[φωτογραφία στη τσέπη·
09/12/2021 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο [φωτογραφία στη τσέπη·
Aσκηση 4
@stratos fountoulis, 90X300 cm.acrylic on canvas -1988
Αν φερ’ ειπείν καθόταν στη μπροστινή θέση, θα της ζητούσα μία εξήγηση· θα απαντούσε ότι ήδη γνώριζα τους λόγους. Το γράμμα βάραινε στο χέρι μου, το άφησα να πέσει στο πάτωμα. Αγγίζοντας τη φωτογραφία της στη τσέπη, σκέφτηκα το περιστατικό με τη σπασμένη ομπρέλα, έφερνε στο νου τα περί αστείων καταστάσεων. Μάλιστα. Αν εξαιρέσει κανείς το γράμμα, τα τριαντάφυλλα, τη βαριά, σκοτεινή σιωπή γύρω μου, το γεγονός δεν μπορεί να εκληφθεί ως τραγωδία,
αντιθέτως.
⚙︎
[α’ δημοσίευση 17/10/11]
[ασκήσεις]
❂
[μην αρνηθείς·
02/05/2021 § Σχολιάστε
Antoni Tàpies, Sedas 2008, mixed media and collage on wood 200×225 cm
❆
Εύκολο το’ χεις να ξεγλιστράς από μια αναπαράσταση όπου αντίθετα παντρεύονται -εκεί· ζωή, τέχνη, θάνατος γίνονται έννοιες ταυτόσημες; Όταν πολύχρωμο ύφασμα ακολουθεί σκιές σε άγνωστο σπίτι, ξεμένουν τα πάντα από ερμηνείες. Όταν η μετάθεση του βλέμματος φτάνει στη πράξη και η γλώσσα άγρια κι ανελέητη σ’ έχει απογυμνώσει, το βλέμμα επιστρέφει στη φράση. Μένουν οι ελάχιστοι. Ετοιμάζουν το έδαφος ρίχνοντας το κλειδί στο απέραντο Απλό βουβό τοπίο. Και το χώρισμα στο πλήθος μένει ηδονικά μετέωρο ―μην αρνηθείς το φως
που εκπέμπει.
*
[Ιούνιος, 2013
❆
[κι αφήνεις πίσω σου φιγούρες·
03/12/2020 § Σχολιάστε
✣
Λεωφορείο. Διαβάζεις. Μποτιλιάρισμα. Δεν σηκώνεις κεφάλι. Κρατάς το βιβλίο παρά τα φρεναρίσματα και τα σκουντήγματα. Δεν απαρνείσαι ούτε σημειώσεις. Διαβάζεις και αγάλλεσαι. Τα ακίνητα του αστικού τοπίου κινούνται μέσα από το πλάγιο βλέμμα σου. Εσύ το τυπωμένο χαρτί. Γύρω μαθητές, ζευγάρια, μπουφάν, κινούμενα χέρια σε κινούμενες χειρολαβές, μουτζουρωμένα σακίδια, αθλητικά παπούτσια, πλαστικές σακούλες, ξεχειλωμένα πουλόβερ, δροσερά νιάτα, ξινισμένα πρόσωπα, προβλέψεις ποδοσφαιρικές, κουβέντες πολιτικές. Διαβάζεις κι ένα κασκόλ σου σκεπάζει το μισό πρόσωπο. Όλα του λεωφορείου υπογραμμίζουν ζωή. Κι εσύ διαβάζεις. Ήρθε η δική σου στάση.
Κι αφήνεις πίσω σου φιγούρες.
✣
[fetiche ·
21/11/2020 § Σχολιάστε
στο αεροδρόμιο – ©agrimologos.com
❇︎
Επειδή δεν έχω τίποτα το καινόν να προσθέσω γενικώς στις ανθρώπινες ποιήσεις, δεν δηλώνω παρά ένας hypocrite lecteur που κατά περίσταση γράφω, θεωρώντας τη γραφή πράξη στολισμένης και χρωματισμένης χειροτεχνίας, ένα σκεύος ηδονής, ας το πούμε φετίχ. Να τελειώνουμε, καταλήγω στο φετίχ. Το (όποιο) θέμα δημιουργίας, δεν είναι παρά θήραμα, στην αρχή παρουσιάζεται θαμπό· και σταδιακά ξεκαθαρίζει κι απλώνεται στο λυκαυγές· και η όλη προσπάθεια έγκειται στο να κρατηθεί στιβαρά η χαρά της σύλληψης του θηράματος. Εξ ου κι ο λόγος της προσωπικής μου ταύτισης των δημιουργών με τους κυνηγούς. Οι λεκτικά εναλλασσόμενοι ρυθμοί και τα μοτίβα δεν αποτελούν παρά γεμίσματα αυτού του θηράματος, και· το ζήτημα είναι τα «γεμίσματα» αυτά να παρασύρουν σε μιαν ατμόσφαιρα αινιγματική κι ενίοτε συχνά υποβλητική. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει το θήραμα να υποφέρει αγκομαχώντας.
Δεν είναι σωστό.
αγριμολογος 