[On mists in idleness·
29/06/2018 § Σχολιάστε
John Keats (1795-1821)
The Human Seasons
Four Seasons fill the measure of the year;
There are four seasons in the mind of man:
He has his lusty Spring, when fancy clear
Takes in all beauty with an easy span:
He has his Summer, when luxuriously
Spring’s honied cud of youthful thought he loves
To ruminate, and by such dreaming high
Is nearest unto heaven: quiet coves
His soul has in its Autumn, when his wings
He furleth close; contented so to look
On mists in idleness—to let fair things
Pass by unheeded as a threshold brook.
He has his Winter too of pale misfeature,
Or else he would forego his mortal nature.
[άκουσε τώρα τη σιωπή·
20/06/2018 § Σχολιάστε
Τάκης Βαρβιτσιώτης (1916 – 2011)
Άκουσε τώρα τη σιωπή
Την πιο μεγάλη σιωπή
Που στη σχισμή της παγωμένης στέρνας
Παρεισφρύει
Που ανοίγει την πύλη
Της αβύσσου
Το πέπλο αναμερίζοντας της αυταπάτης
Και πρόσεξε πιο πίσω σου
Το άρμα το πυριφλεγές
Που καταπίπτοντας θρυμματίζεται
Το άλογο το φτερωτό
Που έρχεται να σε πάρει
[Όλα ορκίστηκαν σιωπή·
19/05/2018 § Σχολιάστε
[…] Ακούς την ίδια πάντα μουσική, άριες από όπερες και τα κλασικά κοντσέρτα· που άκουσες καθώς περίμενες τα χρόνια να περάσουν. Τώρα πια βγήκαν νέες εκδόσεις που εκτελούν ανηλεώς τις παλαιές, γι’ αυτό χαζεύεις πίσω από το παράθυρο και λες· πως μάλλον φταίει το γυαλί για την παραμόρφωση του χρόνου.
Πας και στις ίδιες πόλεις με τα μυτερά καμπαναριά και σκυθρωπή η εξώθυρα στον καθεδρικό της μετανοίας. Ακολουθείς αμετακλήτως την ένδειξη κέντρο γιατί εκεί· στη σκηνή της πλατείας, παίζεται ακόμα η παντομίμα με τις φωτογραφίες: ακίνητος παρακαλώ και χαμογέλα, έτσι θα σε θυμάμαι.
Τι σημαίνει όταν κάποιος πεθαίνει;
Κεριά και κάδρα, πόλεις και μουσική και γράμματα με φωτογραφίες· ματαίως τα ρωτάς.
Όλα ορκίστηκαν σιωπή.
[Νίκη Χατζηδημητρίου, Υποφωτισμένο, εκδόσεις Εστία]
-με τη συγγραφέα Ν.Χ. μοιράζομαι πάρα πολλές κοινές σκέψεις, τη νιώθω κοντά μου, χωρίς να την γνωρίζω προσωπικά, ας είναι καλά, όπου και αν βρίσκεται…
[δεν γιατρεύτηκε ποτέ·
07/05/2018 § Σχολιάστε
ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ κι ωστόσο φύσει φλύαρος, με σμήνη ήχων να βουΐζουν μέσα στο κρανίο του, με πλήθη λέξεων να συνωστίζονται μέσα στο στήθος του, κι αυτός, εκεί, χρόνια ολόκληρα, τα δόντια να κρατά σφιγμένα κι ούτ’ ένας ψίθυρος να μην ξεφεύγει· σπουδαίος σιωπητής μεγάλων αποστάσεων.
ΠΥΓΜΑΧΟΣ ΙΣΚΙΩΝ μια ζωή, και, τώρα, απόμαχος κι ανάπηρος από ένα κάταγμα, που δεν γιατρεύτηκε ποτέ, στη βάση της ψυχής.
[Αργύρης Χιόνης, Ο ακίνητος δρομέας, εκδόσεις Νεφέλη
η φωτογραφία είναι του ©αγριμολόγου
