Γιώργου Μίχου, Ζυγαριές
22/10/2010 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Γιώργου Μίχου, Ζυγαριές
Στο κείμενο του μνημονίου, ( που επίμονα παραμένει αμετάφραστο, οι εφημερίδες τρώνε και από το ψωμάκι των βιβλιοπωλών, αλλά μεταφραστές για το μνημόνιο δεν διαθέτουν…), περιλαμβάνεται και η άποψη ότι τα σχολεία πρέπει να λειτουργούν οπωσδήποτε γιατί αποτελούν εύφλεκτο υλικό εξεγέρσεων… Προχτές ποινικοποίησαν την σφεντόνα, ένα βιντεάκι από την Αργεντινή θα σας εξηγήσει γιατί… Τέλος πάντων. Με το δεδομένο τί θα μπορούσε να γίνει απόψε στην Αθήνα, αν ο Κορκονέας δεν ετύγχανε της εσχάτης των ποινών, ας μας πείσει κάποιος ότι δεν έπεσε τηλεφώνημα στον εισαγγελέα για να ανατρέψει την κοπιώδη σκηνοθεσία του δικηγόρου του… Ο οποίος δικηγόρος στη διάρκεια της δίκης, δεν έπαψε να προκαλεί τη μνήμη ενός νεκρού παιδιού παραπέμποντας στην μνησικακία της χαμηλής κοινωνικής καταγωγής του, μετά των σεξουαλικών συμπεριφορών που της επιφύλασσαν στη νεότητά του. Έτσι το πράγμα περνάει στο αργόσυρτο της ελληνικής δικαιοσύνης… Φαντάζομαι τους συναδέλφους του Κορκονέα, να τον χτυπούν στην πλάτη λέγοντάς του ότι θα τα βρούμε στο Εφετείο, και πως εντέλει ο χρόνος της αναμονής της εξάντλησης των ένδικων μέσων θα ισοσκελιστεί στο τέλος με τον χρόνο της κάθειρξης, και εν τέλει παρά την ονομαστική αξία της ποινής θα είναι έξω στον ίδιο χρόνο που θα ήταν και αν η ποινή ήταν μικρότερη… Αν παρατηρήσει κανείς τα βιντεάκια της κρίσης της Αργεντινής, θα δει ότι το έλλειμμα δικαιοσύνης είναι που κατεβάζει στο δρόμο… Αλλά όχι για το χατίρι ενός Κορκονέα να μπούμε σε τέτοιες περιπέτειες αφού εντέλει είναι κι αυτός αναλώσιμος, ως φορέας του θεσμού που εκπροσωπεί, όσο και το θύμα του, γιατί ως άνθρωπο θα τον μάθουμε αργότερα όταν σταματήσει η παραμορφωτική ενέργεια της δικηγορικής σκηνοθεσίας πάνω του… Κι αυτή η αίσθηση του αναλώσιμου του αστυνομικού όσο και του θύματός του για συμφέροντα οικονομικά που αγγίζουν συμπεριφορές της μαφίας, είναι μια στιγμή στην οποίαν κανείς δε θέλει να σταθούν πολύ οι αστυνομικοί και να στοχαστούν…
[Γιώργος Μίχος]
.
.
ΥΓ: ίσως η ανάρτηση αυτή να οφείλεται στο ότι στέκει στον αντίποδα ενός τεχνηέντως εκκωφαντικού θορύβου, στο μετατραπέν από τα μήντια reality των Χιλιανών μεταλλωρύχων για το οποίο δεν πρόλαβα να αρθρώσω λέξη, άλλωστε πως να συμμαζέψει κανείς τόση οργή. Λέω «εκκωφαντικού θορύβου», διότι το παραπάνω κείμενο του Γιώργου αναφέρεται σε περιστατικό «εκκωφαντικής σιωπής» από τα μήντια. Βεβαίως, δεν αποκλείω την περίπτωση η ανάρτηση αυτού του κειμένου να οφείλετε αποκλειστικά και μόνο διότι έτσι γουστάρω…
.
.
.
photo© Adeline Keil, (partial view) Ramiro Guerreiro, “Mise en Espace” 2010. Service Commandé-Musèe de la danse/Le Garage, avril 2010. « Spatial Setting ».
επίκαιρο Νάνου Βαλαωρίτη
29/09/2010 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο επίκαιρο Νάνου Βαλαωρίτη
… Ώστε έτσι λοιπόν…!
Κι ήταν σαν να είχε χάσει ξαφνικά τον ήχο του ο κόσμος: Καμπάνες χτυπούσαν χωρίς ν’ ακούγονται, στόματα μιλούσαν αλλά δεν άκουγες τι λέγανε – κάρα ανέβαιναν στις ανηφόρες σιωπηλά, χωρίς να τρίζουνε οι ρόδες τους – σφυριά πέφτανε άηχα στ’ αμόνια κύματα ορθώνονταν και σπάγανε πάνω στους βράχους χωρίς το βούισμα των υδάτων – γυναίκες βογγούσαν σιωπηλά και ξεφώνιζαν κι αναστέναζαν βγάζοντας άφωνες φωνές κάνοντας έρωτα – σκυλιά άνοιγαν τις μουσούδες τους αλλά κανένα γαβγητό δεν έρχοταν στ’ αφτιά μας: η μεγάλη κουφαμάρα είχε πέσει απάνω μας σα λεπίδι – κόβοντας τα νήματα του ήχου που μας συνδέουν με τον κόσμο – βροντές χαλούσαν τον κόσμο σ’ άλλη διάσταση, κανονιές, ποτάμια αγριεμένα, ραπίσματα βροχές στα παράθυρα – σοφές διαλέξεις, λόγοι ρητορείες, αποστροφές, σάλπιγγες, αγγελίες.
.
«Ο διαμαντένιος γαληνευτής», εκδόσεις Ύψιλον, 1981
.
photo©Sally Mann, 1990 (rectified to blog needs)
.
.
Flatus Vocis
17/09/2010 § Σχολιάστε
Ποιος ήταν ο Παντελάου, του οποίου στο μπαούλο υπάρχουν πολλές επιστολές και ένα προσχέδιο περιγραφής των ουρανίων και αστρικών του οράματος; (Ή μήπως οι επιστολές αυτές δεν γράφτηκαν ποτέ από αυτόν; ) Ποιος ήταν ο Πέρο Μποτάλιου, δημιουργός ενός φιλοσοφικού διηγήματος με τον τίτλο O Vencedor do Tempo που δημοσιεύτηκε πρόσφατα; Ποιος ήταν ο Σ. Πατσέκο, δημιουργός μιας μεγάλης ποιητικής σύνθεσης στα απόνερα της αυτόματης γραφής; Και ο Σήζαρ Σηκ; Και ο δόκτωρ Νάμπος; Και ο Φέρντιναντ Σούμαν; Κι ο Τζάκομπ Σατάν; Και ο Εράσμους; Και ο Μίστερ Ντέαρ; Ποια ήταν αυτά τα πρόσωπα με τα απίθανα ονόματα, όπως ο κύριος Καπ του Μοντάλε; Ατομικότητες που περιμένουν, στο σκοτάδι ενός μπαούλου, να βγουν στο φως για να ζήσουν, ή μήπως απλά ονόματα που σκάλωσαν για πάντα σε κάποιο σημειωματάριο, χαμένες υπογραφές, εκτοπλάσματα του πιο φανταστικού ληξιαρχείου της λογοτεχνίας του 20ού αιώνα; (*)
Η ετερωνυμία του Πεσσόα, δηλαδή έγινε ένας «άλλος από τον εαυτόν του» όπως λέει ο Tabucchi που συνεχίζει λέγοντας ότι, δεν κινείται στον χώρο μιας καθαρής περιπλάνησης […] η προσποίηση του Πεσσόα είναι πάντα μια προσποίηση υπερβατική, είναι λόγος, αλλά με την έννοια του εν αρχή ην ο λόγος• κι αυτός ο λόγος σίγουρα δεν είναι το λογοτεχνικό «κείμενο». Η ετερωνυμία του –προσθέτω εγώ- αχρηστεύει την αυθεντία της υπογραφής κάτω από οποιοδήποτε κείμενο. Τι σημασία και βάρος μπορεί να κουβαλά ένα οποιοδήποτε όνομα μπρος στην ουσία του κειμένου, η χρήση οποιουδήποτε ψευδώνυμου είναι ζήτημα έλασσον, πρωτεύει πάντα, μα πάντα, το ίδιο το κείμενο, αυτό ταξιδεύει με σκαμπανεβάσματα μέσα στο χρόνο. Με «τον τρόπο του», του ανθρώπου με τα «χίλια πρόσωπα», ο Πεσσόα, και σε αυτό συμφωνώ με τον Tabucchi, απαιτεί αναγνώσεις ικανές να απορρίπτουν κάθε αλαζονική ερμηνεία, ενώ αντίθετα επιζητεί αναγνώσεις ικανές να τον ακολουθήσουν σε έναν υποθετικό χώρο επιβεβαιώνοντας τον Μπόρχες που κάποτε σε μια διάλεξη τόνισε ότι «Ένας άνθρωπος έλεγε μια ιστορία• την τραγουδούσε• και οι ακροατές του δεν τον έβλεπαν ως έναν άνθρωπο που επιχειρούσε δύο πράγματα, αλλά ως κάποιον που επιχειρούσε ένα πράγμα που είχε δύο όψεις, Ή ίσως να μην αισθανόταν ότι είχε δύο όψεις, αλλά το σκέφτονταν ολόκληρο ως ένα ουσιώδες πράγμα».(**)
Ο Μπόρχες αναφερόμενος στον Whistler συμπληρώνει: « Η Τέχνη συμβαίνει». «Δηλαδή, υπάρχει κάτι μυστηριώδες στην τέχνη. Θα ήθελα να διαβάσω τη φράση του με ένα νέο νόημα. Θα έλεγα: Η τέχνη συμβαίνει κάθε φορά που διαβάζω ένα ποίημα». (***), και προσθέτω, Τέχνη δεν συμβαίνει μαθαίνοντας αποκλειστικά και μόνο το όνομα του δημιουργού.
Ο δικός μας Εμμανουήλ Ροΐδης στον καιρό του, χρησιμοποίησε ουκ ολίγα ψευδώνυμα, το γεγονός αυτό έχει μήπως άλλη σημασία πέραν του ότι δεν θα υπήρχε Τέχνη χωρίς το παιχνίδι του δημιουργού;
Εξ ου κι η μεγάλη πίκρα του έντυπου κατεστημένου λόγου σήμερα, ο κάθε πικραμένος ιστολόγος υιοθετώντας ένα ψευδώνυμο έχει τη δυνατότητα να δημοσιοποιεί (τι θράσος) –μέσω διαδικτύου- κείμενα ποιότητας (δωρεάν) με αποδέκτες μερικές χιλιάδες αναγνώστες.
Το παιχνίδι συνεχίζεται.
.
.
.
(*) Antonio Tabucchi «Η Νοσταλγία του Πιθανού», γραπτά για τον Πεσσόα. Εκδόσεις Άγρα.
(**) Χόρχε Λούις Μπόρχες «Η τέχνη του στίχου» Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης
(***) Στο οπισθόφυλλο του ιδίου βιβλίου.
.
.
photo© Barbara Crane, 1970 (rectified to blog needs)
θα ήθελα να
14/09/2010 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο θα ήθελα να
θα ήθελα να είχα γράψει εγώ αυτές τις αράδες.
το σκεφτόμουν χτες.
…
Στίχοι: Δημήτρης Ιατρόπουλος
Μουσική: Λάκης Παππάς
Πρώτη εκτέλεση: Λάκης Παππάς
Κι ύστερα μου μιλάς για καλοκαίρι
κι ύστερα για το δάκρυ μου μιλάς
πώς να στολίσω τα νερά
πώς να μιλήσω στ’ άστρα
Κι ύστερα μου μιλάς για κάποιο αστέρι
κι ύστερα για μιαν άνοιξη μιλάς
φέρε μου πίσω την αυγή
και πάρε μου την νύχτα
Κι ύστερα μου μιλάς για τα τραγούδια
που γίναν περιστέρια και φωτιές
έφυγαν μες στο δειλινό
και πια δεν θα γυρίσουν
.
.
photo, agrimologos.com / Foret des Soignes, Bruxelles
.
.
αγριμολογος 