άσκηση
15/05/2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο άσκηση
– [26]
Εκείνο που. Πλανάται πάνω από τη παλιά γειτονιά, και το άλλο που ντύνει κουβέντες μέσα στη σιωπή. Γνωστών ιστορίες. Εν μέσω ελαχίστως διακριτών φράσεων. Η σκέψη που τυλίγει δύο καλλωπισμένες επιστολές˙ αφημένες έξω από την πόρτα γνωστού διπλανού, φίλου πονεμένου. Ποιος να τις έγραψε. Και εκείνος που διηγείται τα ελάχιστα που ξέρει, ραντίζει ευωδία στο κάθε του βήμα. Στην παλιά γειτονιά. Ο έγκλειστος νέος του υπογείου. Η όμορφη απέναντι με τα σορτς που γνέφει συνωμοτικά, ραντεβού τα μεσάνυχτα. Ο αλλόκοτος αλλοτινός μικρόκοσμός μας, η μυρωδιά του φρεσκο-σιδερωμένου ρούχου, το ηλιόλουστο διάτρητο απόγευμα. Τώρα η σιωπή βλέπεται πια με τα γυμνά σου μάτια. Να. Εκεί. Στέκει δίπλα στη φιάλη με τα όνειρα που δραπετεύουν λίγο-λίγο προς μια ανέφικτη επιλογή, μακριά. Πολύ μακριά. Κανένα υπαινικτικό έστω, ίχνος διεξόδου. Μόνο ένα βάρος πάντα• στους
ώμους βαραίνει.
.
.
[όλες οι «ασκήσεις»]
.
άσκηση
04/05/2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο άσκηση
– [25]
Ξέρω κι εγώ να ανανεώνω μ’ ένα καινούργιο βλέμμα λευκές σελίδες· με γραμμές που χαράχτηκαν για να κοσμηθούν. Υπάρχει κι ένα ύφασμα γεμάτο σημάδια σκουριάς, παρασύρει σε στροφές με ρίμα παλαιότερων ρυθμών και η ψυχή τρέμει στο αντίκρισμα εκείνου που βρίσκεται πάντα πίσω μας σαν σύνοψη παραλογισμού των εποχών Εκείνων. Α, πως θέλω να αποτυπώνω παθήματα, απατεωνιές· συμπλοκές. Να τις βλέπω αναπαυόμενος ηδονικά σε μια αιώρα που πάντα ονειρευόμουν, έτσι• καθώς θα είμαι ιδρωμένος μ’ ένα πολύχρωμο ποτήρι στο χέρι. Ν’ αποτυπώνω, ν’ αποτυπώνω˙ και εσύ στο βάθος να παρατηρείς˙ περιμένοντάς με να πατήσω το πρώτο σκαλί που βρίσκεται πάντα πίσω από μια πόρτα˙ δίπλα σ’ εκείνη τη γυναίκα του διαδρόμου που βρίσκεται εκεί μόνη, γυμνή σαν άσπιλη οθόνη μερικών
εκατοστών.
.
.
[όλες οι «ασκήσεις»]
.
άσκηση
22/03/2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο άσκηση
– [24]
«Τέλος του ανθρώπου οι άνθρωποι«
Γιώργος Χειμωνάς
Η φλόγα τρεμοπαίζει. Το βλέμμα κόβει τη ζωή φέτες αφήνοντας γι’ αργότερα, τον πρόλογο που χωρίζει μικρά βιωματικά αποσπάσματα. Η πνοή ξέρει –δεν είναι δυνατόν αυτά να τοποθετούνται έτσι στο χαρτί· θα θυμίζουν αυταπάτες καταλυτικών διαβρώσεων. Θέλει δόμηση παραδοσιακά τακτοποιημένη σε περιστατικά. Θέλει τροχιές κλασικές και αφήγηση σε τρίτο πρόσωπο –έστω σε πρώτο. Θέλει σύνολο οικείο με αλληλοφωτιζόμενα μέρη. Τα θέλει συνειδητά, να συμβαίνουν, να σβήνουν• ή, να παραλείπονται. Επιθυμεί πρόσωπα, χώρους και τόπους, άδεια δωμάτια, πράξεις και απραξίες -κυρίως αυτές. Όλα αβέβαια. Πιστά σε μια αμφιλεγόμενη γλώσσα
που τρεμοσβήνει
.
.
[όλες οι «ασκήσεις»]
άσκηση
16/03/2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο άσκηση
– [23]
Παν το μη αφορήτως σχολαστικόν
φαίνεται ημίν σήμερον χυδαίον
Εμμανουήλ Ροΐδης
Η πόλη. Δεν ξέρω –ούτε θυμάμαι. Η πόλη ίσα που διακρίνονταν στις μισοσκότεινες κιαροσκούρες αραιωμένες πινελιές του δειλινού. Εκεί. Στα κρυφά που προστρέχουμε χωρίς αυταπάτες. Βλέπετε· στη πόλη η επιβεβαίωση προέρχεται από την αόρατη προηγούμενη γνωριμία -αυτή που δεν αμφισβήτησε την παρακμή μας. Καμία λοιπόν αφορμή για νέες προσεγγίσεις, μόνο η προσέγγιση της φθινοπωρινής δροσιάς, και η πιθανότητα να είναι και αυτή γέννημα της σκέψης. Η πόλη. Δεν ξέρω –ούτε θυμάμαι. Δεν με λυπεί η απώλεια μια ιδέας, μιας φράσης -αυτές συνήθως πάνε κι έρχονται και εάν δεν απατώμαι, αυτό το πήγαινέλα είναι από τους πιστότερους μέντορές μας. Αυτό που λείπει είναι η αναγκαία γεύση
πικρού λυρισμού.
.
[όλες οι «ασκήσεις»]
.
αγριμολογος 