αγριμολογος

Speed up, μίστερ Γκιούλιβερ

Κιόλας δέκα, κι αυτός πάντα μπροστά σ’αυτή την κλειστή πόρτα. Γελοίο! Και βέβαια καλό θα ήταν όλ’ αυτά να τα συμμαζέψει… Όλες οι κατευθύνσεις έχουν μπερδευτεί και να που ανοίγουν κι άλλες! Σωστός λαβύρινθος… Για να ξεγελάσει την περιέργεια του πληρώματος, έχει μπροστά του ένα τεφτέρι και κάνει πως γράφει. Κρατάει την πένα μετέωρη, σαν να στοχάζεται την επόμενη αράδα, την κατεβάζει όταν αντιληφθεί ότι κάποιος του πληρώματος περνάει ή ότι τον προσέχουν. Ο υπάλληλος της ρεσεψιόν άλλαξε δυο φορές, θα πήγαιναν ένας ένας τους για φαΐ. Μόλις ήρθε ως εκεί ο αρχικαμαρότος. Δεν φάνηκε να τον προσέχει, είδε την πόρτα του μπαρ κλειστή και ρώτησε με τα μάτια τον υπάλληλο της βάρδιας. Ο άλλος ένευσε αρνητικά και γύρισε το βλέμμα του προς αυτόν. Ο αρχικαμαρότος παρακολούθησε το βλέμμα του. Του φάνηκε ότι σήκωσε τους ώμους. Αργά ξαναπήρε το διάδρομο προς την πλώρη. Ώστε όλοι είναι μέσα στο παιχνίδι!

[Φραγκίσκος Σομμαρίπας: Speed up, μίστερ Γκιούλιβερ!, Μεταίχμιο, 2003]

*

η φωτογραφία είναι του ©αγριμολόγου

*

*

Το παράθυρο

Την πρώτη μέρα το σκοτάδι στο παράθυρο
Την δεύτερη ημέρα το πνιχτό τετράγωνο σκοτάδι
Την τρίτη ημέρα αρχίζουνε τα όνειρα
Την τέταρτη ημέρα το πνιχτό τετράγωνο
—παράθυρο
Την πέμπτη ημέρα απ’το μαγνητικό κέντρο εντός
—μετάλλου
αρχίζει η εκκωφαντική βοή που εμμένει
Την έκτη μέρα εκεί στατικός είδα
την καθιερωμένη φυσική μέρα ψυχρή φλόγα
πάνω σε τοίχο που έπεφτε.
Την έβδομη μέρα Πέτρα λεία και η σκληρή σμίλη
των αλλεπάλληλων χτυπημάτων του φωτός
έκαναν τις εσοχές που οι αγνοί κοιμούνται και
—ασκητεύουν

Την όγδοη μέρα η εποχή μου έτρεχε για να μη
—θυμάται θάνατο

ίσως……….φθάνοντας γρηγορότερα στο τέρμα.

[Νίκος Σταυρόπουλος: «Εξωγή δωματίου«. Το Ροδακιό, 2003]

η φωτογραφία είναι του ©αγριμολόγου, «ΟΑΚΑ, 2011»

Εξαιρετικά αφιερωμένο στο: «Καλή Σαρακοστή»

Μπόρχες: Σκέφτομαι πως ολόκληρη η ιστορία της ανθρωπότητας μπορεί να ξεκίνησε με τρόπο τετριμμένο, από την ψιλοκουβέντα των καφενείων, από τέτοια πράγματα. Τι λέτε κι εσείς:

Σάμπατο: Με συγχωρείτε, αλλά έχω μείνει στο απόφθεγμα που αναφέρατε προηγουμένως. Ας μην ξεχνάμε τις φρικαλεότητες που έλαβαν χώρα εν ονόματι του Ευαγγελίου. Και τις βαναυσότητες που διέπραξε ο Στάλιν στο όνομα του Κομμουνιστικού Μανιφέστου.

Μπόρχες: Τι παράξενο! Τίποτε απ’αυτά δε συνέβη, λόγου χάρη, με το βουδισμό.

Σάμπατο: (Σκεφτικός) Πείτε μου, Μπόρχες, στ’ αλήθεια σάς ενδιαφέρει ο βουδισμός; Ως θρησκεία θέλω να πω. Ή μήπως σας απασχολεί μόνο ως λογοτεχνικό φαινόμενο;

Μπόρχες: Μου φαίνεται κάπως λιγότερο απίθανος από το χριστιανισμό. (Γελάνε) Ίσως και να πιστεύω στο κάρμα. Αλλά ότι υπάρχει παράδεισος ή κόλαση δεν το πιστεύω.

Σάμπατο: Σε κάθε περίπτωση, αν υπάρχουν, θα πρέπει να ‘ναι δύο οικήματα με εντελώς απροσδόκητους ενοίκους.

Για μια στιγμή, τα γέλια μπερδεύονται με τα λόγια. Οι δυο τους διασκεδάζουν.

Μπαρόνε: Και ποια η γνώμη σας για τον Θεό, Μπόρχες;

Μπόρχες: (Σε εμφανώς ειρωνικό τόνο) Πρόκειται για την κορυφαία επινόηση της φανταστικής λογοτεχνίας. Τα γεννήματα της φαντασίας του Γουέλς, του Κάφκα ή του Πόε ωχριούν μπροστά στο επινόημα της θεολογίας. Η ιδέα ενός τέλειου, παντοδύναμου όντος είναι κατεξοχήν φανταστική.

[…]

Σάμπατο: Πείτε μου όμως, Μπόρχες, αφού δεν πιστεύετε στον Θεό, γιατί γράφετε τόσες ιστορίες θεολογικού χαρακτήρα;

Μπόρχες: Θεωρώ τη θεολογία ως έκφανση της φανταστικής λογοτεχνίας. Πρόκειται για την εντελέστερη μορφή του είδους. […] Και, προπάντων, για ένα βιβλίο όπως το Summa Teologika(*). Πρόκειται για ένα φανταστικό έργο πολύ ανώτερο από εκείνα του Γουέλς. (Χαμογελάει)

__________
(*) Πρόκειται για το γνωστότερο έργο (1266-1273) του θεολόγου και αγίου της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Θωμά Ακινάτη (1225-1274).

[Μπόρχες-Σάμπατο, Διάλογοι, μτφρ:Δήμητρα Παπαβασιλείου, πρόλογος: Ορλάντο Μπαρόνε, εκδόσεις Printa] 

Μυχιοθήκη

Στο δικό σου στόμα η αλήθεια είν’ ελάχιστη, μι-
—–κραίνει
κι ας ξέρει πως το σβήσιμο είν’ εκείνο
που κάνει το άναμμα να υπάρχει
κι ας την ξέρεις απ’ το εύοσμο σώμα
την ψηλόλιγνη λεξούλα γιασεμί
με όλα της τα φύλλα και με όλα της
τα μυρωμένα τ’ άνθια, την ορμή της,
και με όλα της τα κλαδιά και τα θροΐσματα
στο δικό σου στόμα
φυτρωμένη
σα το χώμα
βλέποντας ατελεύτητα το αόρατο
που χωρίς ιδιότητα ρυακίζει
ποτίζοντας τη δίψα των εικόνων –
ένα άγαμος κύκλος
χαραγμένος απ’ το βίαιο φάντασμα: τον έρωτα.

[Νίκος Καρούζος: «Συντήρηση ανελκυστήρων». Καστανιώτης, 1986]

*