αγριμολογος

[…] η άσκησις αποκαλύπτεται σε όλη της την πληρότητα ως περιστολή, τόσο για τον Μίλτον όσο και για τον Γουέρτντσγουορθ. Κι εδώ, επίσης, αποκαλύπτεται το φοβερό πάθος του Γουέρτντσγουορθ ως τερατώδους ισχυρού ποιητή:

——————————…που το τραγούδι μου
Σαν άστρο λαμπρό θα λάμψει στο στερέωμα,
Αγαθή επιρροή στέλνοντας, φυλάγοντας τον εαυτό του
Από κακή επίδραση,
Απ’ όλες εκείνες τις μεταβολές που φτάνει η εξουσία τους
Κάτω στη γήινη σφαίρα!

Σ’ ένα σονέτο γραμμένο δυο χρόνια αργότερα και αφιερωμένο στον Μίλτον, ο πρόδρομος παρουσιάζεται όπως ο Γουέρτντσγουορθ βλέπει τον εαυτό του παρακάτω:

Σαν Άστρο ήταν η ψυχή σου κι έμενε χώρια:
Είχες φωνή που σαν τη θάλασσα ηχούσε·
Αγνή σαν το γυμνό ουρανό εξαίσια, ελεύθερη…

*
[απόσπασμα από: Harold Bloom, Η αγωνία της επίδρασης –μια θεωρία για την ποίηση, εκδόσεις Άγρα 1989 –μτφρ: Δημήτρης Δημηρούλης]
*

*
η φωτογραφία είναι του ©αγριμολόγου, παρμένη Οκτώβριο 2013 στη La Hulpe, Βρυξέλλες

Μιχάλης Κατσαρός (1919-1998)

Ὁ Δοῦλος

Ὁ Δοῦλος ποὺ δραπέτευσε
ἔλεγε προσευχὲς στοὺς φιλήσυχους πολίτες
γονατίζοντας σὲ λιγδωμένα προσκέφαλα.
Ἐγὼ δὲν ἤλπιζα πὼς μπορεῖ νὰ σωθεῖ.
Οἱ χωροφύλακες ἔχουν γερὴ ὅραση –
δὲ διαλύονται μὲ αὐταπάτες καὶ ψυχοσάββατα.
Τώρα αὐτὸς ποὺ ἐπέμενε νὰ ρωτάει
φαίνεται θἆταν ἀποφασισμένος γιὰ θάνατο
ἢ θἆταν κατάσκοπος ποὺ δὲ φοβᾶται.
Ἐγὼ πάντως
ἐξακολουθῶ νὰ βλέπω τὸν ἐπερχόμενο
μεσαίωνα
μὲ φάλαγγες πιστῶν
μὲ ἀργυρᾶ δισκοπότηρα ἀφρίζοντα αἷμα
μὲ σημαιοστολισμοὺς καὶ παρελάσεις
μὲ ραβδούχους καλοθρεμμένους καλόγερους
εἰκόνες ἀπὸ παλιὲς ἐκστρατεῖες
καὶ τυφεκισμοὺς
ἥρωες μὲ αὐστηρὰ βλέμματα
Ἁμὲς δὲ γ᾿ ἐσόμεθα
πληρωμένη ἐκπαίδευση
θεὸς ἀγέρας τὰ στοιχεῖα τῆς φύσεως
κλειδωμένα στὴν ἐποχὴ σὲ χάλκινα θησαυροφυλάκια.
Ἂν ἄξαφνα σᾶς γεννηθεῖ τὸ ἐρώτημα
πὼς τὰ κατάφερε αὐτὸς ὁ θνητὸς
μέσα σ᾿ αὐτὸ τὸ βαρύγδουπο διαπασῶν τῶν ὕμνων
νὰ δραπετεύσει μὲ ἀληθινὸ λαμπερὸν ἥλιο
μὲ ἀληθινὲς ἐξαρτήσεις τοῦ βίου –
ἂν δὲ μπορεῖτε νὰ καταλάβετε
τί τὸν ὁδήγησε σ᾿ αὐτὸ τὸ τελευταῖο διάβημα
ποὺ βρῆκε τὴν ἔξοδο ἀφοῦ γύρω ἦταν μπετὸν
ἀφοῦ γύρω τραγουδοῦσε ἡ φοιτήτρια
ἕνα τραγούδι ἱστορικὸ παλιῶν ἡρώων
τότε
δὲ θά ῾χετε δεῖ κάτι κρυφὲς μικρὲς πόρτες
ὅμως ὁλοφάνερες στὰ μάτια τῶν εἰδικῶν
δὲν θἄχετε δεῖ τὸ ραγισμένο τοῖχο
ὅπου βλασταίνουν κάτι φυτὰ
πάνω σ᾿ ἀσβέστη κίτρινο ἀπ᾿ τὴν πολυκαιρία.
Τὸ ζήτημα πιὰ ἔχει τεθεῖ:
Ἢ θὰ ἐξακολουθοῦμε νὰ γονατίζουμε
ὅπως αὐτὸς ὁ δραπέτης
ἢ θὰ σηκώσουμε ἄλλον πύργο ἀτίθασο
ἀπέναντί τους.

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου (1931-1996)

Στην ενδοχώρα

Όσο κι αν προχωρώ στην ενδοχώρα
τίποτα δε μου σβήνει από τα μάτια
τον αιώνιο χωρισμό. Μες σε βαθιές κοιλάδες, λασπωμένες
απ’ τη βροχή, έρχεται το ψιθύρισμα του ήλιου με τη θάλασσα
παραπατώντας σ’ ένα σμίξιμο σφιχτό, ιδανικό

Πόσο γυαλίζουν μες στη στάχτη τους, έλεγε, πόσο
βαθαίνουν την καρδιά, ακρωτηριάζοντας
δάχτυλα και νευρώσεις, σκάβουνε
βαθιά μέσα στη γη για ναρκοπέδια

Μα εγώ καθώς προχώρησα στην ενδοχώρα, είδα
στην πυρκαγιά της θύμησης τη στάχτη μες στα φώτα.

Διαβάστε στις Στάχτες:

• Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, “στα τραμ της χαμένης αφετηρίας”
• Σωτήρης Παστάκας, Αποκαΐδια: Τα τρόλεϊ πάνε Φάληρο

και εδώ, στον αγριμολόγο:

• θα σέρνω τη μουσική σου μέσα στα χαλάσματα

Andrzej Witold Wajda 06.03.1926 – 09.10.2016

*