αγριμολογος

[…] Η γυναίκα έχει το απαράγραπτο δικαίωμα, και μάλιστα εκπληρώνει ένα είδος χρέους όταν προσπαθεί να φανεί μαγική και εξωπραγματική. Πρέπει να εκπλήσσει, να γοητεύει. Ως είδωλο πρέπει να χρυσώνεται για να γίνεται αντικείμενο λατρείας. Πρέπει, λοιπόν, να δανείζεται απ’ όλες τις τέχνες τα μέσα για να υψωθεί πάνω απ’ τη φύση, ώστε να σκλαβώνει καλύτερα τις καρδιές και να συναρπάζει τα πνεύματα. Δεν πειράζει διόλου αν η απάτη και το τέχνασμα είναι γνωστά σε όλους, όταν η επιτυχία τους είναι εξασφαλισμένη και το αποτέλεσμα πάντα ακατανίκητο..

*

[Charles Baudelaire, Εγκώμιο του μακιγιάζ, μτφρ. Μαργαρίτα Καραπάνου, εκδόσεις Άγρα via politeianet.gr]

[…]οι λέξεις «το τέλος της Ιστορίας» εμένα δεν μου προκάλεσαν ποτέ ούτε αγωνία ούτε απαρέσκεια. «Τι υπέροχο που θα ’ταν να την ξεχάσουμε, αυτήν που στράγγιξε τους χυμούς της σύντομης ζωής μας για να τους υποτάξει στις ανώφελες ασχολίες της· τι ωραία που θα ’ταν να την ξεχάσουμε την Ιστορία!» (Η ζωή είναι αλλού). Αν είναι να τελειώσει (παρότι δεν μπορώ να το φανταστώ in concreto αυτό το τέλος για το οποίο μιλούν συνέχεια οι φιλόσοφοι), ας βιαστεί! Αλλά η ίδια αυτή διατύπωση, «το τέλος της ιστορίας», όταν αναφέρεται στην τέχνη μου σφίγγει την καρδιά· αυτό το τέλος μπορώ περίφημα να το φανταστώ, γιατί το μεγαλύτερο ποσοστό της σημερινής παραγωγής μυθιστορημάτων αποτελείται από μυθιστορήματα έξω από την ιστορία του μυθιστορήματος: εξομολογήσεις εν είδει μυθιστορήματος, ρεπορτάζ εν είδει μυθιστορήματος, διακανονισμοί λογαριασμών εν είδει μυθιστορήματος, αυτοβιογραφίες εν είδει μυθιστορήματος, , αδιακρισίες εν είδει μυθιστορήματος,  καταγγελίες εν είδει μυθιστορήματος, μαθήματα πολιτικής εν είδει μυθιστορήματος, ψυχομαχητό του συζύγου εν είδει μυθιστορήματος, ψυχομαχητό του πατέρα εν είδει μυθιστορήματος, ψυχομαχητό της μάνας εν είδει μυθιστορήματος,  διακορεύσεις εν είδει μυθιστορήματος, τοκετοί εν είδει μυθιστορήματος, μυθιστορήματα ad infinitum, έως της συντέλειας του αιώνος, που δεν λένε τίποτα καινούριο, δεν έχουν καμία αισθητική φιλοδοξία, δεν επιφέρουν καμία αλλαγή ούτε στον τρόπο με τον οποίο κατανοούμε τον άνθρωπο ούτε στη μορφή του μυθιστορήματος, μοιάζουν όλα μεταξύ τους, τα καταναλώνεις θαυμάσια το πρωί και τα πετάς το βράδυ.[…]

*

[Μίλαν Κούντερα,  Οι προδομένες διαθήκες, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, μτφρ. Γιάννης Η. Χάρης]

Τάσος Λειβαδίτης (1922-1988)

Ωστόσο κανείς δέ μάντευε ακόμα το τέλος —ήταν θυμάμαι σούρουπο, ώρα που υπόσχεται τον Θεό και προοιωνίζει τον δήμιο, εξ άλλου με βασάνιζε και το αίνιγμα της γεννήσεώς μου, θέλω να πω ότι οι γονείς μου ήταν θνητοί ενώ εγώ είχα άλλες βλέψεις κι η υδρορροή σαν ένα κομμένο λαρύγγι τραγουδούσε το φθινόπωρο ή ποιός δεν έκαψε τα χέρια του μες στη φωτιά του κόσμου ετούτου— αλλά θ’ αναρωτηθεί κανείς γιατί κοιμόμουν αγκαλιά μ’ αυτόν τον τηλεφωνικό κατάλογο που πρόδιδε τις αρχές μου, ε, ήταν κι αυτό μια υπόσχεση για λιγότερη μοναξιά, ένα λάφυρο απ’ την αιώνια ανωνυμία — ώσπου ξημέρωνε κι ερχόταν ένας καινούργιος πόνος να με σώσει απ’ τον παλιό.

[Συλλογή 1983: Ο τυφλός με τον λύχνο/Δάφνες για νικημένους]

Μανώλης Αναγνωστάκης:
Θα ‘ρθει μια μέρα

Θα ‘ρθει μια μέρα που δε θα ‘χουμε πια τι να πούμε
Θα καθόμαστε απέναντι και θα κοιταζόμαστε στα μάτια
Η σιωπή μου θα λέει: Πόσο είσαι όμορφη, μα δε
βρίσκω άλλο τρόπο να στο πω
Θα ταξιδέψουμε κάπου, έτσι από ανία ή για να
πούμε πως κι εμείς ταξιδέψαμε.

Ο κόσμος ψάχνει σ’ όλη του τη ζωή να βρει τουλάχιστο
τον έρωτα, μα δεν βρίσκει τίποτα.
Σκέφτομαι συχνά πως η ζωή μας είναι τόσο μικρή
που δεν αξίζει καν να την αρχίσει κανείς.
Απ’ την Αθήνα θα πάω στο Μοντεβίδεο ίσως και
στη Σαγκάη, είναι κάτι κι αυτό δε μπορείς
να το αμφισβητήσεις.
Καπνίσαμε –θυμήσου– ατέλειωτα τσιγάρα
συζητώντας ένα βράδυ
–ξεχνώ πάνω σε τι– κι είναι κρίμα γιατί ήταν τόσο
μα τόσο ενδιαφέρον.

Μια μέρα, ας ήτανε, να φύγω μακριά σου αλλά κι
εκεί θα ‘ρθεις και θα με ζητήσεις
Δε μπορεί, Θε μου, να φύγει κανείς μοναχός του