αγριμολογος

Κατερίνα Γώγου (1940-1993)

φωτο ©Γιώργος Κορδελλάς

Θέλω να κουβεντιάσω σ’ ένα καφενείο
που να ‘χει πόρτα ανοιχτή
και να μην έχει θάλασσα
μονάχα άντρες άνεργους
σκόνη με ήλιο και σιωπή
να μπαίνει ο ήλιος στο κονιάκ
κ’ η σκόνη μαζί με τα τσιγάρα στα πλεμόνια μας
κι ας μην πάρουμε και σήμερα βρε αδερφέ
προφύλαξη για την υγεία μας
κι ούτε να δίνεις συμβουλές
το πως το κατεβάζω έτσι
και πως σκορπιέμαι έτσι
και να αφήσεις ήσυχα στα μούτρα
τις μπογιές τις μύξες και τα κλάματα
να τρέξουνε.
Μονάχα να κοιτάζεις ήρεμα
τα νύχια τα μαλλιά μου και τα χρόνια
που ‘ναι βρώμικα
και γω
να μη δίνω φράγκο για όλα αυτά
Μόνο το κόμμα, το χριστουλάκο τους
γιατί δε φτιάχτηκε το κόμμα τόσα χρόνια
και συ να ‘σαι φίλος. Φίλος-φίλος
έτσι όπως το λέει ο Καζαντζίδης
και το κονιάκ να ‘ναι σκατά
και εργολάβος πουθενά δε φάνηκε
έχει δωμάτιο για παράνομους
πάνω απ’ το καφενείο
θα σου τα ρίξω σε μια δόση
το συνηθίζω άμα μεθάω – έτσι για να σε λιανίσω-
να σε δω χωρίς βρακί να δούμε τι θα κάνεις
εσύ όμως λέει δεν θα ‘σαι απ’ αυτούς
θα σηκωθείς και θα χορέψεις παραγγελιά
…βεργούλες και με δείρανε…
και θα κρατάς στις χούφτες σου
μ’ αγάπη και με προσοχή το μυαλό μου
είναι έτοιμο να διαλυθεί στα χίλια. Με πονάει.
Κι όταν
έρθουνε να σου πουν
εδώ δεν είναι
τόπος
και χρόνος
για τέτοια πράγματα
τράβηξε τη φαλτσέτα και θέρισε.

*

[Κατερίνα Γώγου, Τώρα να δούμε εσείς τι θα κάνετε, Ποιήματα 1978-2002, Καστανιώτης 2013] 

Διαβάστε αύριο Κατερίνα Γώγου στις Στάχτες, από τον Κωνσταντίνο Μάντη

Χρόνια προϋπηρεσίας

Είναι μόνος στο γραφείο του κι ούτε ακούγονται από δίπλα οι τρεις βοηθοί του. Δε θα έχουν πάψει να δουλεύουν, τίποτα δεν τους αποσπά από τα χαρτιά τους: είναι τρία καλοκουρδισμένα ρολόγια. Τον ενοχλεί αυτή η σκέψη, το τίκ και το τάκ. Δεν αντιστέκεσαι σε αυτή την κανονικότητα. Τι θα είχες να της καταμαρτυρήσεις; Ανάμεσα στ’ αφόρητα πράγματα βρίσκεται και η κρίση, η υποχρέωση της διαύγειας.
—Έχει πίσω του χρόνια προϋπηρεσίας, πάει να πει κανονικότητα ακριβώς ενός καλοκουρδισμένου ρολογιού, που όρισε πωλήσεις, αναφορές, προϋπολογισμούς και απολογισμούς, εκθέσεις, μελέτες, υποθέσεις εργασίας, αναλύσεις ευαισθησίας σε μακροχρόνιους κι ετήσιους προγραμματισμούς, ανάπτυξη προϊόντων, αναθεωρήσεις και – εκ νέου – προβλέψεις, τιμές, πιστωτική πολιτική, σε καινούργιους προϋπολογισμούς και ούτω καθεξής. Ουδέν απρόβλεπτο, απροσδιόριστο, αναπάντητο.

*

[©Φίλιππος Δρακονταειδής, Χρόνια προϋπηρεσίας, Εστία 1988]

*

η φωτογραφία είναι του αγριμολόγου

Η πέτρα

Ξεκινάνε. Ο ψηλός με την πανοπλία καβαλάει το άλογό του. Οι άλλοι βαδίζουν δίπλα του. Τον καλούν. Ακολουθεί. Του δίνουν το σακίδιο. Προχωράνε μέσα στη νύχτα. Προχωράνε αμίλητοι. Μόνο τα ξεφυσήματα του αλόγου ακούγονται που και που. Οι σκέψεις του μπήγονται, τις αποδιώχνει, στο μυαλό του. Απότομα. Η ανατροπή. Η θύμηση δεν είναι παρηγόρια. Είναι πόνος. Η εικόνα που αναπλάθεται, για καιρούς περασμένους και τώρα να περπατάει μαζί μ΄αυτούς. Κι ο φόβος, ο φόβος· και το ανεξήγητο, κι εκείνο που χάθηκε. Περπατάνε όλη νύχτα και το πρωί του λένε να ξαπλώσει. Να κοιμηθεί. Όταν ξυπνάει του δίνουν να φάει. Είναι σούρουπο. Σβήνουν τη φωτιά και ξεκινάνε πάλι.

*

[Μίλτος Φραγκόπουλος, Η πέτρα. Στοχαστής 1987]

*

φωτογραφία είναι του αγριμολόγου στο αεροδρόμιο του Zaventem, Βρυξέλλες

*