όσο διψάει το σώμα
04/04/2016 § Σχολιάστε
Με υπομονή πυθμένα λίμνης
Όπως υπομένουμε καθηλωμένα τα μεγάλα γουρού-
—-νια
δεμένα καθιστά να μην κινιούνται κι έρχονται πον-
—-τικοί
που ροκανίζουν το σκληρό τους δέρμα κάνουν σπή-
—-λαια
στο λίπος εγκαθίστανται βολεύοντας ή όπως οι
—-ανάπηροι
πολέμου περιμένουμε στα καροτσάκια για να παρε-
—-λἀσουν
ενώ δίπλα τους κάνουν την τελευταία πρόβα
σε βηματισμό τα τάγματα των νέων φαντάρων
ή ακόμα όπως οι μισθοσυντήρητοι λουφάζουν στην
—-ουρά
την ώρα που ο ταμίας τους μετράει το δεκαπενθή-
—-μερο
-μόνον τα πρόσωπά τους γίνονται ανεπαίσθητα πιο
—-λιπαρά-
Έτσι ακριβώς αποδέχομαι κάθε καλοκαίρι με την
—-όση ζέστη
και τον τόσο ήλιο του και με τη φήμη πως όσο
—-διψάει το σώμα
γίνεται κρείσσον και τολμητικό κι επιβιώνον.
*
[Ερρίκος Μπελιές, Το διακεκριμένο σώμα. Οδυσσέας, 1982]
*
φωτογραφία: μερική αυτοπροσωπογραφία του ©αγριμολόγου
*
ας κουδουνίζουν τα κρόσια των τζαμιών
30/03/2016 § Σχολιάστε
Ωδή στο χιαστό σχήμα
Ας λάμψουν οι ανεμιστήρες και άνεμος ας φυσήξει από τα ντουί των λαμπτήρων· οι τροχονόμοι στα πάρκα ας παίζουν με πολύχρωμα μπαλόνια και τα μικρά παιδιά ας ασκούν την εξουσία στα σταυροδρόμια σφυρίζοντας δαιμονισμένα· ας κουδουνίζουν τα κρόσια των τζαμιών και ας τρίζουν των κουρτινών τα πόμολα· γάλα ας ζεσταίνουμε πάνω στα μαξιλάρια μας και στης κουζίνας τα μάτια επάνω ξαπλωμένοι ας φιλιώμαστε· τα μακρυά μας δάκτυλα τις κλειδαριές ας ανοίγουν αμέσως και παράξενα μυτερά κλειδιά ας χαϊδεύουν το σώμα της αγαπημένης μας· με χοντρά γυαλιά ας ακούμε τραγούδια Παταγονίας και φορτωμένοι τα στριφτά από κοχύλι ακουστικά μας στολίσκους με πανιά ας διακρίνωμε λάθος μήνυμα να μας φέρουν.
*
[©Αλέξης Οικονόμου, Το τέρας στον καναπέ, Ειρήνη, 1986]
*
η φωτογραφία είναι του ©αγριμολόγου -Ακράτα, 2008
*
*
1875: ο Εμμανουήλ Ροΐδης δια το δημοσιογραφικόν βερύκιον
28/03/2016 § Σχολιάστε
Αι Αθήναι έχουσι πεντάκις μυρίους κατοίκους και εφημερίδας υπέρ τας εκατόν, οι Παρίσιοι κατοίκους διακοσιάκις μυρίους και πολιτικά εφημερίδας είκοσι το πολύ. Αν εις εκατόν χιλιάδας Γάλλων αναλογή μία εφημερίς, εις χιλίους Αθηναίους αναλογούσι δύο.
Εκ τούτων τρεις ή τέσσαρες συντηρούνται παρά των συνδρομητών, πέντε ίσως αποζώσιν εκ των κομμάτων, αι δε λοιπαί, αι γεννώμεναι και θνήσκουσαι καθ’ εκάστην, ουδένα άλλον έχουσιν ωμολογημένον πόρον ζωής πλην της ύβρεως, της συκοφαντίας και του σκανδάλου.
Των τελευταίων αν ο αριθμός είναι μέγας, η ύπαρξις αφ’ ετέρου είναι βραχεία. Τας εφημερίδας ταύτας ηθέλομεν αδικήση λέγοντες ότι ζώσι μίαν ημέραν, ως τα ρόδα. Βέβαιον όμως είναι ότι αι πλείσται αυτών θάλλουσιν επί τινας μόνον εβδομάδας, όσον δηλαδή τα σκόρδα.
Αιτία του μεγάλου αριθμού και του συντόμου βίου των εφημερίδων είναι ότι οι συντάκται αυτών θεωρούσι το δημοσιογραφικόν επάγγελμα ως απλήν βαθμίδα προς υψηλότερον στάδιον. Και τω όντι πολλοί τούτων, υβρίζοντες και συκοφαντούντες, κατορθώνουν μετ’ ού πολύ να διορισθώσιν αστυνομικοί κλητήρες, σαρωταί υπουργείων, νεκροσκόποι, αγροφύλακες, δημοδιδάσκαλοι ή καρραγωγείς. Αλλοι πάλιν, ουδέν τούτων επιτυγχάνοντες ένεκα συναγωνισμού, τρέπονται εις άλλο επάγγελμα, την ψηφοθηρίαν, το λαθρεμπόριον ή την μαγειρικήν.
*
[Απόσπασμα από το κείμενο «Δημοσιογραφικόν Δελτίον», περιοδικό «Ασμοδαίος», φ. 35, 21.9.1875]
ο καιρός φέρνει τη νύχτα
28/03/2016 § Σχολιάστε
Still from «Los Olvidados» -Luis Buñuel (1950) -Alma Delia Fuentes
Οι τοίχοι τέσσερις
Φοράω μια φούστα μακριά, καθισμένη στο παγκάκι, στο πάρκο, εδώ στον κήπο του Κεραμεικού κ’ η φούστα μου μακραίνει, το παιδί ή το περιστέρι που θά ‘ρθει να κάτσει θαρρετά δε θέλω ν’αγγίξει το δέρμα μου, γιατί το δικό σου άγγιγμα περιμένω τη νύχτα, γιατί κανείς δεν ξέρει πως και τώρα είσαι πλάι μου και μόνον εγώ γνωρίζω το χέρι σου που ψαχουλεύει το γόνατο κάτω από τη φούστα και λέει το χέρι σου «σήκω, πάμε» «ο καιρός γυρίζει στη βροχή» και ισιώνω τη φούστα δικαιολογία δεν υπάρχει να δει ο αέρας κι ο ήλιος το γόνατο μια που ο καιρός το φέρνει στη βροχή μια ποὐ κανείς δε σε αναγνωρίζει.
Ο καιρός γυρίζει στη βροχή ο καιρός με φέρνει κοντά σου ο καιρός φέρνει τη νύχτα.
*
[Καίτη Δρόσου, Οι τοίχοι τέσσερις. Κείμενα, 1985]
*
*
