αγριμολογος

Peter Bradshaw on John Hurt: ‘A virtual folk memory of wisdom and style‘
In his staggeringly productive screen career, Hurt’s performances brought depth and texture to everything he was in, from science fiction to Roman epic.

Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες

Robert Musil (1880-1942)

[…]Ένιωθε μια πρωτόγνωρη σιγουριά. Ήταν σχεδόν όπως σ’ ένα μυστηριώδες όνειρο. Κάτι που θα πρέπει να διαμορφώθηκε κρυφά, κάτω απ’ την επίδραση των τελευταίων γεγονότων και που τώρα ξαφνικά, χτυπούσε μ’ επιταχτικά δάχτυλα κάπου μέσα του. Ο Τέρλες βρισκόταν στην κατάσταση εκείνης της γυναίκας, που νιώθει στην κοιλιά της τα πρώτα σκιρτήματα του μωρού της.

Ήταν ένα υπέροχο, απολαυστικό απόγευμα.

Ο Τέρλες έφερε από το συρτάρι του όλα τα ποιήματα που είχε γράψει κατά καιρούς. Κάθισε κοντά στη σόμπα κι έμεινε έτσι, τελείως μόνος κι αθέατος πίσω απ’ το μεγάλο χώρισμα, ξεφυλλίζοντας το ένα μετά το άλλο τα τετράδιά του και ρίχνοντάς τα στη φωτιά, αφού τά ‘σχιζε αργά αργά σε μικρά κομματάκια, σαν να ήθελε ν’ απολαύση τη λεπτή συγκίνηση του αποχαιρετισμού.

Ήθελε με την πράξη αυτή, να πετάξει κάθε αποσκευή του παρελθόντος, σαν να έπρεπε τώρα – απαλλαγμένος από κάθε βάρος -να στρέψει όλη του την προσοχή προς εκείνα τα βήματα, που θα τον πήγαιναν μόνο μπροστά.

*
[-απόσπασμα από: Ρόμπερτ Μούζιλ, Ο νεαρός Τέρλες, εκδόσεις Ύψιλον, μτφρ: Αλέξανδρος Ίσαρης, 1984]

Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες

Giambattista Vico (1668–1744)

Όπως τα κτήνη, έτσι και οι λαοί έχουν συνηθίσει να μη σκέφτονται τίποτε άλλο ειμή μόνον τα ιδιαίτερα οφέλη και τις ιδιαίτερες προνομίες τους, στη δε φάση της ακραίας ιδιοτροπίας τους –ή, μάλλον, υπερηφάνειάς τους– φουσκώνουν από κτηνώδη οργή και μανία, αρκεί να τους πειράξεις και μια τρίχα μονάχα και, μολονότι έχουν μεγαλώσει και τη φήμη τους και ως προς τον πληθυσμό τους, και τα μέλη τους ζουν δίπλα το ένα στο άλλο, κατ’ ουσίαν διαβιούν χωριστά, το κάθε άτομο για τον εαυτό του –μονήρες μέσα στην απόλυτη μοναξιά– με τα γούστα και τις επιθυμίες του σαν να είναι πραγματικά ζώα, και ούτε καν ανά δύο δεν μπορούν να συμφωνήσουν, μιας και το καθένα κοιτάει τη δική του χαρά και ευχαρίστηση […] Έτσι, κυλούν αιώνες βαρβαρότητας και μες στα μοχθηρά μυαλά σκουριάζουνε σιγά-σιγά οι κακότροπες μικρολογίες, και οι άνθρωποι τώρα, με τη βαρβαρότητα του στοχασμού, έχουν μετατραπεί σε θηρία αγριότερα από τα θηρία που ήσαν, όταν υπέκυπταν μόνο στην πρώτη βαρβαρότητα, σε αυτή των αισθήσεων δηλονότι. Διότι οι πρώτοι λαοί κατέχονταν από μια γενναιόδωρη αγριότητα, μπροστά στην οποία όλοι μπορούσαν να αμυνθούν και από την οποία όλοι μπορούσαν να ξεφύγουν, αφού τους ήταν δυνατόν να την προβλέψουν, οι παρηκμασμένοι λαοί, αντιθέτως, ασκούν μια δειλή και αχάριστη αγριότητα γεμάτη κολακείες και εναγκαλισμούς, που είναι παγίδες καλοστημένες, για να αρπάξουν την περιουσία των φίλων και των συγγενών τους και για να τους στερήσουν τη ζωή…

*

[Giambattista Vico, Η Νέα Επιστημονική Γνώση, μτφρ., Γιώργος Κεντρωτής, εκδόσεις Gutenberg via Politeianet.gr]

Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες