αγριμολογος

– [16]

Στα κεντήματα θα βρίσκονται πλέον• όλες μου οι ιστορίες, και συνιστώ την αναβολή των κρίσεών σας• η ακριβής ημερομηνία δεν έχει καμία σημασία, η τελευταία μου πνοή θα προσφέρει –ευελπιστώ– αυτό που μου στέρησε η πολύτιμη μνήμη. Σαν δότης κάποτε είχα κάνει λάθος, δεν έπρεπε να είχα προσφέρει. Ως γνωστόν, ο δότης μόνο,  χάνει τη μνήμη του. Κανείς άλλος.

.

photo: agrimologos.com

.

[όλες οι «ασκήσεις»]

– [15]

Ορίστε, δεν σταματούν οι οθόνες να τρεμοπαίζουν κι απέναντι ο κήπος πολλών εισαγωγικών στολισμένος-έως-εκεί στο σκουπίδι επιμένει, κι η αλάνθαστη εντύπωση: Οθόνη-κήπος και μέτριες πλειοψηφίες και άλλα βρομερά εγκληματικά περιτυλίγματα, κι ας προδίδει φανερά το βλέμμα σου, το δικό μου, χτεσινό

όνειρο.

.

Photo © Anne Noggle, 1982

 .

[όλες οι «ασκήσεις»]

.

– [14]

Λέξεις που χαράζονται την άνοιξη και τρομάζουν με τον τραχύ τους ήχο• και ράμφη, σαν τύμπανα ακούγονται πάνω σε κορμούς δέντρων. Λέξεις είναι κι αυτές• δονήσεις σε κάθε ξερό κλαρί –μια προειδοποιήση του «να, αρπακτικό, εχθρός έρχεται». Μέσα στην άνοιξη στέκεις χειμώνας κι ακούς των σπίνων τα ουΐιι• ήχοι αυθόρμητοι κάπου ψιθυρίζουν κι εσύ κλείνεσαι σε λέξεις βουτηγμένες στο νερό και στην αλμύρα και σε πράξεις δίχως ιδιότητες λίγο πριν τ’ ανοιξιάτικο αρσενικό κερδίσει του θηλυκού την εύνοια. Την άνοιξη εσύ, χειμώνας στέκεις.
.
.
photo©Harry Callahan,1949
.
.

[όλες οι «ασκήσεις»]

– [13]

Αγαθό συναίσθημα. Όπως αυτά που γεννιούνται στο καθένα όταν μας πλημμυρίζει η περισυλλογή• κι η σιωπή σκεπάζεται στιγμιαία από σύννεφα οδεύοντας σε δρόμους απάτητους• πάντοτε και πάντα η επιστροφή έρχεται με τον κατευνασμό, εκεί σμίγουν οι ώρες. Πριν επανέρθει το ρίγος της ζωής. Το έμαθα. Αποσύρθηκες. Στη σύνταξη. Η εικόνα που έχω για σένα στο μυαλό είναι το κορίτσι με το λείο, νεανικό• λευκό δέρμα, το καθάριο βλέμμα. Προτιμώ να μην συναντηθούμε. Ποτέ. Μεγαλώσαμε. Την εικόνα Εκείνη, μόνο• θέλω να κρατήσω.

.

[όλες οι «ασκήσεις»]