αγριμολογος

Η Αυγή – Παρασκευή 27 Μαρτίου 2015

Ορισμένες φορές σε πιάνει απελπισία. Kάνεις ένα μικρό flashback (που θα ΄λεγε κι ο Βαρουφάκης) και βλέπεις τα σημερινά. Επιστρέφεις στο σήμερα και είναι σαν να βλέπεις το 2009, το 2010, το 2012. Οι άνθρωποι που κυβερνούν, από την αρχή της κρίσης έως σήμερα, λένε και κάνουν τα ίδια. Λες και έχει βαλθεί ο ένας να αντιγράφει τα λάθη του άλλου.

Ειδικά στην αρχή, πολλά λόγια και πράξη μηδέν. Πομφόλυγες. Προπαγανδιστικά κόλπα. Όλα για τον εντυπωσιασμό και με μοναδικό στόχο να αποφύγουν το πικρό ποτήρι, να μεταθέσουν χρονικά την κατάποση του περιεχομένου του. Δεν διδάσκονται από τα μαθήματα των προκατόχων τους. «Άστο γι’ αργότερα», που είχε πει στην τελευταία φάση της διακυβέρνησής τους και ο Καραμανλής (ο μικρός). Το άφησε και ήρθε το τσουνάμι.

Ας ξεκινήσουμε από το σήμερα προς τα πίσω. Είναι να απελπίζεσαι που (και) οι σημερινοί κάνουν τα ίδια παιχνίδια με τις λέξεις, παραμυθιάζοντας εαυτούς και το πόπολο ότι «λεφτά υπάρχουν» (εδώ). Και, επομένως, δεν θέλουμε «τα λεφτά του Σόιμπλε», όπως έλεγε ένας παραγκωνισμένος σύντροφός τους Γιάννης μόλις πριν από δυο μήνες (εδώ).Τα ίδια έλεγε κι ο άλλος Γιάνης (εδώ), αλλά σήμερα εκλιπαρεί για τη δόση.

Είχε, βεβαίως, προηγηθεί ο Σαμαράς. Ο οποίος από το 2010 είχε βρει τα λεφτά που είχε χάσει ο Παπανδρέου (εδώ). Για να μην θυμηθούμε τι είχε πει το 2011 και 2012, τότε που τα είχε δώσει όλα με τα «Ζάππεια» (εδώ) και τι έκανε μόλις έγινε πρωθυπουργός.

Ο Γιώργος Παπανδρέου είχε βρει τα λεφτά τον Σεπτέμβριο του 2009. Έξι μήνες μετά ήρθαν η τρόικα και το Μνημόνιο. Αν και ο Τσίπρας βρήκε τα λεφτά, όπως πανηγυρίζει η εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ (και δίνει αφορμή για πανηγύρια και στον εμπνευστή του συνθήματος-εδώ), χαράς ευαγγέλια. Έχει δυο-τρεις μήνες μπροστά του για να τα μοιράσει…

[Γιώργος Καρελιάς]

Αν είσαι πρωθυπουργός δεν αναθέτεις υπουργείο διαχειρίσης δημοσίων υπαλλήλων σε άνθρωπο που παλαιότερα η σχέση του με αυτούς ήταν επαγγελματική. Είναι δυνατόν; Είτε αθώος, είτε ένοχος κι αν είναι ο κ. Κατρούγκαλος, θα μπορούσε να τοποθετηθεί σε υπουργείο άσχετο με την προγενέστερη επαγγελματική του ιδιότητα. «Η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια, αλλά πρέπει και να το δείχνει».

Πρόκειται για την άλφα-βήτα της πολιτικής ηθικής.

Τώρα τρεχάτε ποδαράκια μου να τα σκεπάσετε.

.

Συνέλθετε, αργότερα θα είναι αργά!

Διυλίζοντες τὸν κώνωπα, τὴν δὲ κάμηλον καταπίνοντες

Ο τίτλος προέρχεται από το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο και ταιριάζει γάντι στη νέα (;) κυβέρνηση, που στηρίζεται, κυρίως, από παλιά υλικά.

του Θωμά Τσάτση στο protagon.gr

Και έχει ιδιαίτερη σημασία όταν ένας από τους Δώδεκα Αποστόλους υπενθυμίζει στους «παροικούντες την Ιερουσαλήμ», ότι άλλα έλεγαν ως θεωρητικοί και αντιπολιτευόμενοι πριν από 50 ημέρες και άλλα κάνουν σήμερα στην πράξη.

Το πρόβλημα όμως δεν είναι τόσο τι έλεγαν πριν και τι κάνουν σήμερα, μετονομάζοντας την τρόικα σε θεσμούς (μήπως εκπροσώπους των θεσμικών οργάνων θα ήταν καλύτερα;) και το μνημόνιο σε Master FAFA.

Το τεράστιο ζήτημα είναι ότι τρέφουν και αναπαράγουν το μίσος με συγγράμματα για τις πολεμικές αποζημιώσεις που θα συντάσσουν στρατιωτικοί και θα μοιράζονται στα σχολεία, ενισχύουν τον θεσμό των παρελάσεων και οδηγούν τη χώρα στο μακρύ παρελθόν. Όλα αυτά με κυβέρνηση που στηρίζουν 149 βουλευτές της Αριστεράς!

Τι μπορεί να συμβολίζει η πρωτοβουλία του υπουργείου Άμυνας που σε ανακοίνωσή του αναφέρει: «Η όλη προώθηση του στόχου για τη διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών προς την Ελλάδα συνδέεται άμεσα και με μια παράλληλη εκστρατεία αποκατάστασης της ιστορικής μνήμης και αντιναζιστικής-αντιφασιστικής θωράκισης της νέας γενιάς, τόσο στα σχολεία, όσο και στις Ένοπλες Δυνάμεις. Ως πρώτο βήμα για αυτό τον σκοπό εξετάζεται η έκδοση και διανομή σε σχολεία και στρατόπεδα ειδικού εντύπου».

Θα τους ζηλεύει ακόμη και ο Καλαβρύτων Αμβρόσιος, που τόσα χρόνια δίδασκε στις σχολές της Αστυνομίας και δεν κατάφερε να προωθήσει ένα σχέδιο ακροδεξιάς έμπνευσης όπως αυτό.

Και στον αντίποδα: Για τον διαχωρισμό Εκκλησίας-Πολιτείας; Για το Σύμφωνο Συμβίωσης ομόφυλων ζευγαριών; Κουβέντα, ούτε μια λέξη.

Η χώρα βαδίζει με γοργά βήματα προς τη χρεοκοπία, αλλά έχει αξιοπρέπεια. Μπορεί σε λίγο καιρό όλοι οι πολίτες να είναι υποχρεωμένοι να μην καταναλώνουν πάνω από 300 KW ρεύμα κάθε μήνα – όπως όλοι όσοι ενταχθούν στον υπό ψήφιση νόμο για την ακραία φτώχεια – αλλά θα είναι επιτέλους ίσοι και έχουν έναν εχθρό.

Οι δημόσιοι υπάλληλοι θα παίρνουν προκαταβολές και θα εξοφλούνται με ομόλογα του ελληνικού δημοσίου που θα αντιστοιχούν σε χαρτιά για να κρατούν σημειώσεις, αλλά δεν θα υπάρχει μνημόνιο. Και όπως πάντα, θα μας φταίνε οι άλλοι. Όχι εμείς πάντως που κάναμε ό,τι μπορούσαμε για πείσουμε τους Ευρωπαίους ότι θέλουμε να αλλάξουμε τη χώρα, αλλά εκείνοι δεν μας αφήνουν.