αγριμολογος

Ο Τάκης Παπατσώνης ή Τ.Κ. Παπατσώνης (1895-1976)

Μεγάλη αναμονή της επιούσης (1930)

Καμωμένος από πηλούς, από φθαρτές ουσίες
ο άνθρωπος, δεν έχει σταθερή ενατένιση, ούτε ομοιάζει
άνθρωπος προς άνθρωπο· σπουδαίες διαφορές τον κόσμο χωρίζουν.
Γι’ αυτό βλέπεις άλλον ν’ αρκείται στον κόσμο
που μοναχός του δημιουργεί, ενώ άλλος παρέκει
τα περιμένει έξωθεν όλα, είτε από τον πλησίον, είτε από τον ουρανό.
Πικρά λυπούμαι το αδύνατο τούτο μέρος των ανθρώπων.
Καμωμένοι δεν είναι όλοι να θαμπώνονται από κάθε στιγμή
της ημέρας ή της νύχτας, από κάθε δίπλα της δημιουργίας,
από κάθε αποσκίαση του βουνού, από κάθε τροπή του καιρού.
Γράφω για όσους δεν έχουν το κράτος να ξεδιαλύνουν
τα μεγαλεία των μικρών πραγμάτων και τα πολλά των ολίγων.
Γι’ αυτούς απομένει το μέγα θέλγητρο της αναμονής.
Γι’ αυτούς απομένει ο λαμπρός Ήλιος της Επιούσης.
Κάθε νύχτα περιμένουν. Περιμένουν το μέλλον της Ημέρας,
τρέφουν την ελπίδα που θα τους κομίσει το μέγα Απρόοπτο,
την αψηλή φαντασία, τη νέα σπουδή, το βαθύ πάθος,
ό,τι κάνει να σπαράζουνε επί καλού τους ή κακού τους οι ψυχές.
Φθάνει να τους κομίσει κάτι ογκώδες νέο, ας είναι τραγικό,
ας είναι αγαθό, μόνο η φριχτή ηρεμία να μην είναι πια,
η πραϋντική, η ηρεμία της βλακείας και της ανοστιάς.

Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες

Francesco Petrarca (1304–1374)

Άρχισα λοιπόν να ψάχνω για σύντροφο, τότε όμως ανακάλυψα, όσο κι αν αυτό ακούγεται απίστευτο, ότι ανάμεσα στους φίλους σχεδόν κανείς δεν μου φαινόταν κατάλληλος γι΄ αυτή την επιχείρηση: ακόμη κι ανάμεσα στους πιο αγαπημένους, οι καλές προθέσεις σπάνια συνάδουν με τους χαρακτήρες. Πολύ απρόσεκτο έβρισκα τον έναν, πολύ σχολαστικό τον άλλο· τον έναν πολύ αργοκίνητο, τον άλλο πολύ βιαστικό· του ενός ο τύπος ήταν μελαγχολικός, του άλλου υπέρ το δέον εύθυμος· ο ένας μου φαινόταν επιπόλαιος, ο άλλος πιο συνετός από ό,τι χρειάζεται. Σ’ ετούτον μ’ ενοχλούσε η σιωπή, στον άλλο η φλυαρία· πολύ παχύ έβρισκα αυτόν, πολύ καχεκτικό εκείνον· με προβλημάτιζε η ψυχρότητα του ενός, μα όχι λιγότερο η θερμή ιδιοσυγκρασία του άλλου. Τα ελαττώματα αυτά δεν είναι ασφαλώς αμελητέα, ωστόσο στην καθημερινή ζωή είναι υποφερτά, γιατί η αγάπη όλα τα υπομένει και η φιλία δεν αρνείται το όποιο βάρος τους. Γίνονται όμως σοβαρά σ’ ένα ταξίδι. Κι εγώ, ευαισθητοποιημένος καθώς ήμουν κι αναζητώντας μιαν ολωσδιόλου ξεχωριστή απόλαυση, ήμουν πολύ προσεκτικός και όλα τα λεπτολογούσα και τα ζύγιαζα· και, χωρίς να προσβάλω τους φίλους μου, απέφυγα διακριτικά ό,τι μου φαινόταν επιζήμιο για το σχέδιό μου. Πώς να τη βρίσκεις, άραγε, τούτη τη στάση μου; Τελικά στράφηκα για βοήθεια στο οικογενειακό μου περιβάλλον· ανακοίνωσα το σχέδιό μου σε ηλικία, που γνωρίζεις καλά.(*) Στο άκουσμα της πρότασής μου ενθουσιάστηκε και χάρηκε διπλά γιατί θα κρατούσε στο πλάι μου το ρόλο του συντρόφου και συνάμα του αδελφού.

*

(*) Πρόκειται για τον Γεράρδο Πετράρχη.

[Πετράρχης, Ανάβαση στο όρος Βεντού, πρόλογος-μετάφραση: Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου, εκδόσεις Άγρα, 2008]

Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες

Umberto Eco (1932  –σαν χτες 19.02.2016)

«Τι όμορφο που είναι ένα βιβλίο, που επινοήθηκε για να πιάνεται στο χέρι, ακόμη και στο κρεβάτι, ακόμη και μέσα σε μία βάρκα, ακόμη και εκεί όπου δεν υπάρχουν ηλεκτρικές πρίζες, ακόμη κι αν έχει αποφορτιστεί κάθε μπαταρία και αντέχει τα σημάδια και τα τσαλακώματα, μπορεί να αφεθεί να πέσει καταγής ή να παρατηθεί ανοιγμένο στο στήθος ή στα γόνατα όταν μας παίρνει ο ύπνος, μπαίνει στην τσέπη, φθείρεται, καταγράφει την ένταση, την επιμονή ή τον ρυθμό των αναγνώσεών μας, μας υπενθυμίζει (αν φαίνεται πολύ καινούργιο ή άκοπο) ότι δεν το διαβάσαμε ακόμη…».

Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες