έφυγε ο ποιητής Γιάννης Βαρβέρης

26/05/2011 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο έφυγε ο ποιητής Γιάννης Βαρβέρης

Από ανακοπή καρδιάς στα 56 του χρόνια…

Πέθανε χθες το βράδυ σε ηλικία 56 ετών ο ποιητής και κριτικός θεάτρου Γιάννης Βαρβέρης ένας από τους πιο σημαντικούς εκπρόσωπους αυτού του ποιητικού ρεύματος που ονομάζουμε γενιά του 70.

Στις Στάχτες blog

(όλα είναι κοντά Γιάννη, μας πλησιάζουν, στα 57 είμαι κι εγώ…)

Na solidão do mundo estes sinais…

23/05/2011 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Na solidão do mundo estes sinais…

José Saramago

As palavras são novas

As palavras são novas: nascem quando
No ar as projectamos em cristais
De macias ou duras ressonâncias

Somos iguais aos deuses, inventando
Na solidão do mundo estes sinais
Como pontes que arcam as distâncias.

~ ~ * ~ ~

Les mots sont nouveaux

Les mots sont nouveaux : ils naissent quand
Dans l’air nous projetons en cristaux
Des douces ou dures résonances.

Nous sommes pareil aux dieux, inventant
Dans la solitude du monde ces signaux
Comme les ponts qu’arquent les distances.

(«Les Poèmes Possibles», Traduction du Portugais par Nicole Siganos, Éditions Jacques Brémont)

σαν έτοιμος από καιρό…

13/05/2011 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο σαν έτοιμος από καιρό…

.

.

Γιώργος Μίχος, Θύλακες

15/04/2011 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Γιώργος Μίχος, Θύλακες

Το γραμμένο και το διαβασμένο βαραίνει… το τερατώδες αρχείο εκπέμπει διαρκώς το μήνυμα ότι όλα έχουν ειπωθεί… το δίλημμα είναι πάντα παρόν… και πρέπει να σπρώχνεις να διώχνεις λίγο το γραμμένο και το διαβασμένο… να φτιάξεις μια λήθη προσωπική… που να γίνει ένας θύλακας χρόνου όσο κρατήσει για μια γραφή… Κι αν θέλεις κάτι… να το βάλεις ανάμεσα στη χυδαιότητα του γραμμένου και σε σένα… εκτός από το χρονικά πρότερο που λειτουργεί σαν πηγή… υπάρχει και το οριακό… τα κείμενα των οριακών εκφράσεων… που παίζουν το παιχνίδι… αντλώντας επιθυμία από το τέλος κάθε γραφής… Αυτό που βάζεις σαν κάτι διαχωριστικό από την ξεχαρβαλωμένη καταφυγή στη μυθοπλασία… είναι εκείνο ακριβώς που αδυνατεί να καταναλώσει για να σωπάσει… Στο νεύμα της σιωπής που σου στέλνει το οριακό κείμενο… κρίνεις κάθε απόπειρα να γράψεις… Ξέρω πως όλα έχουν ειπωθεί και κυρίως ότι τα συντηρεί παρόντα μια τερατώδης μνήμη αρχείου… κι ωστόσο έχω την υποχρέωση να μιλήσω… στον τόπο που όλα έχουν ειπωθεί… Ελπίζω στη σιωπή να μου στείλει καινούριες λέξεις ξύσματα που να δημιουργούν καινούρια γλωσσικά πλέγματα να πέσουν πάνω στο πραγματικό… Κι ακόμα ελπίζω στη σιωπή να κάνει το γραμμένο και το διαβασμένο θόρυβο… να ξύσω με τις λέξεις το παλίμψηστο να έρθουν στην επιφάνεια άλλοι συνδυασμοί… το χιλιογραμμένο κείμενο να πάρει άλλο νόημα από τις αναδύσεις λέξεων από άλλα στρώματα… και να διαβαστεί αλλιώς… Όπως ο Σινόπουλος έβαζε ανάμεσα σ’ αυτόν και το φεγγάρι τη Μαρία… να βάζεις ένα κείμενο που περιστρέφεται γύρω από το τέλος του κειμένου… ανάμεσα σε σένα… και την πλήθουσα χυδαιότητα του αφρώδους κειμένου… Το ζήτημα είναι να μην είσαι αποδώ…
.
.
.

Where Am I?

You are currently browsing the των Ποιητών category at αγριμολογος.