περί πολιτικών θαλαμηπόλων
06/11/2014 § Σχολιάστε
Ludwig Feuerbach (1804-1872)
«Ο σκοπός των γραπτών μου, όπως και των παραδόσεών μου, είναι ο εξής: να μετατρέψει τους ανθρώπους από θεολόγους σε ανθρωπολόγους, από φιλόθεους σε φιλάνθρωπους, από υποψήφιους του άλλου κόσμου σε σπουδαστές αυτού του κόσμου, από θρησκευτικούς και πολιτικούς θαλαμηπόλους της ουράνιας και επίγειας μοναρχίας και αριστοκρατίας σε ελεύθερους, αυτοσυνείδητους πολίτες της γης». [Λούντβιχ Φώυερμπαχ, Παραδόσεις για την ουσία της θρησκείας]
Ο λόγος στον ποιητή Τάκη Σινόπουλο, τα λέει λιγότερο φιλοσοφικά: «Δε θα σου πω τίποτ’ άλλο. Αυτό το χέρι που βγαίνει από τα λασπόνερα της γης και σαλεύει πρωί-πρωί, σα να γυρεύει την εφημερίδα του, το ξέρω, είναι δικό σου. Ωστόσο, το βρίσκω πολύ αστείο να επιμένεις πως υπάρχεις ακόμα. Εσύ και τ’ αρχίδι σου».
Κατάλαβες;
.
η γεροντοκόρη θεία μου
16/10/2014 § Σχολιάστε
T.S. Eliot, Θεία Ελένη
Η Δεσποινίς Ελένη ήταν η γεροντοκόρη θεία μου,
Και ζούσε σ’ ένα σπίτι κοντά σ’ ένα τετράγωνο κομψό
Διαφροντισμένη από υπηρέτες τέσσερις τον αριθμό.
Τώρα όταν πέθανε έγινε σιωπή στον ουρανό
Και σιωπή στου δρόμου της το τέλος.
Τραβήχθηκε το παραπέτασμα κι εργολάβος τελετών εσκού-
———–πισε τα πόδια του –
Ήταν εν επιγνώσει πως κάτι ανάλογο συνέβηκε πρωτύτερα,
Ευπρεπώς διετέθηκαν οι σκύλοι,
Μα ο παπαγάλος πέθανε κι αυτός κάπως πρωθύστερα.
Της Δρέσδης το ρολόι συνέχισε, τικ-τακ, στο κρεμαστάρι,
Κι ο αρχιθαλαμηπόλος ώκλασε στην τράπεζα του φαγητού
Την δεύτερη κρατώντας καμαριέρα επί γονάτων –
Αυτή που ήταν πάντοτε προσεκτική όσο η κυρία ζούσε.
*
.
Μετάφραση Αριστοτέλης Νικολαΐδης, από: Τ.Σ. Έλιοτ, Άπαντα τα ποιήματα, εκδόσεις Κέδρος,1984
Η φωτογραφία Αγνώστου -τέλη 19ου αιώνα
.
αβέβαιη σκιά από τα σύρματα του τραμ
06/08/2014 § Σχολιάστε
Ανία
Κι αυτή η νύχτα θα περάσει
Τούτη η μοναξιά που τριγυρίζει
αβέβαιη σκιά από τα σύρματα του τραμ
πάνω στην υγρή άσφαλτο
Κοιτάζω τα κεφάλια των αμαξάδων
να λυγίζουν μισοκοιμισμένα
*
Καταδίκη
Κυκλωμένος από πράγματα που πεθαίνουν
(Ακόμα κι ο έναστρος ουρανός θα τελειώσει)
Γιατί λαχταρώ Θεέ μου;
*
[Giuseppe Ungaretti, μετάφραση ©Άννα Κατσιγιάννη –περισσότερα στις 28 Σεπτεμβρίου στις Στάχτες]
*
Ήταν Ιούλιος, Κυριακή πρωί
23/07/2014 § Σχολιάστε
Σε μια παραλία το 1960 ή στο ρυθμό της μπάντας
Σε μια παραλία το 1960
καθόταν μια οικογένεια.
Η μητέρα, ο πατέρας και το παιδί.
Ήταν Ιούλιος, Κυριακή πρωί
και έτσι που το φως του ήλιου
ήταν τόσο διάφανο,
το παιδάκι σηκώθηκε
και προχώρησε προς τη θάλασσα
ώσπου χάθηκε.
Γι’ αυτό είναι από τότε
που στο βάθος του ορίζοντα
επιπλέει ένα άσπρο καπελάκι
με μαύρη κορδέλα
και ταξιδεύει, ταξιδεύει, σαν βαρκούλα.
~ * ~
[Γιώργος Μαρκόπουλος, από τη συλλογή «Η ιστορία του ξένου και της λυπημένης», Υάκινθος, 1987]
αγριμολογος 