αγριμολογος

– [20]

«κι είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια γιατί η ψυχή μας αύριο κάνει πανιά»
[Γιώργος Σεφέρης]

Λιγοστά θα είναι• όπως λέει κι ο ποιητής• σαν σκοτεινοί κύκλοι• σαν δυο γυμνά αγκαλιασμένα σώματα στο χιόνι κι ένα ξεχασμένο τραγούδι εκεί• στο ακατοίκητο σπίτι που δεν έλαβε μήνυμά σου· κι η σημασία των γεγονότων που βυθίζεται ολόλευκη σε ασβεστόλακκο• κι ούτε στιγμή απραξίας στο αιωρούμενο• πάνω-ψηλά από την πόλη• ποδήλατο με ρόδες στο χρώμα των ματιών σου• κι άλλες πολλές ιστορίες που λιγοστά χρειάζονται λόγια να τις πούμε• προσευχόμενοι στο παλιό συννεφιασμένο μας πρόσωπο• γιατί εκεί• στο παλιό μας πρόσωπο είμαστε• φυλακισμένοι.

.

.

– [19]

Αργοπόρησα. Ίσως περίμενα το τέλος του φθινόπωρου. Κόλλησαν καλά πλέον τα θηράματα στο διαρκώς ανανεούμενο ακτινωτό νήμα κι ο ζωτικός χώρος κατακλύστηκε από μικρές σκουρόχρωμες κηλίδες. Ίσως οφείλεται και πάλι στη μικρή Βερενίκη που σιγοβράζει φυτεύοντας μικρές ρίζες εμπειρικών επαναστάσεων και που• σε τακτά διαστήματα ρέμβης φροντίζει δέντρα που εμφανίστηκαν αιφνιδίως στη κρεβατοκάμαρά της· όταν δυνατός, παγωμένος άνεμος σάρωσε παράκτιες περιοχές και τα δέλτα των ποταμών –τον υπόλοιπο χρόνο της η Βερενίκη τον έχει αφιερώσει στην ερμηνεία του φαινομένου.

.

– [18]

Ίσως στην απομονωμένη πίσω αυλή γιατί οι μέρες και οι στιγμές είναι εικόνες που μπλέκονται ανάμεσα σε λέξεις που έχεις συλλάβει και θέλεις να κρατήσεις για ώρα ανάγκης αλλά πάλι· τα πανύψηλα δέντρα· σαλεύουν εδώ κι εκεί από το αεράκι κι η ψάθινη ή· πλαστική καρέκλα με το ξύλινο τραπέζι• εικόνες είναι κι αυτές· γαντζώνεσαι στην ευδιάλυτη ατμόσφαιρα• παρακαλάς να κρατήσει κι άλλο• λίγο ακόμα• έως ότου πάρεις τους σκονισμένους δρόμους των λέξεων• εκεί που παρεμβάλουν πάντα εικόνες• έτσι είναι ή δεν· είναι οι μέρες κι οι στιγμές πριν μεταμορφωθούν σε πομπώδεις παράτες χωρίς τελειωμό• τότε που αποφασίζεις• γλιστράς αθόρυβα• απομακρύνεσαι.

.

φωτο Αγριμολόγος

.

– [17]

Αρχή. Τυχαίο. Μια θέση: Ανάδειξη του οικείου σε σκοτεινό, μυστηριώδες. Απουσία οικεία ή μυστηριώδης; Ερώτηση που κατατάσσεται στη διολίσθηση. Αν κανείς διαθέτει δύο μνήμες αντιμετωπίζει το αναπόφευκτο ζήτημα των αλληλεπικαλυπτόμενων χώρων –μία ομολογία του τύπου «δεν ξέρω σε ποιον αιώνα να σας κατατάξω»• θα ήταν εντιμότερη. Άργησα. Σύρθηκα σε πρόσκαιρους δρόμους αυστηρώς στερημένους νοήματος. Προτιμότερο το λύγισμα του μπράτσου• παρά της καρδιάς. Μη-τυχαία. Κατάληξη.

.

[όλες οι «ασκήσεις»]

.