Για το Πανεπιστήμιο_2
07/02/2021 § 1 σχόλιο
Ζητήματα ακαδημαϊκής ελευθερίας
✿
Γράφει ο ©Δημήτρης Δημηρούλης* ―fck >>>
Διαβάστε το 1ο μέρος >>
Διευκρινίσεις – Επεξηγήσεις
για λογικούς συσχετισμούς
1. Απαραίτητη προϋπόθεση η αποδοχή: υπάρχει σοβαρό και χρόνιο πρόβλημα με τη λειτουργία των ελληνικών πανεπιστημίων.
2. Το πρόβλημα έχει να κάνει κυρίως με την ελευθερία του λόγου, με την ασφάλεια διδασκόντων και διδασκομένων, τον συστηματικό βανδαλισμό και την κατάληψη χώρων από ομάδες που θεωρούν ότι το δημόσιο πανεπιστήμιο είναι ιδιωτικός τους χώρος.
3. Το κόστος (οικονομικό, ακαδημαϊκό, πολιτισμικό, κοινωνικό) είναι τεράστιο. Στις περιπτώσεις που ασκείται βία είναι απροκάλυπτη, θρασύτατη και κραυγαλέα. Σε ορισμένες περιπτώσεις ο εκφοβισμός είναι προσωποιημένος.
4. Το πανεπιστήμιο απέτυχε παταγωδώς να λύσει το πρόβλημα.
5. Η πολιτεία το ίδιο.
6. Αδράνεια ή σιωπή απέναντι στο πρόβλημα, αν κανείς το αναγνωρίζει ως τέτοιο, σημαίνει ότι σκύβει το κεφάλι από φόβο ή συμφέρον, ή αδιαφορία. Στην περίπτωση πανεπιστημιακών δασκάλων κάτι τέτοιο δεν είναι μόνο θλιβερή δειλία αλλά και θλιβερή εικόνα.
7. Η διαπίστωση: το πανεπιστήμιο έχει εχθρούς (μέσα και έξω). Όποιος πιστεύει σε αυτόν τον θεσμό (χωρίς κάτι τέτοιο να αποκλείει την αυστηρή κριτική, την έντονη αντίδραση και την επιδίωξη να τον αλλάξει) έχει υποχρέωση να τον υπερασπίσει απέναντι σε αυτούς που τον θεωρούν όχημα για την ιδεολογία, την πίστη ή τον μηδενισμό τους. Το «είμαστε αντίπαλοι» δεν είναι ρητορικό σχήμα είναι κοινωνική πραγματικότητα.
8. Παίρνω θέση σημαίνει ότι ασκώ το στοιχειώδες δικαίωμα της προσωπικής γνώμης. Ως εκ τούτου: θεωρώ λάθος την κυβερνητική πρόταση. Είναι αποσπασματική και όχι συνθετική και, κατά τη γνώμη μου, δεν πρόκειται να λειτουργήσει. Δεν θα πω περισσότερα τώρα.
9. Αν υποθέσουμε ότι υπάρχουν αρκετοί νοήμονες που δεν μπερδεύουν τον πράκτορα με τον εισπράκτορα (την κομματική στράτευση με την κοινή λογική, τις ιδεολογικές εκτινάξεις με την ανάληψη πραγματικών ευθυνών), τι έχουν να αντιπροτείνουν στην κυβερνητική πρόταση;
10. Οι μη νοήμονες (εκ του πονηρού) απαντούν: τίποτα. Τόσο απλά και τόσο συχνά. Αρκεί να αντιδράσουμε γενικώς τώρα εναντίον του νόμου και μετά βλέπουμε. Η συνταγή για να επαναλαμβάνουμε την ίδια συζήτηση για τα επόμενα 100 χρόνια.
11. Αν συμφωνούμε, ότι διαφωνούμε με τον κυβερνητικό χειρισμό, δεχόμαστε άμεση λήψη μέτρων (με κάμερες, έλεγχο εισόδου, και security σε συνεργασία με την ελληνική αστυνομία) υπό τον έλεγχο και την εποπτεία του πανεπιστημίου;
12. Αν όχι, έχουμε κάτι άλλο να προτείνουμε;
Αντιλαμβάνομαι ότι θα υπάρξουν πολλές (και πιθανώς έντονες) διαφωνίες. Είναι σεβαστές αλλά όχι δεκτές. Μπορώ να συνομιλήσω μόνο με όσους δέχονται να ανταποκριθούν στο 11 (που υποστηρίζω και επιφυλλάσσομαι να εξειδικεύσω) και με όσους επιχειρήσουν να ανταποκριθούν στο 12. Τι να κάνουμε: Δεν συνομιλούμε με όλους για όλα.
Σημείωση: Λάθος πόρτα… βρήκαν να χτυπήσουν όσοι έχουν εκλάβει τον δικό μου χώρο εδώ ως χώρο ανακουφισμού και εκτόνωσης. Δεν μπορούμε να συνυπάρξουμε. Ανήκουμε σε διαφορετική ενορία. Παρακαλώ στη χαβούζα απέναντι…
✿
Για το Πανεπιστήμιο_1
06/02/2021 § 1 σχόλιο
Ζητήματα ακαδημαϊκής ελευθερίας
«Περίμενα να μαζευτούν αρκετά από τα κάποτε παιδιά που δίδασκα και να με προκαλέσουν με αφορμή το έρμο ελληνικό πανεπιστήμιο. Ήρθαν μηνύματα με απορίες, ερωτήματα, ειρωνείες και γενναίες αμφισβητήσεις.»
Γράφει ο ©Δημήτρης Δημηρούλης* ―fck >>>
Πράγματι στα 30 χρόνια που εργάστηκα στο ελληνικό πανεπιστήμιο υπήρξα αντίθετος με το φαινόμενο που λέγεται καταχρηστικά «πολιτική» στην ανώτατη εκπαίδευση, δηλαδή με τη βία, την απειλή, την κλοπή, τον βανδαλισμό, τη νηπιώδη σκέψη, την τρομοκρατούσα άποψη και την αφιονισμένη τυφλότητα.
Το πεδίο περιλαμβάνει: διδακτικό προσωπικό, φοιτητές, διοικητικό και άλλο προσωπικό και διάφορους εξωγενείς παράγοντες με κυμαινόμενα ποσοστά ευθύνης. Πρωτίστως περιλαμβάνει πρυτανικές αρχές και συγκλήτους ως αρμόδια όργανα. Όλα καταλήγουν τελικά στην πολιτεία η οποία επιτηδείως αδρανεί ή παρεμβαίνει συνήθως περιστασιακά και σπασμωδικά.
Και φτάνουμε στο προκείμενο: αστυνομία υπό μορφή security ή… Αν απορρίψουμε το πρώτο, μας μένει το «ή» για να απαντήσουμε στο κάτωθι κουίζ:
1. Πρόβλημα δεν υπάρχει, το δημιουργούν εκ του μηδενός τα φασιστοειδή και οι ακραίοι συντηρητικοί για να καταλύσουν την αυτονομία του πανεπιστημίου και να καταστείλουν το ένδοξο φοιτητικό κίνημα.
2. Πρόβλημα υπάρχει αλλά δεν χρειάζονται να παρθούν ιδιαίτερα μέτρα. Το πανεπιστήμιο μπορεί να ρυθμίσει τα του οίκου του. Η παρέμβαση της πολιτείας είναι απαράδεκτη και αυταρχική.
3. Πρόβλημα υπάρχει, είναι χρόνιο, συνιστά ελληνική ιδιαιτερότητα και πρέπει η ελληνική κοινωνία, μέσω των αρμοδίων αρχών και θεσμικών οργάνων της, να το αντιμετωπίσει.
Αν η απάντηση είναι θετική στο (1) ή στο (2) φοβάμαι ότι η δική μου πραγματικότητα δεν περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα. Αν η απάντηση είναι θετική στο (3), όπως συμβαίνει με τους περισσότερους συνομιλητές μου, συνεχίζω:
Δεν αρκεί να διαφωνεί κανείς με την κυβερνητική άποψη, πρέπει αυτονοήτως να προτείνει με ποιον τρόπο θεωρεί ότι θα λυθεί το πρόβλημα. Έχοντας ζήσει την πραγματικότητα εντός και όχι εκτός, θεωρώ ότι, οι εκ του ασφαλούς οιμωγές περί δημοκρατίας, ελευθερίας και ασυλίας, καταλήγουν πάντα στο ίδιο αποτέλεσμα: να μην αλλάξει τίποτα και το αίσχος να συνεχιστεί.
Τουτέστιν: αν όχι αστυνομία, δεχόμαστε ιδιωτικό security, κάμερες, κάρτες εισόδου, έλεγχο «επισκεπτών», κάλεσμα της αστυνομίας σε επείγουσες περιπτώσεις, και άλλα μέτρα που είναι αναγκαία; Έχουμε κάτι άλλο πιο αποδοτικό να προτείνουμε;
Αν όχι, πώς περιμένουμε να αντιμετωπιστεί η ανομία και η παρανομία που δεν αντιμετωπίζονται εδώ και σαράντα χρόνια;
Αυτά για την ώρα και κρατώ πολλά για τους δύσπιστους. Την κατάλληλη στιγμή…
*
Αύριο το 2ο μέρος > > >
[*) Ο Δημήτρης Δημηρούλης γεννήθηκε το 1952 στην Αγιά Λαρίσης. Είναι καθηγητής ιστορίας και θεωρίας της λογοτεχνίας στο τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Παντείου Πανεπιστημίου. Έχει γράψει εκτενώς για ζητήματα της ελληνικής λογοτεχνίας και κριτικής. Ένα από τα πιο γνωστά έργα του είναι το βιβλίο του «Ο φοβερός παφλασμός», κριτικό αφήγημα για τα «Τρία κρυφά ποιήματα» του Γ. Σεφέρη (εκδ. Πλέθρον). Η πολύχρονη ενασχόλησή του με τον Σολωμό κατέληξε στη δημοσίευση μιας μελέτης το 2003 («Φάκελος «Διονύσιος Σολωμός»: η ανατομία ενός εθνικού θρίλερ» και στην έκδοση το 2007 (με εκτενή εισαγωγή και αναλυτικά σχόλια), του ποιητικού και πεζού σολωμικού έργου («Διονύσιος Σολωμός: έργα: ποιήματα και πεζά»).
Τα βιβλία του στο βιβλιονετ »»»
✿
Αν κάτι διέκρινε τον σ.Τσίπρα αυτό ήταν η ικανότητα επιλογής προσώπων σε επιτελικές θέσεις [λίστα εντός] ·
30/01/2021 § Σχολιάστε
Αλλά και συνομιλητών τους οποίους συμβουλευόταν…
❇︎
Το ταλέντο αυτό ανεδείχθη από νωρίς όταν συνομιλούσε με τον sir Βασίλειος Μαρκεζίνης, αλλά και στη συνέχεια με πλειάδα εκλεκτών προσωπικοτήτων, πολλοί εκ των οποίων πήραν θέσεις υπουργικής ή βουλευτικής ευθύνης. Υπενθυμίζω επί τροχάδην μερικά ακόμη βαριά ονόματα: Πάνος και Δημήτρης (εξ Άουσβιτς) Καμμένος, Τερέντιος Κουϊκ (χρεωμένος), Βύρων Πολύδωρας (ΕΣΡ), Θέμος Αναστασιάδης-Στ.Ψυχάρης (συνομιλητέ εξ εκδοτών), Π.Χαϊκάλης (Υπουργός-Αστρολόγος, πεολόγος), Αικατερίνη Παπακώστα (Αστυνομίας, γνωστή χαϊδευτικά και ως Ζαρούλια της ΝΔ), Αλέξις Γεωργούλης (διανοούμενος), Έλενα Κουντουρά (μανεκέν, θυγάτηρ του γνωστού στρατηγού, φίλη Αμβροσίου, χρεωμένη), Π.Κόκκαλης (σοσιαλιστής, τ.συναγωνιστής Μαρινάκη, πολέμιος της διαπλοκής), Ιωάννης Αμανατίδης (μεταφορέας Αγίου Φωτός), Ζωή Κωνσταντοπούλου-Ραχήλ Μακρή-πασιονάριες), Π.Λαφαζάνης-εκπρόσωπος Βαδιμήρου Πούτιν εν Ελλάδι (ο Μιχαλολιάκος απελύθη), Προκόπιος Παυλόπουλος (ευσεβής Αρχηγός Κράτους-χρεωμένος), Δημήτριος Παπαγγελόπουλος (ΕΥΠ-αδιάφθορος δικαστής-Πολέμιος της διαφθοράς), Παύλος Πολάκης (δεν χρειάζονται συστάσεις), Νίκος Καρανίκας (σύμβουλος εκ προσωπικοτήτων, θαυμαστής Μενεγάκη), Νικόλαος Παππάς και Μανόλο Πετσίτης- τ.σερβιτόρος-μέτοχος σε καφέ), Αλέκος Φλαμπουράρης της Διάτμησης-ΑΤΕ, λάτρης του φραπέ). Προσφάτως προσετέθη ως συνομιλήτης σε ζητήματα δημοκρατικών δικαιωμάτων και μνήμης εξέγερσης Πολυτεχνείου και ο τηλεπλασιέ Βελόπουλος-αντιεμβολιαστής.
Τον Οκτώβριον του 2016 ο κ.Τσίπρας διόρισε τον κ.Κιμούλη μέλος της επιτροπής διαλόγου για τη συνταγματική αναθεώρηση. Στις 28 Φεβρουαρίου του 2017 ορίστηκε πρόεδρος του Κέντρου Πολιτισμού του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος και παραιτήθηκε από τη θέση αυτή λίγες ημέρες μετά, στις 16 Μαρτίου.
Ομολογώ ότι ποτέ δεν αντελήφθην γιατί παραλείφθηκε ο κ.Λαζόπουλος.
*
Σύνδεσμος ©Αναγνώστης Λασκαράτος
❇︎
[τρία ύψιλον διατηρούν διαχρονικά την «αξία» τους·
03/01/2021 § 1 σχόλιο
❉
Βάζοντας την υπογραφή σου κάτω από
ένα αντικείμενο ή κείμενο, το υιοθετείς,
γίνεται δικό σου. Εσύ το εποίησες.
Εσύ ο δημιουργός του.
― Υποβολιμιαίος. Ο δι’ υποβολής υποκατασταθείς αντί άλλου, μη γνήσιος, πλαστός, νόθος. Ο κατ’ εισήγηση ή υπόδειξη άλλου γινόμενος, ο μη απορρέων εξ ενδομύχος πεποιθήσεως.
― Υποβόσκω. Αυξάνω ή δυναμώνω υπό τι αφανώς, εξακολουθώ την ύπουλο ή σκοτία ενέργειά μου, κυρίως επί αφανούς πυρός· και μεταφορικώς, επί κακού, νόσου ή σκοτίου συναισθήματος.
― Υποδαυλίζω. Εισάγω δαυλούς στην εστία ή ανακινώ τους υπάρχοντες προς ενίσχυση του πυρός. Μεταφορικώς, υποκινώ, υποθάλπω εχθρότητα, μίσος, διαμάχη, κλπ.
❈
Πέραν των προαναφερόμενων, να προσθέσω· διότι προσφάτως το έμαθα -δεν το εγνώριζα- ότι ο (φιλοσοφικός) όρος Υπερβατικός, δημιουργήθηκε από τον Immanuel Kant (tranzentenal), για να σημάνει την αρχή, η οποία παριστά τον εκ των προτέρων γενικό όρο «υφ’ ον και μόνον τα πράγματα είναι δυνατόν να αποβούν αντικείμενα της ημετέρας γνώσεως εν γένει. Ούτω, αι καθαραί διαισθήσεις (χώρος και χρόνος), αι κατηγορίαι, αι αρχαί της νοήσεως, είναι ιδέαι υπερβατικαί παρέχουσιν a priori τας μορφάς εντός των οποίων διατάσσονται τα εμπειρικά δεδομένα της γνώσεως, άνευ δε των μορφων αυτών αυτών τα εν λόγω δεδομένα δεν θα ήτο δυνατόν να νοηθούν». Κατά τον Καντ είναι λοιπόν υπερβατικός (σε αντίθεση με τον εμπειρικό), πας όρος που κατατίθεται εκ των προτέρων, και δεν έχει αποδειχθεί μέσω της Εμπειρίας.
Λοιπόν, διαβάζετε Καντ.
αγριμολογος 