
Democracy of One / Δημοκρατια του Ενος
Ποιος είσαι ρε μεγάλε…
Στις συγκεκριμένες περιόδους της ανθρωπότητας, του παρελθόντος (Στάλιν και όχι μόνο) αλλά και για τα υπολείμματα του παρόντος (Κιμ Γιονγκ Ουν) -σε αυτά φέρω ευχαρίστως τον τίτλο του αντικομουνιστή.
Η ελευθερία της έκφρασης και του λόγου, Πάνω και πολύ πέρα απ’ Όλα, τα υπόλοιπα Μακράν και Πάντα θα έπονται.
plaisir: Le manifeste censuré de Camus
12/02/2015 § Σχολιάστε
Το λογοκριμένο μανιφέστο του Αλμπέρ Καμύ
Il est difficile aujourd’hui d’évoquer la liberté de la presse sans être taxé d’extravagance, accusé d’être Mata-Hari, de se voir convaincre d’être le neveu de Staline.
Pourtant cette liberté parmi d’autres n’est qu’un des visages de la liberté tout court et l’on comprendra notre obstination à la défendre si l’on veut bien admettre qu’il n’y a point d’autre façon de gagner réellement la guerre.
Certes, toute liberté a ses limites. Encore faut-il qu’elles soient librement reconnues. Sur les obstacles qui sont apportés aujourd’hui à la liberté de pensée, nous avons d’ailleurs dit tout ce que nous avons pu dire et nous dirons encore, et à satiété, tout ce qu’il nous sera possible de dire. En particulier, nous ne nous étonnerons jamais assez, le principe de la censure une fois imposé, que la reproduction des textes publiés en France et visés par les censeurs métropolitains soit interdite au Soir républicain (le journal, publié à Alger, dont Albert Camus était rédacteur en chef à l’époque), par exemple. Le fait qu’à cet égard un journal dépend de l’humeur ou de la compétence d’un homme démontre mieux qu’autre chose le degré d’inconscience où nous sommes parvenus.
αγριμολογος 