αγριμολογος

John Keats (1795-1821)

-1819-

©Sophie Cape, Scattered and shining, 2013 unique state etching, aquatint

«Καθόμουν μόνος στο κουπέ μιας κλινάμαξας όταν, μετά από ένα τράνταγμα πιο απότομο από τα άλλα, άνοιξε η πόρτα που οδηγούσε στη διπλανή τουαλέτα κι ένας άνδρας μιας κάποιας ηλικίας, φορώντας μια ρόμπα και ένα ταξιδιωτικό σκούφο στο κεφάλι, εισήλθε στο χώρο μου. Υπέθεσα ότι είχε αποπροσανατολιστεί βγαίνοντας από το λουτρό που βρισκόταν ανάμεσα στα δύο κουπέ κι ότι είχε μπει στο δικό μου κουπέ κατά λάθος· σηκώθηκα βιαστικά, για να τον αποτρέψω, αλλά αντιλαμβάνομαι αίφνης ότι ο παρείσακτος ήταν η ίδια μου η εικόνα που αντανακλώνταν στον καθρέπτη της ενδιάμεσης πόρτας.»

Σε ένα άρθρο με τίτλο Das Unheimliche (το ανοίκειο) που μεταφράζεται συνήθως στα γαλλικά ως L’inquiétante étrangeté, ο Φρόυντ διηγείται αυτή την ανάμνηση που είχε από ένα ταξίδι με τρένο. Είχε παρατήσει για καιρό το άρθρο ξεχασμένο σ’ ένα συρτάρι, μέχρι που το ξαναδούλεψε και το δημοσίευσε στο περιοδικό Imago.

[René Major & Chantal Talagrand: Φρόυντ, μτφρ: Ελένη Κουκούλη & Άννα Πίγκου, εκδόσεις Κασταλία 2009]

©Richard Serra, etching 2002

Ένας ώριμος παλιός επαναστάτης – σε πόσους
ήλιους εστραβώθηκε τόσο πολύ το μάτι του.

Δε θα σου πω τίποτ’ άλλο. Αυτό το χέρι που βγαίνει απ’ τα λασπόνερα της γης και σαλεύει πρωί-πρωί, σα να γυρεύει την εφημερίδα του, το ξέρω, είναι δικό σου. Ωστόσο, το βρίσκω πολύ αστείο να επιμένεις πως υπάρχεις ακόμα. Εσύ και τ’ αρχίδι σου.

[Τάκης Σινόπουλος, Ο χάρτης, εκδόσεις Κέδρος 1990]

Charles Baudelaire (1821-1867)

La mort des artistes

Combien faut-il de fois secouer mes grelots
Et baiser ton front bas, morne caricature ?
Pour piquer dans le but, de mystique nature,
Combien, ô mon carquois, perdre de javelots ?

Nous userons notre âme en de subtils complots,
Et nous démolirons mainte lourde armature,
Avant de contempler la grande Créature !
Dont l’infernal désir nous remplit de sanglots !

Il en est qui jamais n’ont connu leur Idole,[*]
Et ces sculpteurs damnés et marqués d’un affront,
Qui vont se martelant la poitrine et le front,

N’ont qu’un espoir, étrange et sombre Capitole !
C’est que la Mort, planant comme un soleil nouveau,
Fera s’épanouir les fleurs de leur cerveau !

*

[*]Υπάρχουν κι αυτοί που δεν γνώρισαν ποτέ το Είδωλό τους –έχω μεταφράσει όλο το ποίημα, καταθέτω εδώ μόνο αυτή την αράδα.