αγριμολογος

Τα 92 συρτάρια

Διέσχιζε γυμνός την έρημο, με το σουγιά μπηγμένο στην ωμοπλάτη, όταν κάποια στιγμή διέκρινε ένα αγόρι νά’ ρχεται απ’την άλλη άκρη της ερήμου μ’ένα σουγιά μπηγμένο στην ωμοπλάτη. Καθώς βάδιζε προς το μέρος του σά για να τον προϋπαντήσει, ο άνθρωπος κοίταξε την παλάμη του και για πρώτη φορά πρόσεξε τη «γραμμή της ζωής», που έμοιαζε κουλουριασμένο φίδι. Ξέμπηξε το μαχαίρι απ’την ωμοπλάτη και το κάρφωσε στο κεφάλι του φιδιού. Όμως εκείνο πρόλαβε, πριν ξεψυχήσει, ν’αδειάσει όλο του το δηλητήριο στις σκοτεινές στοές του μέλλοντος.

Το αγόρι τράβηξε το σουγιά απ’ τη δικιά του ωμοπλάτη και τον κάρφωσε καταγής. Μια ξαφνική θύελλα άλλαξε το σχήμα και τη θέση των αμμόλοφων. Και όμως, το αγόρι συνέχισε το δρόμο του με την ίδια αδιατάρακτη βεβαιότητα.

*
[Λία Μεγάλου-Σεφεριάδη, Τα 92ς συρτάρια, Εξάντας, 1983]

*

η φωτογραφία είναι του ©αγριμολόγου, Βαρκελώνη 2008

*

Αν πλησιάσεις τα παιδιά
την ανάσα θα νιώσεις
και το χνότο του φυλακισμένου
να ψάχνεις με γυαλισμένο μάτι τον ύπνο του φρουρού
θα νιώσεις το στρατιώτη
να καίει τα χείλη του με τσιγάρο
καθώς παραδίνεται στη σκέψη της απόλυσης.

Θα βρεις την έμφυτη ανορθογραφία
να γεννά τις πιθανότητες του άλλου
τα βήματα θ’ ακούσεις της αντίδρασης
σ’ έναν κόσμο που δεν είναι ο δικός τους.

Θα δεις τα μάτια τους να ονειρεύονται
σε περιθώρια τετραδίων και κάλπικων βιβλίων
άλλου πόθους θα βρεις
κι άλλες διαδρομές
με άλλη πυξίδα.

*
[©Δημήτρης Α. Δημητριάδης, Τα μπλουζ είναι κόκκινα, Επύλλιον 2015]

*

Η φωτογραφία είναι του ©αγριμολόγου, 2008

*

Με υπομονή πυθμένα λίμνης

Όπως υπομένουμε καθηλωμένα τα μεγάλα γουρού-
—-νια
δεμένα καθιστά να μην κινιούνται κι έρχονται πον-
—-τικοί
που ροκανίζουν το σκληρό τους δέρμα κάνουν σπή-
—-λαια
στο λίπος εγκαθίστανται βολεύοντας ή όπως οι
—-ανάπηροι
πολέμου περιμένουμε στα καροτσάκια για να παρε-
—-λἀσουν
ενώ δίπλα τους κάνουν την τελευταία πρόβα
σε βηματισμό τα τάγματα των νέων φαντάρων
ή ακόμα όπως οι μισθοσυντήρητοι λουφάζουν στην
—-ουρά
την ώρα που ο ταμίας τους μετράει το δεκαπενθή-
—-μερο
-μόνον τα πρόσωπά τους γίνονται ανεπαίσθητα πιο
—-λιπαρά-

Έτσι ακριβώς αποδέχομαι κάθε καλοκαίρι με την
—-όση ζέστη
και τον τόσο ήλιο του και με τη φήμη πως όσο
—-διψάει το σώμα
γίνεται κρείσσον και τολμητικό κι επιβιώνον.

*
[Ερρίκος Μπελιές, Το διακεκριμένο σώμα. Οδυσσέας, 1982]

*

φωτογραφία: μερική αυτοπροσωπογραφία του ©αγριμολόγου

*

Ωδή στο χιαστό σχήμα

Ας λάμψουν οι ανεμιστήρες και άνεμος ας φυσήξει από τα ντουί των λαμπτήρων· οι τροχονόμοι στα πάρκα ας παίζουν με πολύχρωμα μπαλόνια και τα μικρά παιδιά ας ασκούν την εξουσία στα σταυροδρόμια σφυρίζοντας δαιμονισμένα· ας κουδουνίζουν τα κρόσια των τζαμιών και ας τρίζουν των κουρτινών τα πόμολα· γάλα ας ζεσταίνουμε πάνω στα μαξιλάρια μας και στης κουζίνας τα μάτια επάνω ξαπλωμένοι ας φιλιώμαστε· τα μακρυά μας δάκτυλα τις κλειδαριές ας ανοίγουν αμέσως και παράξενα μυτερά κλειδιά ας χαϊδεύουν το σώμα της αγαπημένης μας· με χοντρά γυαλιά ας ακούμε τραγούδια Παταγονίας και φορτωμένοι τα στριφτά από κοχύλι ακουστικά μας στολίσκους με πανιά ας διακρίνωμε λάθος μήνυμα να μας φέρουν.

*

[©Αλέξης Οικονόμου, Το τέρας στον καναπέ, Ειρήνη, 1986]

*

η φωτογραφία είναι του ©αγριμολόγου -Ακράτα, 2008

*

*