της θύμησης τη στάχτη μες στα φώτα
12/10/2016 § Σχολιάστε
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου (1931-1996)
Στην ενδοχώρα
Όσο κι αν προχωρώ στην ενδοχώρα
τίποτα δε μου σβήνει από τα μάτια
τον αιώνιο χωρισμό. Μες σε βαθιές κοιλάδες, λασπωμένες
απ’ τη βροχή, έρχεται το ψιθύρισμα του ήλιου με τη θάλασσα
παραπατώντας σ’ ένα σμίξιμο σφιχτό, ιδανικό
Πόσο γυαλίζουν μες στη στάχτη τους, έλεγε, πόσο
βαθαίνουν την καρδιά, ακρωτηριάζοντας
δάχτυλα και νευρώσεις, σκάβουνε
βαθιά μέσα στη γη για ναρκοπέδια
Μα εγώ καθώς προχώρησα στην ενδοχώρα, είδα
στην πυρκαγιά της θύμησης τη στάχτη μες στα φώτα.
Διαβάστε στις Στάχτες:
- Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, “στα τραμ της χαμένης αφετηρίας”
- Σωτήρης Παστάκας, Αποκαΐδια: Τα τρόλεϊ πάνε Φάληρο
και εδώ, στον αγριμολόγο:
«ἵνα δευτέραν χάριν ἔχητε»
09/10/2016 § Σχολιάστε
Ναι, ο Θεός έχει, ο Θεός πάντα έχει, ο Θεός έχει αενάως, και αν κάνεις λάθος και πας εκεί που ξαναέχει, αν κάνεις λάθος και πας στο καλύτερο εκεί που έχει, διά νά έχης δευτέραν χάριν, γιατί αποφάσισες ότι υπάρχει και άσπρη ζάχαρη προορισμένη για σένα, και απλώς ο προηγούμενος μπακάλης δεν την είχε ή δεν ήξερε που την είχε ή έλεγε ψέματα ότι δεν την έχει ή δεν ξέρει που την έχει, κι εσύ τώρα έπαψες να πηγαίνεις στο κακό μπακάλικο και ήρθες στο καλό, για να πλαγιάσεις και να κοιμηθείς επιτέλους εν ειρήνη και ασφαλεία, την έβαψες.
Ναι, αυτό είναι ο ψυχαναλυτής, ο ψυχαναλυτής ζει από την ψευδαίσθηση του ανθρώπου ότι θα ζήσει και δεύτερη ζωή, δεύτερη επίγεια όχι επουράνια, ναι, ο ψυχαναλυτής ζει από την αυτιστική ιδέα του ανθρώπου ότι η αιωνιότητα τον κοιτάζει, ότι έχει βγάλει τα χέρια από την τσέπη και τον περιμένει να κάνει με την ησυχία του τα εκατό βήματα έως τη θάλασσα ή έως την ξηρά, ανάλογα το είδος, ενώ τα ζώα δεν το έχουν αυτό το βάσανο, όχι, ξέρουν, ας πούμε οι πιγκουίνοι ξέρουν πως ή θα φτάσουν και θα σκαρφαλώσουν όπως στα βράχια ή θα τους ο παιχνιδιάρης θαλάσσιος λέων.
Στοπ.
*
[Απόσπασμα από: ©Μαρία Λαϊνά, Το Νόημα, εκδόσεις Καστανιώτη 2007]
*
η φωτογραφία είναι του ©αγριμολόγου, και πάρθηκε Οκτώβρη του 2007, στο όμορφο χωριό του Hoeilaart, λίγο έξω από τις Βρυξέλλες…
◉
έκανες, όπου έβρισκες, χειραψίες
07/10/2016 § Σχολιάστε
«Μα δεν πρέπει ένα καλός άνθρωπος ν’ αλλάζει τρόπο, σαν ανέβει στα ψηλά»
Μενέλαος (προς Αγαμέμνoνα): […] Όταν πάσκιζες να γίνεις ο στρατάρχης της τρωικής εκστρατείας –κι ας καμωνόσουν τάχα πως δεν το ‘θελες- ξέρεις πως ταπεινωνόσουν· έκανες, όπου έβρισκες, χειραψίες, η πόρτα σου ήταν στους πολίτες διάπλατη, κι όλους, είτε θέλουν ή όχι, τους χαιρέταες στη σειρά, με τους τρόπους σου ζητώντας να κερδίσεις την αρχή· σαν την πήρες, τότε αμέσως άλλαξες τους τρόπους σου· φίλος όπως πριν δεν ήσουν πια στους φίλους· κλείστηκες· σπάνια, δύσκολα σε βλέπαν. Μα δεν πρέπει ένα καλός άνθρωπος ν’ αλλάζει τρόπο, σαν ανέβει στα ψηλά·[…]
*
[Ευριπίδης, Ιφιγένεια εν Αυλίδι -μτφρ Θρασύβουλου Σταύρου, Εκδόσεις Βιβλιοπωλείον της Εστίας 1980]
*
