αγριμολογος

Σήμερα, 16.1.13 πρωί, λίγο πριν χαράξει. Χιόνι -στον πίσω κήπο. Βρυξέλλες

Απόμεινε μια πάγχρυση μονάχα προσωπίδα

και πίσω από την προσωπίδα πρόσωπο κανένα

[…]

Απάντηση πια δεν περιμένεις. Κι άλλωστε

δεν έχεις να ρωτήσεις τίποτε. Αδίκως

τόσα και τόσα χρόνια παιδευόσουν να κολλήσεις

σ’ αυτή τη χαρτονένια προσωπίδα

ένα επιδοκιμαστικό χαμόγελο. Κλείσε τα μάτια.

***

–          Γιάννης Ρίτσος,  από το Αργά, πολύ αργά μέσα στη νύχτα

.

Ο φύλακας άγγελος κρατά κλειδωμένη την πόρτα της κόλασης όπου εκεί φυλάσσονται, «αιώνια βασανιζόμενοι», οι αμαρτωλοί… Μία μεταγενέστερη «χριστιανική» άποψη περί κολάσεως, που λίγο διαφέρει από την παλιότερη Μεσοποτάμια… (λόγια του αδελφικού φίλου Παναγιώτη Μαυρόπουλου -τυγχάνει και γιος παπά!)

Mάσενκα είναι το όνομα μιας γης που δεν γνωρίζει θάλασσα. Το νερό είναι γλυκό. Υπάρχει μια λίμνη. Ένα ποτάμι. Ένα αγρόκτημα. Κι ένας σιδηροδρομικός σταθμός. Τις παρουσίες όλες τις διαποτίζει μια αναπόφευκτη μελλοντική απουσία. Είναι όλοι απόντες εντός του μέλλοντός τους. Έχει αέρα στα χόρτα και φιλιά. Η Μάσενκα είναι φτιαγμένη από ύπνο. Κι από ανάγνωση Ρωσικού μυθιστορήματος. Είναι μια αναπαυτική καρέκλα σε αγρό με πεσμένο δίπλα της ένα βιβλίο. Είναι ο έρωτας ημερών με τη βαθειά συναίσθηση πως θα τελειώσουν για να δώσουν μιαν ανάμνηση. Υπάρχει ένα εγώ που ακούει στο όνομα Βάσιας. Θέλει και δεν θέλει το όνομα ποιητής. Ακολουθεί τη Μάσενκα κατά πόδας σε σιωπηλούς περιπάτους. Ονόματα δέντρων, ανθισμένες πλαγιές, ταπεινά χόρτα πατημένα από τα πόδια του γίνονται εκφράσεις χλοερές για έναν έρωτα. Που διατάζει ανάμεσα στη γυναίκα τη γη και τη γλώσσα. Υπάρχει ακόμα το τρένο. Με μια σκηνή αποχαιρετισμού που αναβάλλεται σε επάλληλες σκηνές αποχαιρετισμού. Από εκεί έρχεται ο μακρινός χρόνος των πόλεων. Και ο ατμός από το τέλος των παιδικών χρόνων. Μάσενκα είναι ένα όνομα. Η σκηνή με το χυμένο γάλα στο τραπέζι. Τα σταματημένα σκυλιά και τα άδεια χέρια τα σταυρωμένα για κείνον που φεύγει. Μάσενκα είναι μια τουφεκιά στο δάσος. Ένα πέταγμα πουλιών που ακολουθεί το βλέμμα μας. Με λίγο άγραφο ανοιχτό στην τελική εκδοχή των κειμένων. Μάσενκα είναι η εκτύλιξη ενός κόσμου μοναχά για να μιλήσω πάλι για σένα.

Περισσότερα στις Στάχτες

Κυκλοφορεί ψηφιακά και μπορείτε να το
κατεβάσετε από τη σελίδα του Ενδυμίωνα στο LULU
κάνοντας κλικ εδώ

***

Marcel Proust, A la recherche du temps perdu -15 tomes brochés, editions Gallimard

«Αναρωτιέμαι ως ανάγνωση επειδή, στο κείμενο αυτό, η γραφή αναρωτιέται ως γραφή. Εγώ, η ανάγνωση, έχω ενώπιόν μου εσένα, γραφή, η οποία αφηγείσαι ως γραφή πως φτάνεις να γίνεις η γραφή που είσαι. Και όπως εσύ, γραφή, γίνεσαι το πρόσωπο της αφήγησης, με τον ίδιο τρόπο και εγώ, η ανάγνωση, γίνομαι το πρόσωπο που παρακολουθεί την αφήγηση της γραφής, η την γραφή της αφήγησης.

—Έτσι, όμως, γραφή, με τη δική σου αφήγηση και εξαιτίας της, αφηγούμαι κι εγώ την δική μου κύηση ως ανάγνωση, αφηγούμαι πως γεννώμαι κι εγώ ως ανάγνωση, ή ανάγνωση που δεν ήμουν πριν βρεθώ εμπρός σου, διότι μόνον εμπρός σου γίνομαι η ανάγνωση που είμαι, εμπρός σε σένα, γραφή, γίνομαι αυτό που γίνομαι επειδή εσύ είσαι αυτό που έχω εμπρός μου».

.

.

Απόσπασμα επιλόγου Δημήτρη Δημητριάδη στο βιβλίο του Μωρίς Μπλανσό «Εκείνος που δεν με συντρόφευε» των εκδόσεων Σμίλη

.