plaisir: Tarkhan dress
22/02/2016 § Σχολιάστε
Όπως υπογραμμίζεται σε δημοσίευμα του National Geographic, πρόκειται για ένα εύρημα απίστευτης σπανιότητας, καθώς ελάχιστα είναι τα αρχαία ενδύματα, φτιαγμένα από ίνες φυτών ή δέρματα ζώων, που έχουν γλιτώσει την αποσύνθεση. Τα αρχαιότερα ρούχα που έχουν σωθεί μέχρι σήμερα δεν ξεπερνούν την ηλικία των 2.000 ετών, σύμφωνα με την Άλις Στίβενσον, του Petrie Museum of Egyptian Archaeology και συντάκτρια νέας μελέτης στο «Antiquity».
Στις περισσότερες περιπτώσεις, τα ρούχα τα οποία έχουν διασωθεί μέχρι σήμερα ήταν τυλιγμένα γύρω από σώματα νεκρών- ωστόσο το φόρεμα του Ταρχάν είναι «haute couture», και, όπως υπογραμμίζεται στο δημοσίευμα, δεν θα ήταν εκτός τόπου και χρόνου σε ένα μοντέρνο μαγαζί ρούχων. Η λεπτομέρεια που το χαρακτηρίζει υποδεικνύει εξαιρετικά προχωρημένη τεχνική, που σημαίνει ότι επρόκειτο για εξαιρετικά εξειδικευμένο τεχνίτη – και τέτοιοι τεχνίτες συναντώνται μόνο σε ακμάζουσες κουλτούρες, όπως η αρχαία Αίγυπτος του μακρινού παρελθόντος (5.000 χρόνια πριν), η οποία είχε ενωθεί για πρώτη φορά υπό έναν ηγέτη. Επίσης, κάποιες λεπτομέρειες- ίχνη χρήσης στο ρούχο δείχνουν ότι κάποιος/α το φορούσε κάποτε, και δεν ήταν απλά για τελετουργική χρήση.
Μετά από 5.000 χρόνια σε αιγυπτιακό τάφο, το ένδυμα απεστάλη στο Petrie από αρχαιολόγους στις αρχές του 20ού αιώνα, αλλά ξεχάστηκε μέχρι το 1977, όταν προσέλκυσε ξανά το ενδιαφέρον, καθώς βρέθηκε από ειδικούς συντήρησης. Θεωρείται ότι κανονικά έφτανε μέχρι τα γόνατα, και εκτιμάται πως μόνο οι ανώτερες κάστες φορούσαν τέτοια ρούχα.
Πέρα από την Αίγυπτο, κάποια από τα αρχαιότερα ρούχα που έχουν βρεθεί περιλαμβάνουν παντελόνια των τελών της 2ης πΧ χιλιετίας από την κεντρική Ασία, φούστες των αρχών της Εποχής του Χαλκού από τη Δανία και ένα κομμάτι λινού από την Ιορδανία που θεωρείται πως είναι από την 4η χιλιετία π.Χ. Ωστόσο το φόρεμα του Ταρχάν αποτελεί την αρχαιότερη περίπτωση πολύπλοκου ρούχου- που έχει υφανθεί, αντί απλά να ρίχνεται/ τυλίγεται στον χρήστη του.
η θρησκόληπτη ακροδεξιά Αριστερά
21/02/2016 § Σχολιάστε
Παρουσία παπάδων το μάθημα των… Θρησκευτικών*
Με απόφαση της αριστερο-ακρο-δεξιάς κυβέρνησης:
To Υπουργείο Παιδείας επιτρέπει παρουσία κληρικών στο μάθημα των Θρησκευτικών!
Συγκεκριμένα, μετά από σχετικό αίτημα της Ι. Μητρόπολης Ν. Ιωνίας – Φιλαδέλφειας, δίνει την άδεια για την παρουσία εκπροσώπων της Ι. Μητρόπολης στα σχολεία της περιοχής της, κατά τη διεξαγωγή του μαθήματος των Θρησκευτικών. Ειδικότερα, στο έγγραφο της Γενικής Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του υπουργείου Παιδείας που απευθύνεται στην Ι. Μητρόπολη και στις Διευθύνσεις Εκπαίδευσης Α’ και Β’ Αθήνας αναφέρεται:
«Απαντώντας στη με αρ. πρ. 22/13-1-2015 επιστολή σας, με την οποία ζητάτε να σας χορηγηθεί άδεια εισόδου στα σχολεία των Δήμων της Μητρόπολής σας, σας ενημερώνουμε ότι εγκρίνουμε τις επισκέψεις σας στα δημοτικά, γυμνάσια και λύκεια των περιοχών Νέας Ιωνίας, Ν. Φιλαδέλφειας, Ηρακλείου και Ν. Χαλκηδόνας.
Επίσης, όσον αφορά τη δυνατότητα της παρουσίας σας κατά τη διεξαγωγή του μαθήματος των Θρησκευτικών, σας ενημερώνουμε ότι αυτό δύναται να πραγματοποιηθεί με την προϋπόθεση της συναίνεσης των Διευθυντών και των Συλλόγων Διδασκόντων των σχολικών μονάδων των ανωτέρω περιοχών».
Σύμφωνα με δημοσίευμα του Ριζοσπάστη, η κυβέρνηση όχι μόνο διατηρεί την υποχρεωτικότητα του μαθήματος των Θρησκευτικών, όχι μόνο διατηρεί τον πλήρως αντιεπιστημονικό και προσηλυτιστικό χαρακτήρα του μαθήματος, αλλά βάζει και τους παπάδες μέσα στο μάθημα για να ελέγχουν τους εκπαιδευτικούς που το διδάσκουν!
Οπως είναι φυσικό, η απόφαση αυτή έχει προκαλέσει ήδη αντιδράσεις εκπαιδευτικών. «Το υπουργείο Παιδείας έκανε πάλι το θαύμα του!», σχολιάζει σε ανακοίνωσή του το ΔΣ του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης «Γ. Σεφέρης». Ο Σύλλογος, που καλύπτει τις περιοχές Ν. Ιωνίας – Ηρακλείου – Μεταμόρφωσης – Λυκόβρυσης, καλεί τους εκπαιδευτικούς «να μην δεχτούν καν να συζητήσουν την παραπάνω πρόταση ως θέμα συνεδρίασης συλλόγου διδασκόντων».
Ο Σύλλογος διατυπώνει μια σειρά από ερωτήματα, όπως, «για ποιο λόγο το υπουργείο επιτρέπει στην Ι.Μ. να παρακολουθήσει το συγκεκριμένο μάθημα; Για να διαπιστώσει κάποιος ιερωμένος αν ο εκπαιδευτικός κάνει σωστά τη δουλειά του; Και με ποια ιδιότητα η Εκκλησία έχει ρόλο στη διδακτική πράξη;». «Οσο αυτή η πολιτική είναι μακριά από τον διαχωρισμό κράτους – Εκκλησίας τόσο θα μπλέκονται οι ρόλοι και τα δικαιώματα του κάθε φορέα. Αν δεχτούμε τώρα την παρουσία ενός κληρικού στην τάξη μας ανοίγει ο δρόμος και για ένα σωρό άλλους φορείς, δημόσιους ή ιδιωτικούς, που θέλουν να εμπλακούν στην εκπαιδευτική διαδικασία, να προβάλουν ανάλογες απαιτήσεις. Εδώ αμφισβητείται εμμέσως πλην σαφώς η παιδαγωγική μας επάρκεια! Εδώ το υπουργείο στρώνει πονηρά το χαλί της αξιολόγησης!», σημειώνεται μεταξύ άλλων στην ανακοίνωση. [AlfaVita.gr]
______________
(*) Όπου «θρησκευτικά» βλέπε Ελληνορθοδοξία
***
Σημείωση: Άλλο ένα τέλος των ψευδαισθήσεων περί Αριστεράς, στην οποία κουνώ οριστικά το μαντήλι.
τι είναι η Κριτική;
11/02/2016 § Σχολιάστε
«Το μόνο πράγμα που είναι χειρότερο από μια ηλίθια κακή κριτική είναι μια ηλίθια καλή κριτική«.
Στο 69ο τεύχος Ιανουαρίου της ARB, ξεχωρίζει ένα γενναίο κείμενο του Ντάνιελ Μέντελσον για την κριτική και τους κριτικούς. Ένα αντισυμβατικό, οξυδερκές, ευθύβολο και διαυγές κείμενο αρχών. Παραθέτω ένα απόσπασμα:
«Ωστόσο, ο σοβαρός κριτικός δεν μπορεί ούτε να είναι ένας εκστασιασμένος μεμυημένος – κάποιος που η λατρεία του για την Τέχνη και τους καλλιτέχνες κινδυνεύει να υποβαθμιστεί σε χαυνωμένη επευφημία. Στο κάτω-κάτω, η αρνητική κριτική είναι και αυτή μια μορφή ενθουσιασμού· ενθουσιασμού και πάθους για ένα είδος που, στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο κριτικός θεωρεί ότι το υπό κρίση έργο δεν κατάφερε να υπηρετήσει. Η ευφυής αρνητική κριτική, μάλιστα, τιμά τους καλλιτέχνες με τον τρόπο της: οι σοβαροί καλλιτέχνες, σύμφωνα με την εμπειρία μου, θέλουν μόνο να τους γίνεται ευφυής κριτική, αντί να τους επιδαψιλεύουν κενούς επαίνους – αν μη τι άλλο, επειδή οι σοβαροί καλλιτέχνες μαθαίνουν από τις σοβαρές κριτικές. (Η καλύτερη συμβουλή που μου έδωσαν, αμέσως πριν από την έκδοση του πρώτου μου βιβλίου, ήταν από έναν μέντορα του εκδοτικού χώρου που μου είπε: “Το μόνο πράγμα που είναι χειρότερο από μια ηλίθια κακή κριτική είναι μια ηλίθια καλή κριτική”. Και είχε δίκιο.) Για τον λόγο αυτό, κάθε αίτημα εξάλειψης της αρνητικής αξιολόγησης ισοδυναμεί με καταστροφική καταπάτηση του ευρύτερου στόχου της κριτικής: εάν ένας κριτικός παίρνει σοβαρά την υποχρέωσή του να κρίνει –που, καθαρά στατιστικά, υπάρχει πιθανότητα η κρίση του να είναι είτε αρνητική είτε θετική– αυτή η αίσθηση ευθύνης απέναντι στις κρίσεις και τη σημασία τους πρέπει να ξεπερνά σε βαρύτητα κάθε άλλη σκέψη. Όσοι θέλουν να πηγαίνουν σε πολλά πάρτι χωρίς να προκαλούν αμήχανα λογοτεχνικά συναπαντήματα ας γίνουν σερβιτόροι, όχι κριτικοί.»
στράτευση γενικώς
31/01/2016 § Σχολιάστε
Ελάχιστα περί της εγχώριας διανόησης, επίσης γενικώς
Βδελυκλέων. Πρόσωπον των ¨Σφηκών» του Αριστοφάνους το οποίον προσπαθεί να θεραπεύση τους Αθηναίους από την κακήν έξιν της φιλοδικίας. Ονομάζει δε αυτό το πρόσωπον Βδελυκλέονα ο ποιητής ως βδελυσσόμενον τον δημαγωγόν Κλέωνα, τον οποίον ο Αριστοφάνης και εις άλλας κωμωδίας του διασύρει και υβρίζει. [Νεώτερον Εγκλυκλοπαιδικόν Λεξικόν ‘Ηλίου’]
«Ένας ορίζοντας ημιεξέγερσης και ημικομφορμισμού παγιώθηκε στην μετά τον Δεκέμβρη του ’08 περίοδο και στη συνέχεια συνδέθηκε –όχι πάντα αρμονικά– με τους πλατύτερους σε απήχηση λαϊκιστικούς ριζοσπαστισμούς της Αγανάκτησης. Μπανάλ αντιμνημόνιο, φωνές κατά της ευρωπαϊκής / γερμανικής Κατοχής και, συγχρόνως, μια εμμονική αντι-αστυνομική και αντικρατική ρητορεία: όλα αυτά συνενώθηκαν διαμορφώνοντας ένα ασταθές, υπερσυναισθηματικό μάγμα. Έφτιαξαν δε ένα απλουστευτικό πλαίσιο υποδοχής όπου μια ορισμένη τρομοκρατία γίνεται απλώς μια (ενδεχομένως λάθος) «επιλογή του κινήματος».
Είναι αυτό το υπερσυναισθηματικό μάγμα το οποίο ξαναέκανε μόδα σε κάποιους θεατρικούς ή εικαστικούς κύκλους την «πολιτικά παρεμβατική» τέχνη. Συχνά όμως η μόδα εισάγεται με τρόπους και γλώσσες που ανακαινίζουν απλώς το πιο κλασικό στρατευμένο περιεχόμενο μέσα από υφολογικές ανατροπές. Υπερνεωτερικό αμπαλάζ, με άλλα λόγια, για να εκτεθεί μια «άποψη για τα πράγματα» στην οποία διακρίνει κανείς τη συμβατική πλατφόρμα της κοινωνικής καταγγελίας.» [Νικόλας Σεβαστάκης 28.01.16 To θέατρο της σκληρότητας -για το θέμα του «Ξηρού στο Εθνικό»]
φωτο από deadspin.com
αγριμολογος 