άσκηση
04/05/2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο άσκηση
– [25]
Ξέρω κι εγώ να ανανεώνω μ’ ένα καινούργιο βλέμμα λευκές σελίδες· με γραμμές που χαράχτηκαν για να κοσμηθούν. Υπάρχει κι ένα ύφασμα γεμάτο σημάδια σκουριάς, παρασύρει σε στροφές με ρίμα παλαιότερων ρυθμών και η ψυχή τρέμει στο αντίκρισμα εκείνου που βρίσκεται πάντα πίσω μας σαν σύνοψη παραλογισμού των εποχών Εκείνων. Α, πως θέλω να αποτυπώνω παθήματα, απατεωνιές· συμπλοκές. Να τις βλέπω αναπαυόμενος ηδονικά σε μια αιώρα που πάντα ονειρευόμουν, έτσι• καθώς θα είμαι ιδρωμένος μ’ ένα πολύχρωμο ποτήρι στο χέρι. Ν’ αποτυπώνω, ν’ αποτυπώνω˙ και εσύ στο βάθος να παρατηρείς˙ περιμένοντάς με να πατήσω το πρώτο σκαλί που βρίσκεται πάντα πίσω από μια πόρτα˙ δίπλα σ’ εκείνη τη γυναίκα του διαδρόμου που βρίσκεται εκεί μόνη, γυμνή σαν άσπιλη οθόνη μερικών
εκατοστών.
.
.
[όλες οι «ασκήσεις»]
.
άσκηση
22/03/2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο άσκηση
– [24]
«Τέλος του ανθρώπου οι άνθρωποι«
Γιώργος Χειμωνάς
Η φλόγα τρεμοπαίζει. Το βλέμμα κόβει τη ζωή φέτες αφήνοντας γι’ αργότερα, τον πρόλογο που χωρίζει μικρά βιωματικά αποσπάσματα. Η πνοή ξέρει –δεν είναι δυνατόν αυτά να τοποθετούνται έτσι στο χαρτί· θα θυμίζουν αυταπάτες καταλυτικών διαβρώσεων. Θέλει δόμηση παραδοσιακά τακτοποιημένη σε περιστατικά. Θέλει τροχιές κλασικές και αφήγηση σε τρίτο πρόσωπο –έστω σε πρώτο. Θέλει σύνολο οικείο με αλληλοφωτιζόμενα μέρη. Τα θέλει συνειδητά, να συμβαίνουν, να σβήνουν• ή, να παραλείπονται. Επιθυμεί πρόσωπα, χώρους και τόπους, άδεια δωμάτια, πράξεις και απραξίες -κυρίως αυτές. Όλα αβέβαια. Πιστά σε μια αμφιλεγόμενη γλώσσα
που τρεμοσβήνει
.
.
[όλες οι «ασκήσεις»]
άσκηση
16/03/2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο άσκηση
– [23]
Παν το μη αφορήτως σχολαστικόν
φαίνεται ημίν σήμερον χυδαίον
Εμμανουήλ Ροΐδης
Η πόλη. Δεν ξέρω –ούτε θυμάμαι. Η πόλη ίσα που διακρίνονταν στις μισοσκότεινες κιαροσκούρες αραιωμένες πινελιές του δειλινού. Εκεί. Στα κρυφά που προστρέχουμε χωρίς αυταπάτες. Βλέπετε· στη πόλη η επιβεβαίωση προέρχεται από την αόρατη προηγούμενη γνωριμία -αυτή που δεν αμφισβήτησε την παρακμή μας. Καμία λοιπόν αφορμή για νέες προσεγγίσεις, μόνο η προσέγγιση της φθινοπωρινής δροσιάς, και η πιθανότητα να είναι και αυτή γέννημα της σκέψης. Η πόλη. Δεν ξέρω –ούτε θυμάμαι. Δεν με λυπεί η απώλεια μια ιδέας, μιας φράσης -αυτές συνήθως πάνε κι έρχονται και εάν δεν απατώμαι, αυτό το πήγαινέλα είναι από τους πιστότερους μέντορές μας. Αυτό που λείπει είναι η αναγκαία γεύση
πικρού λυρισμού.
.
[όλες οι «ασκήσεις»]
.
άσκηση
15/03/2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο άσκηση
– [22]
Ήμαστε ακόμη κάπως μακριά,
όχι όμως τόσο που να μη δω, έστω αμυδρά,
ότι γι ανθρώπους τιμημένους ήταν τούτος ο τόπος.
Dante Alighieri, Η Θεία Κωμωδία –Κόλαση, (από)Άσμα IV
“Είμαστε όντα που μας κοιτάζουν, μέσα στο θέαμα του κόσμου” λέει ο Maurice Merlot-Ponty. Ας πούμε λοιπόν καθαρά ότι αν κάποιος είναι δειλός εραστής δεν έχει παρά να σβήσει το φως, γιατί αν φοβάται το βλέμμα του· στο φως, τότε χώνεται κάτω από τη κουβέρτα του υποσυνείδητου. Άλλωστε τις περισσότερες φορές ο ερωτικός λόγος προφέρει αλήθειες καλύτερα στη μοναξιά, ας πούμε εκείνες τις ώρες αναμονής σε κάποια όχθη, έστω κοντά σε ένα ρείθρο πεζοδρομίου. Σκέφτεσαι με εκείνη την νεκρική ύπνωση και χάνεσαι εκεί όπου δεν υπάρχει πια θέση πουθενά για σένα, “σε πιάνει μία ήπια αιμορραγία που δεν εκδηλώνεται σε κανένα μέρος του σώματος”, κάπως έτσι τα λέει ο Roland Barthes. Επομένως· δεν έχεις άλλη πια επιλογή· παρά να βγεις έξω από τη επιρροή
του μοιραίου.
.
Στον φίλο Βασίλη Λαλιώτη
[όλες οι «ασκήσεις»]
.
αγριμολογος 