αγριμολογος

Οι κοινωνικές ανισότητες της υπέροχης ανταγωνιστικής κοινωνίας, της λαμπερής, υπέροχης αχαλίνωτης ιδιωτικής «πρωτοβουλίας». Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ, 60 εκατομμύρια παιδιά σε όλο τον κόσμο υποφέρουν από οξύ υποσιτισμό, ενώ κάθε χρόνο 5 εκατομμύρια παιδιά πεθαίνουν εξαιτίας του. Ο συναγερμός χτυπά πιο δυνατά από ποτέ, καθώς η οικονομική κρίση είχε ως αποτέλεσμα να προστεθούν φέτος περισσότερα από 100 εκατομμύρια άνθρωποι στον κατάλογο εκείνων που υποφέρουν από την πείνα και τη φτώχεια. («Ε»)

Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα υλοποιούν μακροχρόνια προγράμματα, αλλά και επείγουσες παρεμβάσεις για την ανακούφιση όσων πεινούν. Τα δύο τελευταία χρόνια, πάνω από 620.000 υποσιτισμένα παιδιά έλαβαν επισιτιστική βοήθεια, με τη χρήση έτοιμων διατροφικών σκευασμάτων.  Το 2008 προσέφεραν θεραπεία σε περισσότερα από 200.000 σοβαρά υποσιτισμένα παιδιά ηλικίας κάτω των 5 ετών μέσα από 130 επισιτιστικά προγράμματα σε 31 χώρες. Επισιτιστική βοήθεια έλαβαν επίσης 564 χιλιάδες ασθενείς που πάσχουν από AIDS, αλλά και από ασθένειες «ξεχασμένες» στη Δύση, όπως η φυματίωση. Στην Αιθιοπία, που επλήγη από τη ξηρασία, βοήθησαν περισσότερα από 30 χιλιάδες παιδιά, στον Νίγηρα 48 χιλιάδες και στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία 1.800 παιδιά.

Η κρίση θέτει σε κίνδυνο τις δουλειές των κατοίκων της Δύσης, στον αναπτυσσόμενο όμως κόσμο θέτει σε κίνδυνο ζωές. Ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι πεινούν, εξαιτίας της εκτίναξης των τιμών σε βασικά είδη διατροφής, με την ευπαθέστερη ομάδα να αποτελείται από παιδιά, ηλικίας από έξι μηνών έως πέντε ετών.

Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα δέχονται δωρεές μέσω του διαδικτύου, των λογαριασμών που έχουν ανοίξει στην Εθνική Τράπεζα, την Alpha Bank, την Αγροτική Τράπεζα, την Τρ. Πειραιώς, τη Eurobank και την Εμπορική Τράπεζα, μέσω πιστωτικής κάρτας ή γραπτού μηνύματος (Περισσότερες λεπτομέρειες).

.

.

φωτογραφία από zyozy.org

Από εδώ που ζω βλέπω μέσω δορυφόρου, διαβάζω μέσω διαδικτύου, την κακοκαιρία που πλήττει τη χώρα. Διαβάζω για το πτώμα ενός άνδρα που οι λιμενικές αρχές ανέσυραν, ένας άλλος αγνοείται με το αυτοκίνητό του στον ποταμό Αίσωνα, στην Πιερία, άλλοι εγκλωβίστηκαν ένα ολόκληρο βράδυ, δεκάδες οι κλήσεις στη πυροσβεστική, ένα μεγάλο κομμάτι της χώρας παρέλυσε, ηλεκτρονικά και έντυπα μίντια παραμένουν ακμαία. Μέσ’ τα πλημμυρισμένα νερά υποψήφιοι αρχηγοί (μελλοντικού) κόμματος εξουσίας συνεχίζουν όπως μαθαίνω τις περιοδείες, προσπαθώντας να πείσουν μέσω γενικών, κούφιων αορίστων αερολογιών κινούμενων γύρω από το είδος του φιλελευθερισμού και πατριδοκαπηλίας που θα πρέπει το πόπολό τους να επιλέξει και• απ’ ότι μαθαίνω χωρίς καμία έκπληξη – το πετυχαίνουν, διότι είναι διαπιστωμένο, όσο περισσότερο αερολογείς τόσο περισσότερο πείθεις. Το φαινόμενο δεν χρειάζεται να μας προβληματίσει ιδιαιτέρως ή μάλλον όχι τόσο όσο χρειάζεται, η επιφάνεια ήταν πάντα προϊόν ευπώλητο, από τους λίγους που δεν «αγοράζουν», ελάχιστοι εξ αυτών μετατρέπουν ενεργά την κριτική σε αυτοκριτική, περιοριζόμενοι στο μικροπεριβάλλον τους ακολουθώντας τις γνωστές συνειδησιακές ντρίμπλες παράγοντας αλλεπάλληλα βολικά άλλοθι, τι άλλο να κάνουν. Ένας αδρανής σκεπτικισμός μετατρέπεται κυρίως σε κυνισμό, αυτός κυριαρχεί. Το βιβλίο παραμένει σκονισμένο, ακίνητο στο ράφι, η τηλεοπτική εικόνα προσφέρει αυτοεξευτελιζόμενα αντικείμενα πρόσκαιρης ηδονής απόλυτου χλευασμού, απόλυτων σταρ, σε απόλυτα ξαπλωτούς, νεκρούς θεατές.

.

.

.

photo©Albanese Gerard, 2006

.

.

Τα γραπτά μας, οι ενστάσεις μας, οι γκρίνιες μας. Μήπως προσπαθούμε να αφήσουμε ίχνη στην επιφάνεια του νερού; Είναι αλήθεια τόσο μάταια τα λόγια μας μέσα σ’ ένα ατέλειωτο αίσθημα ματαιότητας, κι είμαστε μόνο εμείς που βλέπουμε -εφόσον εμείς τα γράφουμε- ότι τα ίδια έργα παίζονται ξανά και ξανά; Μήπως θα πρέπει να βλέπουμε στο εξής διαφορετικά όλες αυτές τις φτιασιδωμένες φιγούρες των φιλόδοξων κενών μετριοτήτων που παρελαύνουν στις τηλεοπτικές οθόνες και που ο λόγος των, παραμένει τόσο διακοσμητικά, τόσο μαγικά –πάντα τηλεοπτικά- ευτελής;

Ίσως αν μπορούσαμε να δούμε αυτές τις διογκωμένες αστείες προσωπικότητες σαν να ήταν το δικό μας είδωλο, όπως το αντικρίζουμε καθημερινά στον καθρέπτη… Ίσως τότε, να μπορούσαμε να καταλάβουμε ότι εισπράττουμε αυτό που εμείς οι ίδιοι επιφυλάσσουμε για τον εαυτό μας…

.

.

Όσοι τρέχουν με το θαυμασμό του άλλου από το σχόλιο τον τελευταίο καιρό δέχονται πλήγματα που σχεδόν εξάντλησαν όλα τα περισσεύματα με τα οποία έτρεφαν τον ναρκισσισμό τους κάμποσο καιρό. Οι δύσκολες μέρες που τους κινούσαν στην έξω μανία να αλλάζουν περιβάλλοντα ξαναπουλώντας την ίδια άρρωστη πραμμάτεια, ήρθαν κι εδώ. Ο προβολέας μιας κοινωνίας που καταναλώνει γραφικότητα πέρασε αποδώ κι έφυγε, αφήνοντας τον καθένα στη μοναξιά του να τρέχεις μόνο με το χρόνο. Κι είναι αυτό ακριβώς, η μοναξιά να τρέχεις με το χρόνο που έφερνε πάντα πανικό σε όλους εκείνους που το περασμά τους είναι μια αβαθής κίνηση σε πλάτος μυρικάζοντας αποφάγια της επικαιρότητας. Τα ιστολόγια υπήρξαν απλώς ένας ακόμη τόπος, λίγο περισσότερο ευρής από ένα τραπέζι καφετέριας, όπου η εξ ορισμού καταδικασμένη σε αδιέξοδο ύπαρξη, δοκίμασε ένα διάστημα σαν υποσχεμένο τόπο διοχέτευσης νευρώσεων. Οι συχνότητες πέφτουν καθώς η ζωτική ανταπόκριση που ζητάνε από τον άλλον γίνεται όλο και πιο σπάνια. Ο υποσχεμένος τόπος γίνεται ένας ακόμη τόπος φθαρμένος, που τα κουρέλια του έρχονται να τοποθετηθούν δίπλα στους άλλους τόπους που έφθειρε η αναυθεντική μας κίνηση στον κόσμο. Ο χρόνος έκαψε τα πρόσωπα για άλλη μια φορά κι αλλο δεν μας μένει παρά να τραβήξουμε γι αλλού. Με την ίδια πραμμάτεια και την ίδια απελπισία μιας αναγνώρισης. Όποιος αντέξει θα αντέξει κατά το μέτρο της προσφοράς του χωρίς ανταλλάγματα. Και κατά το μέτρο αυτού που έχει μέσα του και είναι κοινωνίσιμο. Δεν είναι εύκολο να τρέχεις με το χρονόμετρο, και υπάρχουν πολλοί τρόποι κι ο κόσμος μοιάζει απέραντος για να εξαντλήσεις μια ζωή με αποφάγια της επικαιρότητας. Όλα γύρω μοιάζουν φορές να υπάρχουν σαν αναβολές να τρέξεις με το χρόνο. Ωστόσο ο χρόνος τρέχει. Προς θάνατον. Κι αφήνει μια τρομώδη γεύση στο ξόδεμα των προσώπων γύρω μας.

.

.

Copyright©Γιώργος Μίχος

.