αγριμολογος

Διαβάζουμε για εκκλησιαστικούς «μεσίτες» και για μεσίτες του Δημοσίου, για σκανδαλώδεις ανταλλαγές ακινήτων, για «φιλέτα» και άλλες πολλές δοσοληψίες μεταξύ Μονής Βατοπεδίου (και άλλα μοναστήρια παλαιότερα), για χρυσόβουλλα βυζαντινά και άλλα ιστορικά επιχειρήματα-ευτράπελα, χωρίς καμία αντίδραση από την πλευρά της κυβερνώντος παράταξης. Πρόκειται για εμφανέστατη περιφρόνηση προς τον κόσμο αυτού του τόπου. Διαβάζουμε για συμβολαιογραφικές πράξεις της συζύγου του υπουργού κ. Βουλγαράκη και δεν κουνιέται φύλλο. Η περιφρόνηση καλά κρατεί. Η περιφρονητική στάση προς το κοινό συνεχίζεται. «Δεν εξηγούμε τίποτα και σε κανέναν, γιατί ξέρουμε ότι αύριο θα μας τιμήσετε και πάλι με την ψήφο σας» – είναι σαν να λένε, και μάλλον έχουν δίκιο.

Στο χτεσινοβραδινό παιχνίδι της Εθνική μας με το Λουξεμβούργο, μου άρεσε το τεράστιο πανό με τη λέξη «ΖΩΝΙΑΝΑ»…τι να λέμε τώρα, είμαστε αθάνατοι.

Η κυρία Εύη Τσέκου, η γνωστή «τριανταπεντάρα» μπορεί να αποφυλακίστηκε αλλά το ότι φυλακίστηκε –καλώς ή κακώς, δεν το γνωρίζω– μας δίδαξε πολλά και αυτό με κάνει να σκέφτομαι για το «Δίκαιο» και όλα τα συναφή αλαλάγματα που ακούμε κατά καιρούς εδώ και πολλές δεκαετίες «περί Δικαιοσύνης».
Σκέφτομαι ότι είναι ο μόνος άνθρωπος που φυλακίστηκε –έστω προφυλακίστηκε, και κατά σύμπτωση δεν είναι ούτε πολιτικός, ούτε βουλευτής, ούτε μεγαλο-οικονομικός παράγοντας ή άλλο σημαντικό δημόσιο πρόσωπο.

Μια άσημη (υποψήφια) υπάλληλος ήταν και είναι, χωρίς καμία πολιτική ή οικονομική εξουσία.

Γι’ αυτό και (ένοχη ή αθώα) φυλακίστηκε.

Στην αφρικανική χώρα της Νιγηρίας εφτά πολιτικοί έχουν ήδη παραπεμφθεί στη Δικαιοσύνη κατηγορούμενοι για παρόμοια σκάνδαλα με της Ελλάδας στη «διαπλοκή Siemens». Σε εμάς διαβάζω ότι ο εισαγγελέας «διστάζει» να κάνει ακόμη και ουσιαστικές ερωτήσεις σε κάποια γραμματέα για πρόσωπα και πράγματα. Σε εμάς η «ανάκριση» άρχισε τουλάχιστον ένα χρόνο μετά «και κάτι», γι’αυτό κάποιος Γερμανός (νομίζω) εισαγγελέας όταν ρωτήθηκε από Έλληνα δημοσιογράφο γιατί η ελληνική Δικαιοσύνη ξεκίνησε ένα χρόνο μετά, απάντησε ειρωνικά: «Ίσως είχαν κάποιες σπουδαιότερες υποθέσεις τότε…». Η ελληνική πραγματικότητα έχει ξεπεράσει κάθε όριο φαντασίας, το ένα εξωφρενικό γεγονός καλύπτεται από κάποιο άλλο που ξεπετάγεται σε ανύποπτο χρόνο και κάθε φορά που αυτό γίνεται, κάνει όλο και λιγότερο κρότο, λιγότερη εντύπωση·στις εθισμένες πια  μαζικές συνειδήσεις. Αυτός ο τόπος. Εκτός από το καμένο, καταπατημένο και αφημένο στη τύχη του περιβάλλον (αστικό και της υπαίθρου), καίγονται σιγά-σιγά , αργοσβήνουν και οι συνειδήσεις, οι διαθέσεις μιας κάποιας αντίστασης. Ένα σουρεαλιστικό και (αντί)ποιητικό τοπίο.

—

photo©s.f. 2007