[fetiche ·
21/11/2020 § Σχολιάστε
στο αεροδρόμιο – ©agrimologos.com
❇︎
Επειδή δεν έχω τίποτα το καινόν να προσθέσω γενικώς στις ανθρώπινες ποιήσεις, δεν δηλώνω παρά ένας hypocrite lecteur που κατά περίσταση γράφω, θεωρώντας τη γραφή πράξη στολισμένης και χρωματισμένης χειροτεχνίας, ένα σκεύος ηδονής, ας το πούμε φετίχ. Να τελειώνουμε, καταλήγω στο φετίχ. Το (όποιο) θέμα δημιουργίας, δεν είναι παρά θήραμα, στην αρχή παρουσιάζεται θαμπό· και σταδιακά ξεκαθαρίζει κι απλώνεται στο λυκαυγές· και η όλη προσπάθεια έγκειται στο να κρατηθεί στιβαρά η χαρά της σύλληψης του θηράματος. Εξ ου κι ο λόγος της προσωπικής μου ταύτισης των δημιουργών με τους κυνηγούς. Οι λεκτικά εναλλασσόμενοι ρυθμοί και τα μοτίβα δεν αποτελούν παρά γεμίσματα αυτού του θηράματος, και· το ζήτημα είναι τα «γεμίσματα» αυτά να παρασύρουν σε μιαν ατμόσφαιρα αινιγματική κι ενίοτε συχνά υποβλητική. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει το θήραμα να υποφέρει αγκομαχώντας.
Δεν είναι σωστό.
❇︎
[αποκομμένα φθινοπωρινά απογεύματα·
27/09/2020 § Σχολιάστε
νότα LXΧVIΙ
❆
έρχονται σε μορφές ζωντανών αναμνήσεων, σε σύντομες αναδρομές, σε ανθρώπινες βιασύνες και ερωτικές πολιορκίες. Σε αποκομμένα φθινοπωρινά απογεύματα με το γλυκό το χρώμα και τους φυσικούς θορύβους που παραπέμπουν σε ένα χαμένο παρόν. Μια χειρονομία· ένας μορφασμός προσθέτουν στοιχεία κωμικοτραγικά. όλα αυτά και άλλα, κύρια και δευτερεύοντα. όλα μέσα στη μελαγχολία τους. ένας αντιφατικός κόσμος-κάτοπτρο πλάθει τη διάβρωσή του κρίνοντας·
με χαμόγελο αχνό.
❆
.
.
αγριμολογος 