against apartheid and racism…
22/03/2015 § Σχολιάστε
Durban 1989, South Africa
André Brink: an excerpt from A Dry White Season :
[…]I wanted to help. Right. I meant it very sincerely. But I wanted to do it on my terms. And I am white, and they are black. I thought it was still possible to reach beyond our whiteness and blackness. I thought that to reach out and touch hands across the gulf would be sufficient in itself. But I grasped so little, really: as if good intentions from my side could solve it all. It was presumptuous of me. In an ordinary world, in a natural one, I might have succeeded. But not in this deranged, divided age. I can do all I can for Gordon or scores of others who have come to me; I can imagine myself in their shoes, I can project myself into their suffering. But I cannot, ever, live their lives for them. So what else could come of it but failure?
Whether I like it or not, whether I feel like cursing my own condition or not — and that would only serve to confirm my impotence — I am white. This is the small, final, terrifying truth of my broken world. I am white. And because I am white I am born into a state of privilege. Even if I fight the system that has reduced us to this I remain white, and favored by the very circumstances I abhor. Even if I’m hated, and ostracized, and persecuted, and in the end destroyed, nothing can make me black. And so those who are cannot but remain suspicious of me. In their eyes my very efforts to identify myself with Gordon, whit all the Gordons, would be obscene. Every gesture I make, every act I commit in my efforts to help them makes it more difficult for them to define their real needs and discover for themselves their integrity and affirm their own dignity. How else could we hope to arrive beyond predator and prey, helper and helped, white and black, and find redemption?
On the other hand: what can I do but what I have done? I cannot choose not to intervene: that would be a denial and a mockery not only of everything I believe in, but of the hope that compassion may survive among men. By not acting as I did I would deny the very possibility of that gulf to be bridged.[…]
Βουλκανιζατέρ Ο Φλαμπουράρης
17/03/2015 § Σχολιάστε
©Δημήτρης Χαντζόπουλος Τα Νέα 17.3.15
Εάν μαζέψει κανείς όλες μαζί, τις τελευταίες δηλώσεις των «Πρώτη φορά θρησκευτική Αριστερά» θα συνθέσει ένα υπέροχο ποτ-πουρί με ευχάριστες, γαργαλιστικές συνεχείς (perpetual) δονήσεις που θα φτάσουν αισίως έως και την πλέον ηδονική (yes sir!) κορύφωση της ερωτικής πράξης.
Ιδού ο Φλαμπουράρης: Το ευρωπαϊκό χρέος είναι αέρας, θα πληρώσουμε με… αέρα
Πλήττει κανείς με την τραγική ψυχαγωγία του είδους;
Ποτέ.
Η αναπαραγωγή του μίσους με συγγράμματα για πολεμικές αποζημιώσεις που θα συντάσσουν στρατιωτικοί και θα μοιράζονται στα σχολεία…
14/03/2015 § Σχολιάστε
Συνέλθετε, αργότερα θα είναι αργά!
Διυλίζοντες τὸν κώνωπα, τὴν δὲ κάμηλον καταπίνοντες
Ο τίτλος προέρχεται από το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο και ταιριάζει γάντι στη νέα (;) κυβέρνηση, που στηρίζεται, κυρίως, από παλιά υλικά.
του Θωμά Τσάτση στο protagon.gr
Και έχει ιδιαίτερη σημασία όταν ένας από τους Δώδεκα Αποστόλους υπενθυμίζει στους «παροικούντες την Ιερουσαλήμ», ότι άλλα έλεγαν ως θεωρητικοί και αντιπολιτευόμενοι πριν από 50 ημέρες και άλλα κάνουν σήμερα στην πράξη.
Το πρόβλημα όμως δεν είναι τόσο τι έλεγαν πριν και τι κάνουν σήμερα, μετονομάζοντας την τρόικα σε θεσμούς (μήπως εκπροσώπους των θεσμικών οργάνων θα ήταν καλύτερα;) και το μνημόνιο σε Master FAFA.
Το τεράστιο ζήτημα είναι ότι τρέφουν και αναπαράγουν το μίσος με συγγράμματα για τις πολεμικές αποζημιώσεις που θα συντάσσουν στρατιωτικοί και θα μοιράζονται στα σχολεία, ενισχύουν τον θεσμό των παρελάσεων και οδηγούν τη χώρα στο μακρύ παρελθόν. Όλα αυτά με κυβέρνηση που στηρίζουν 149 βουλευτές της Αριστεράς!
Τι μπορεί να συμβολίζει η πρωτοβουλία του υπουργείου Άμυνας που σε ανακοίνωσή του αναφέρει: «Η όλη προώθηση του στόχου για τη διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών προς την Ελλάδα συνδέεται άμεσα και με μια παράλληλη εκστρατεία αποκατάστασης της ιστορικής μνήμης και αντιναζιστικής-αντιφασιστικής θωράκισης της νέας γενιάς, τόσο στα σχολεία, όσο και στις Ένοπλες Δυνάμεις. Ως πρώτο βήμα για αυτό τον σκοπό εξετάζεται η έκδοση και διανομή σε σχολεία και στρατόπεδα ειδικού εντύπου».
Θα τους ζηλεύει ακόμη και ο Καλαβρύτων Αμβρόσιος, που τόσα χρόνια δίδασκε στις σχολές της Αστυνομίας και δεν κατάφερε να προωθήσει ένα σχέδιο ακροδεξιάς έμπνευσης όπως αυτό.
Και στον αντίποδα: Για τον διαχωρισμό Εκκλησίας-Πολιτείας; Για το Σύμφωνο Συμβίωσης ομόφυλων ζευγαριών; Κουβέντα, ούτε μια λέξη.
Η χώρα βαδίζει με γοργά βήματα προς τη χρεοκοπία, αλλά έχει αξιοπρέπεια. Μπορεί σε λίγο καιρό όλοι οι πολίτες να είναι υποχρεωμένοι να μην καταναλώνουν πάνω από 300 KW ρεύμα κάθε μήνα – όπως όλοι όσοι ενταχθούν στον υπό ψήφιση νόμο για την ακραία φτώχεια – αλλά θα είναι επιτέλους ίσοι και έχουν έναν εχθρό.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι θα παίρνουν προκαταβολές και θα εξοφλούνται με ομόλογα του ελληνικού δημοσίου που θα αντιστοιχούν σε χαρτιά για να κρατούν σημειώσεις, αλλά δεν θα υπάρχει μνημόνιο. Και όπως πάντα, θα μας φταίνε οι άλλοι. Όχι εμείς πάντως που κάναμε ό,τι μπορούσαμε για πείσουμε τους Ευρωπαίους ότι θέλουμε να αλλάξουμε τη χώρα, αλλά εκείνοι δεν μας αφήνουν.
όταν μία τέχνη καταστρέφει μία άλλη…
10/03/2015 § Σχολιάστε
…Τότε μία από αυτές, ΔΕΝ είναι τέχνη.
- Και ξέρουμε ότι το έργο του αρχιτέκτονα Λύσανδρου Καυτατζόγλου (1811-1885), το Ε.Μ.Πολυτεχνείο, είναι σπουδαία αρχιτεκτονική τέχνη.
- Διαβάστε την περιγραφή του συγκροτήματος του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου από τον ιστότοπο Αρχαιολογία της πόλης των Αθηνών …
Πόσοι ιδιώτες με προσωπικό χρηματικό κόστος και κυρίως μεράκι, αναστήλωσαν νεοκλασικά κτίρια ιδιοκτησίας τους ή μη, αντικρίζοντάς το με φρίκη την επομένη το πρωί, μουτζουρωμένο (ναι η μουτζούρα δεν είναι γκραφίτι, κι ας λένε ό,τι θέλουν)…
Να μην μιλήσουμε για τα αγάλματα. Θυμηθείτε την περσινή εικόνα του ΕΚΠΑ, και τόσα άλλα…
Η υποκρισία, για τις έντονες ενστάσεις και το θόρυβο, και που δικαίως, αλίμονο, δημιουργήθηκε. Όμως «θα έπειθαν τους πάντες», συμφωνώ με την κα Ψαρρά: αν την ίδια στιγμή ολόκληροι αρχαιολογικοί χώροι, νεότερα μνημεία και ιστορικά κτίρια δεν θυσιάζονταν συνεχώς και κατά δεκάδες μπροστά στις εργολαβικές και οικιστικές ορέξεις, ακόμα και του Δημοσίου, χωρίς να χυθεί ούτε ένα «δάκρυ» αγανάκτησης και φρίκης.
Περπατάμε, ζούμε, καθημερινά διασχίζοντας ένα σύνολο ασχήμιας, προσπερνώντας την με τόση αδιαφορία.
Τα σκουπίδια είναι ένα άλλο κεφάλαιο-ένδυμα της… πολιτισμένης μας χώρας, ένα ένδυμα που «δένει ιδανικά» το τοπίο μέσα στο οποίο ζούμε και δημιουργούμε· πρόκειται για μιαν άλλη, πονεμένη ιστορία που αφήνει αδιάφορη –όπως φαίνεται– την μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού.
Φταίνε οι Ξένοι.
Κρίμα.
.
αγριμολογος 