αγριμολογος

Τα Εισόδια του Φόβου

Ανοίγουνε αθόρυβα την πόρτα μια στιγμή που δεν προσέχω.

Αρχίζω μ’ άλλους τ’ όνομά μου και σπουδές
κοινωνική προσωπική ζωή
βγάζω απ’ το ντουλάπι τα παλιά μου όλα
τους τα δείχνω συγκινούνται

παρελθόν εξαργυρώνω να πληρώσω τρέχοντες λογαριασμούς

πέμπτοι εισορμούν και δέκατοι και εικοστοί
και δύο-τρεις απρόσκλητοι παλιότεροι
με απολίθωμα οικειότητας και τύψεις δεύτερης διαλογής

νομίσματα γυρίζουν Γράμματα φωνάζω και Κορώνα πάλι έρχεται ο Φόβος.

Εγώ θα προτιμούσα να πεθαίνουμε
για να τους συγχωρώ να τους θυμάμαι
όμως εκείνοι ανοίγουνε την πόρτα και το σκάνε.

*

[Ερρίκος Μπελιές (Αθήνα, 1950-2016)

η φωτογραφία είναι του ©αγριμολόγου

*

Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες

Στην πόλη των τεύτλων

Οίκτιρε την επαρχία κι όμως… Δώδεκα ολόκληρα χρόνια σε τούτη την μουντή κωμόπολη -αρχιλογιστής λέει, να βράσω και να φασκελώσω τα υπαλληλίκια και τις αρχιθεσίες- χωμένος μέσα σε χοντρά λογιστικά βιβλία, σ’ ένα γραφείο τρία επί τρία, με κείνους τους τοίχους τους λερούς, ακαθόριστο το χρώμα τους, πάντως κάποτε θα έπρεπε να ήταν άσπροι, σε σωρούς φακέλους και χαρτιά, πνιγμένος και λουσμένος από κείνο το ανελέητο φως του γλόμπου με τα χιλιάδες μυγοφτύματα.

– Το παν είναι το θέμα προσαρμογής! μονολογούσε πότε-πότε.

Το παράθυρο δεν τ’ άνοιγε ποτέ. Για να τ’ ανοίξει, έπρεπε να κατεβάσει όλο εκείνο το στοιβαγμένο χαρτομάνι, που σκέπαζε το μισό σχεδόν κι άφηνε μόνο τα τελευταία τζάμια στην κορυφή ακάλυπτα, έτσι που να μπορεί ίσια να βλέπει αν συννέφιασε, αν έχει ξαστεριά, αν βρέχει. Έτσι κι έτσι ο ήλιος δεν το χτύπαγε.

*
[απόσπασμα από: ©Πάνος Β. Ξένος, Εκτροφείο θηρίων, εκδόσεις Αστρολάβος/Ευθύνη, 1990]

*
η φωτογραφία είναι του αγριμολόγου, βραδάκι στην παλαιά πόλη της Ρόδου, 2014.

*

*

[…] η άσκησις αποκαλύπτεται σε όλη της την πληρότητα ως περιστολή, τόσο για τον Μίλτον όσο και για τον Γουέρτντσγουορθ. Κι εδώ, επίσης, αποκαλύπτεται το φοβερό πάθος του Γουέρτντσγουορθ ως τερατώδους ισχυρού ποιητή:

——————————…που το τραγούδι μου
Σαν άστρο λαμπρό θα λάμψει στο στερέωμα,
Αγαθή επιρροή στέλνοντας, φυλάγοντας τον εαυτό του
Από κακή επίδραση,
Απ’ όλες εκείνες τις μεταβολές που φτάνει η εξουσία τους
Κάτω στη γήινη σφαίρα!

Σ’ ένα σονέτο γραμμένο δυο χρόνια αργότερα και αφιερωμένο στον Μίλτον, ο πρόδρομος παρουσιάζεται όπως ο Γουέρτντσγουορθ βλέπει τον εαυτό του παρακάτω:

Σαν Άστρο ήταν η ψυχή σου κι έμενε χώρια:
Είχες φωνή που σαν τη θάλασσα ηχούσε·
Αγνή σαν το γυμνό ουρανό εξαίσια, ελεύθερη…

*
[απόσπασμα από: Harold Bloom, Η αγωνία της επίδρασης –μια θεωρία για την ποίηση, εκδόσεις Άγρα 1989 –μτφρ: Δημήτρης Δημηρούλης]
*

*
η φωτογραφία είναι του ©αγριμολόγου, παρμένη Οκτώβριο 2013 στη La Hulpe, Βρυξέλλες

Μιχάλης Κατσαρός (1919-1998)

Ὁ Δοῦλος

Ὁ Δοῦλος ποὺ δραπέτευσε
ἔλεγε προσευχὲς στοὺς φιλήσυχους πολίτες
γονατίζοντας σὲ λιγδωμένα προσκέφαλα.
Ἐγὼ δὲν ἤλπιζα πὼς μπορεῖ νὰ σωθεῖ.
Οἱ χωροφύλακες ἔχουν γερὴ ὅραση –
δὲ διαλύονται μὲ αὐταπάτες καὶ ψυχοσάββατα.
Τώρα αὐτὸς ποὺ ἐπέμενε νὰ ρωτάει
φαίνεται θἆταν ἀποφασισμένος γιὰ θάνατο
ἢ θἆταν κατάσκοπος ποὺ δὲ φοβᾶται.
Ἐγὼ πάντως
ἐξακολουθῶ νὰ βλέπω τὸν ἐπερχόμενο
μεσαίωνα
μὲ φάλαγγες πιστῶν
μὲ ἀργυρᾶ δισκοπότηρα ἀφρίζοντα αἷμα
μὲ σημαιοστολισμοὺς καὶ παρελάσεις
μὲ ραβδούχους καλοθρεμμένους καλόγερους
εἰκόνες ἀπὸ παλιὲς ἐκστρατεῖες
καὶ τυφεκισμοὺς
ἥρωες μὲ αὐστηρὰ βλέμματα
Ἁμὲς δὲ γ᾿ ἐσόμεθα
πληρωμένη ἐκπαίδευση
θεὸς ἀγέρας τὰ στοιχεῖα τῆς φύσεως
κλειδωμένα στὴν ἐποχὴ σὲ χάλκινα θησαυροφυλάκια.
Ἂν ἄξαφνα σᾶς γεννηθεῖ τὸ ἐρώτημα
πὼς τὰ κατάφερε αὐτὸς ὁ θνητὸς
μέσα σ᾿ αὐτὸ τὸ βαρύγδουπο διαπασῶν τῶν ὕμνων
νὰ δραπετεύσει μὲ ἀληθινὸ λαμπερὸν ἥλιο
μὲ ἀληθινὲς ἐξαρτήσεις τοῦ βίου –
ἂν δὲ μπορεῖτε νὰ καταλάβετε
τί τὸν ὁδήγησε σ᾿ αὐτὸ τὸ τελευταῖο διάβημα
ποὺ βρῆκε τὴν ἔξοδο ἀφοῦ γύρω ἦταν μπετὸν
ἀφοῦ γύρω τραγουδοῦσε ἡ φοιτήτρια
ἕνα τραγούδι ἱστορικὸ παλιῶν ἡρώων
τότε
δὲ θά ῾χετε δεῖ κάτι κρυφὲς μικρὲς πόρτες
ὅμως ὁλοφάνερες στὰ μάτια τῶν εἰδικῶν
δὲν θἄχετε δεῖ τὸ ραγισμένο τοῖχο
ὅπου βλασταίνουν κάτι φυτὰ
πάνω σ᾿ ἀσβέστη κίτρινο ἀπ᾿ τὴν πολυκαιρία.
Τὸ ζήτημα πιὰ ἔχει τεθεῖ:
Ἢ θὰ ἐξακολουθοῦμε νὰ γονατίζουμε
ὅπως αὐτὸς ὁ δραπέτης
ἢ θὰ σηκώσουμε ἄλλον πύργο ἀτίθασο
ἀπέναντί τους.