«Μυρίζει καμφορά και γιασεμί»
22/04/2015 § Σχολιάστε
Χιόνι
Πλησιάζω στο σπίτι. Δύο ίδιες γυναίκες με κοιτούν από το μοναδικό παράθυρο. Ανεβαίνω τις σκάλες της αυλής. Τα πόδια μου χώνονται στο χιόνι μέχρι το γόνατο. Το σπίτι δεν έχει πόρτα αλλά ένα μουσαμά που κρέμεται. Μυρίζει καμφορά και γιασεμί. Οι δύο γυναίκες είναι όμορφες και φοράνε μακριά γαλάζια πουλόβερ. Η μία κρατάει ένα ανθοδοχείο. Η άλλη φοράει περούκα με χρυσόσκονη. «Έχουμε ένα δωμάτιο για σας. Στο βάθος του κήπου». Με οδηγούν στο πορτοκαλί χολ, πρώτα αυτή με την περούκα και μετά αυτή με το ανθοδοχείο που τώρα είναι πολύ κοντή, σχεδόν νάνος. «Εδώ ο κήπος. Νά η λίμνη. Νά και το σωσίβιο». Μου φορούν το σωσίβιο και με βάζουν στην ξύλινη σχεδία. «Το δωμάτιο είναι στην άκρη της λίμνης. Σε τρία λεπτά θα έχετε φτάσει».
***
[Από το υπέροχη μικρή συλλογή της ©Εύας Στεφανή, «Τα μαλλιά του Φιν» -εκδόσεις Πόλις]
«Το όνειρό μου το στερνό στην Πόλη εγώ να μπω»
10/04/2015 § Σχολιάστε
Επετειακον
©Δημήτρης Χαντζόπουλος
25η Μαρτίου 2015
Εκ του ακροβολισμένου ανταποκριτού της «Αυγής»
Στο Σύνταγμα έλαμψε η λόξα δυο Ελλάδων,
αριστεράς της μιας, ακροδεξιάς της άλλης.
Λαός κι αξιωματούχοι κάθε κλάσεως
συνέρευσαν στο κάλεσμα το εθνικό της παρελάσεως.
Η Ζωίτσα Επίσημη, μετά ελαίων κλάδων
στο πέτο του καναρινί παλτού της κι υπό μάλης
φέρουσα το εγχειρίδιο της καλής Προέδρου,
αλληθωρούσε από τη ρώμη ευσταλούς εφέδρου.
Μπροστά της, κάπως σύννους, ο Ωραίος Αλέξιος
–χωρίς να τον χωρίζουν πια απ’ τον λαό τα κάγκελα–
αναρωτιόταν μήπως ήταν λίγο αδέξιος
στον χειρισμό των αβροτήτων με την Άνγκελα.
Και δίπλα του ο μινίστρος της Παιδείας, ο Τσεκούρας,
σαν άκουσε το άγημα των ΟΥΚ που τραγουδούσε
«Το όνειρό μου το στερνό στην Πόλη εγώ να μπω»,
τέτοια τον έπιασε έκσταση που όλο μονολογούσε
«εθνολαό, εθνολαό, εθνολαό, εθνολαό…».
Και πιο μπροστά τους ο μινίστρος των φουσάτων,
καμαρωτός και φουσκωτός απ’ την ηρωοστερίνη,
ο Φαβ Λαμμένος, ατενίζοντας τα μήκη των ταγμάτων,
πώς εξεμάνη –ποιος τολμά πια να τον κρίνει;–
και το απεφάσισε οπωσδήποτε να στείλει
–κι ας τον οχλούσε στο δεξιό υπογάστριο κήλη–
ρητό κι αυστηρό διάβημα προς τον κωλόκαιρο,
τον άθλιο προβοκάτορα, που με την καταιγίδα
τόλμησε κι υπονόμευσε την πάνδημη εορτή,
την εορτήν υπό το πρόσταγμα και τη δική του αιγίδα.
Όσο για τον Παυλίστορα, τον ήρεμο άρχοντα,
που ’χε το βλέμμα του ολότελα υπεράνω,
καθώς περνούσαν τα F-16 από πάνω
σαν αετοί, χαμένο στο υγρό το Διάστημα,
ποια φτωχά λόγια, μα και στίχοι, θα εδύναντο
την αίγλη του να αποδώσουν, το παράστημα;…
Αν, τέλος, τάραξαν την αττική γαλήνη
οι κρότοι και οι συριγμοί των φοβερών αρμάτων,
οι ελληνικές αξίες αναπτερώθηκαν στη δίνη
του ομίλου του χορευτικού «Ο νέος Πλάτων»
που οι λεβέντες του εκτέλεσαν τον τσάμικο,
–πόσες ομπρέλες ρίγησαν απ’ τη συγκίνηση!–
τον μάγκικο, τον μόρτικο, τον βλάμικο.
Κι όταν πια η πανήγυρις ησύχως διελύθη,
οι τροχονόμοι απεκατέστησαν την κίνηση.
*
©Ευριπίδης Γαραντούδης – Athens Review of books
Μίλτος Σαχτ….
02/04/2015 § Σχολιάστε
Μενέλαος
Μη το φοβάστε το φεγγάρι με το σίδερο
είπε το πορτοκάλι το σπασμένο μέσα μου
μην τον φοβάστε τον ήλιο τον σκοτεινιασμένο
τα ρημαγμένα φέρετρα
τη μάνα της βροχής με τα βγαλμένα μάτια
μη τις φοβάστε τις μαύρες τις φτερούγες
————————————-του πουλιού
—————————–μεσ’ το κεφάλι σας
στον ύπνο
και ξάφνου αρχίζει
να τις τινάζει λυσσασμένα
και ξυπνάτε
Κοιτάξτε τον Ισίδωρο ψηλά πως λάμπει!
πως κατεβαίνει με σκοινί από το άστρο
Μενέλαο άρρωστο, τονέ φωνάζουν κάτω.
*
Μίλτος Σαχτούρης
Ιανουάριος 1964
φωτο©agrimologos.com από το ανέκδοτο φωτογραφικό άλμπουμ «repetita»…
.
