αγριμολογος

O Dante στην εξορία, ελαιογραφία του Domenico Peterlini (1822–1891) – ΚΛΙΚ στην εικόνα -δείτε ολόκληρο το έργο

[…] μου απαντά όταν με είδε δακρυσμένον,
«αν θέλεις απ’ αυτόν τον άγριο τόπο να γλιτώσεις
—-ετούτο το θεριό, που εσύ φοβάσαι και φωνάζεις,
από τη στράτα του κανέναν δεν αφήνει να περάσει,
παρά τον κλείνει κι ύστερα τον σκοτώνει:
—-κι έχει μια φύση τόσο δαιμονική κι άγρια,
όπου σταματημό δεν έχει η λαιμαργία,
κι ύστερα από το φαγητό ακόμη πιο πολύ πεινά.
—-Με άλλα πολλά ζώα κάνει παρέα
και θά ‘ρθουν κι άλλα, ώσπου ένα λαγωνικό
θέ να φανεί που θα τον αφανίσει.
—-Ούτε με γη ούτε με χρήμα θα το πολεμήσει,
παρά με γνώση, με αγάπη κι αρετή.
και η γέννησή του θά ‘ναι ταπεινή.
[…]»

*

[Dante Alighieri, H Θεία Κωμωδία -Κόλαση, στίχοι 93-105, μτφρ: Ανδρέας Ριζιώτης, εκδόσεις Τυπωθήτω – Γιώργος Δαρδανός

«Η ανθρωπότητα ελκύεται από το ιδανικό, κι όσο πιο υψηλό κι αντίθετο προς την ανθρώπινη φύση είναι αυτό το ιδανικό, τόσο περισσότερο ελκύει -αν η ανθρωπότητα ακολουθεί το δρόμο της προόδου- την εφαρμογή μιας πολιτισμένης ζωής, η οποία συνεπώς διαχέεται από λαό σε λαό, από εποχή σε εποχή, από πολιτισμό σε πολιτισμό. Η πολιτισμένη ανθρωπότητα ανοίγει την αγκαλιά της σε μια θρησκεία που πρεσβεύει την αγνότητα, που πρεσβεύει την ισότητα, που πρεσβεύει την ειρήνη. Όμως η φυσιολογική ανθρωπότητα γεννοβολάει, καβγαδίζει και πολεμάει αδιάκοπα· κι αυτό θα κάνει μέχρι να έρθει το τέλος της».

[Fernando Pessoa, Η αγωγή του Στωϊκού, εκδόσεις Ροές

Διαβάστε μεθαύριο Τετάρτη 3 Ιουνίου, αγγλικά σονέτα του Πεσσόα στις Στάχτες

.

Συχνά, αναλογίζεται, με θλίψη και συμπόνια, όσα θηρία κλείνουν μέσα τους, από τη γέννησή τους ή ακόμα και πιο πριν, εκείνο το κλουβί που θα τα κλείσει κάποτε.

 [Του Αργύρη Χιόνη, στις Στάχτες σήμερα

η φωτογραφία είναι του ©agrimologos.com «Museum 2008»

*

L’herbe: sur l’herbe je n’ai rien à dire

L’herbe: sur l’herbe je n’ai rien à dire
mais encore quels sont ces bruits
ces bruits du jour et de la nuit
Le vent: sur le vent je n’ai rien à dire

Le chêne: sur le chêne je n’ai rien à dire
mais qui donc chantonne à minuit
qui donc grignote un pied du lit
Le rat: sur le rat je n’ai rien à dire

Le sable: sur le sable je n’ai rien à dire
mais qu’est-ce qui grince? c’est l’huis
qui donc halète? sinon lui
Le roc: sur le roc je n’ai rien à dire

L’étoile: sur l’étoile je n’ai rien à dire
c’est un son aigre comme un fruit
c’est un murmure qu’on poursuit
La lune: sur la lune je n’ai rien à dire

Le chien: sur le chien je n’ai rien à dire
c’est un soupir et c’est un cri
c’est un spasme un charivari
La ville: sur la ville je n’ai rien à dire

Le coeur: sur le coeur je n’ai rien à dire
du silence à jamais détruit
le sourd balaye les débris
Le soleil: ô monstre, ô Gorgone, ô Méduse
ô soleil.

ο ποιητής σε φωτογραφικές πόζες στη νεότητά του

.