Θέλουμε Δικαιοσύνη τυφλή, όχι Άφωνη [2]
26/10/2012 § Σχολιάστε
Ο… Λόγος μη πρωτοκόλλησης του CD
Για το θέμα (βλ. προηγούμενη ανάρτηση) μάλιστα που τον «ενοχοποιεί» δηλαδή ότι δεν πρωτοκόλλησε το αρχείο, ο κ. Παπακωνσταντίνου απάντησε: «Τι ακριβώς λοιπόν να πρωτοκολλήσω; Ένα CD με απόρρητα στοιχεία; Θα έπρεπε να εκτυπώσουμε τα αρχεία και να πρωτοκολληθούν οι φωτοτυπίες. Εκανα μια στάθμιση και αποφάσισα ότι ήταν απόρρητα και δεν πρωτοκόλλησα. Δεν μου είπε και κανείς υπηρεσιακός και δύο επικεφαλής του ΣΔΟΕ ότι δεν μπορούν να την αξιοποιήσουν επειδή δεν έχουν πρωτοκολληθεί. Δεν είναι ουσιώδες αυτό το θέμα».
Παρά την απίστευτη αυτή δήλωση, πήρε το καπελάκι του κι έφυγε. Καμία συνέπεια. Δεν θα τον ενοχλήσει -ούτε τον ενόχλησε ποτέ κανείς. Σπίτι του. Ελεύθερος. Προσωπικά, ούτε που σκέφτηκα τον… λαμπρό θεσμό της Δικαιοσύνης, αυτός δεν «αγωνίζεται» παρά μόνο για τη διατήρηση των αποδοχών του, και σε αυτό δεν διαφέρει από τους υπόλοιπους επαγγελματικούς κλάδους που χαρακτηρίζονται από την ίδια απουσία κοινωνικής συνείδησης κι ευθύνης.
Ακούσατε εσείς ποτέ να γίνεται λόγος για κινητοποιήσεις δικαστικών και εισαγγελέων με αποκλειστικό αίτημα τη γενικότερη «δυσλειτουργία» του κλάδου τους στη μη-απονομή της δικαιοσύνης; Ακούσατε εσείς ποτέ, να διαμαρτύρονται, συνολικά ως κλάδος, για τον αντισυνταγματικό, επαίσχυντο, νόμο του ρήτορα Βενιζέλου, το νόμο «Περί Ευθύνης Υπουργών»; -Να μην επεκταθώ στους, επίσης ανύπαρκτους σε αυτά τα ζητήματα, δικηγορικούς συλλόγους…
Το αίσθημα της μη απονομής της δικαιοσύνης είναι οριζοντίως κοινωνικά γενικευμένο, δεν εντοπίζεται μόνο στον επίσημο θεσμό της. Το ζήτημα της λίστας δεν είναι παρά ένα μόνο επεισόδιο ανάμεσα στα τόσα, μυριάδες άλλα, που βολικά λιμνάζουν και στοιβάζονται, καλύπτοντας τη διαφθορά και τη διαπλοκή μιας γενικευμένης κοινωνικής, παιδευτικής και ηθικής κρίσης. Η πολιτικοοικονομική κρίση δεν είναι παρά το αποτέλεσμα.
.
Θέλουμε Δικαιοσύνη τυφλή, όχι Άφωνη
25/10/2012 § Σχολιάστε
Υπεύθυνη δήλωση: Μην καταναλώνετε υπεύθυνα
«Άφωνοι» λένε, έμειναν οι βουλευτές όταν άκουσαν τον πρώην υπουργό Οικονομικών να δηλώνει ότι…
Μα τι λέτε «κύριοι»!
*
.
.
Η θεία από το Σικάγο και άλλες σίγουρες πηγές εισοδήματος
22/10/2012 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η θεία από το Σικάγο και άλλες σίγουρες πηγές εισοδήματος
Από τότε που ξεκίνησε και επισήμως η εθνική μας τραγωδία από το Καστελόριζο με το γλυκόπικρο διάγγελμα του ανεκδιήγητου, «αξέχαστου» διανοητή-πρωθυπουργού Γεωργίου του Βου, έχουμε ακούσει πολλά πρόθυμα φιλελληνικά προστάγματα για βοήθεια προς τη πτωχή πλην τίμια χώρα μας. Αξέχαστες παραμένουν οι αμέτρητες ανοησίες που γράφτηκαν περί του «ξανθού γένους» των Ρώσων που «όπου-να ‘ναι» σπεύδει προς βοήθειά μας για να αγοράσει το χρέος λόγω της κοινής Ορθόδοξης παθογένειας των λαών «μας». Επίσης, ακόμα περιμένουμε τη Κίνα η οποία θα έπραττε το ίδιο διότι μας ενώνει το χρίσμα των «αρχαιότερων πολιτισμών» της υφηλίου –δεν τους είπαμε ότι καταγόμαστε από τον Σείριο για να μην καταλάβουν ότι τους πιάνουμε κώτσους και το μετανιώσουν. Τέτοια κείμενα «συμπαράστασης» αφθονούν.
Χαρακτηριστικά:
«Η επιδημία ευεργεσιών που παρατηρείται το τελευταίο διάστημα από πλευράς ομογενών προς το ελληνικό κράτος, σε σχολεία ή δήμους, είναι κάτι περισσότερο από μια εύθυμη πλευρά της ελληνικής κρίσης. Στην αρχή ήταν ο Αρτέμιος Σώρρας και οι λοιποί εκπρόσωποι της End National Debt (Μ. Λαμπράκης, Γ. Παπαδάκης), που ισχυρίζονταν ότι έχουν καταθέσει 600 δισ. δολάρια σε λογαριασμό καναδικής τράπεζας υπέρ της Ελληνικής Δημοκρατίας (μυστήριο καλύπτει την προέλευση των χρημάτων, από μυστική τεχνολογία των αρχαίων Ελλήνων που πούλησε ο κ. Σώρρας στους Αμερικανούς ή από… τέσσερις μετοχές χρυσού της Τράπεζας της Aνατολής που βρήκε σε σεντούκι της γιαγιάς του). Ακολούθησε δεύτερος ομογενής, 80χρονος πτωχευμένος επιχειρηματίας από τη Βαλτιμόρη, που έστειλε επιταγή 100 εκατ. δολαρίων στον δήμαρχο Χάλκης Μιχάλη Πατρό, μάλλον συγκινημένος από το περιεχόμενο συνέντευξης του δημάρχου σε έντυπο της ομογένειας. Η έρευνα που ακολούθησε αποκάλυψε ότι η επιταγή ήταν ακάλυπτη, αλλά και ότι παρόμοιες ακάλυπτες επιταγές, υπογεγραμμένες από τον ίδιο άνθρωπο, είχαν αποσταλεί στους δημάρχους Καρπάθου και Λέρου. Τη μεγαλύτερη έκπληξη, πάντως, ένιωσαν στο 1ο δημοτικό σχολείο Καλαμαριάς, που έλαβε επιταγή, αυτήν τη φορά 1 δισ. δολαρίων (ίσως είχαν απομείνει πια λίγα φύλλα στο μπλοκ επιταγών του 80χρονου, όπως ισχυρίστηκαν οι άνθρωποι της τράπεζας που το εξέδωσε), κατά κάποιο τρόπο ως έπαινο για τις εκθέσεις που έγραψαν μαθητές του σχολείου γύρω από το πώς βιώνουν την οικονομική κρίση – μέσα στον φάκελο υπήρχε απόκομμα της εφημερίδας «Εθνικός Κήρυκας» με σχετικό ρεπορτάζ». [Τ. Καραϊσκάκη, «Καθημερινή» 21.10.12]
+Ευλογείτε+
.
.
επίθεση κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων
17/10/2012 § Σχολιάστε
Κοντινό το παρελθόν του 2000. Νωπές οι μνήμες των ημερών των χουντοδουλικών «ταυτοτήτων» όπου μαύρα ράσα και μαύρες πολιτικές αναξιοπρεπείς ρόμπες (ανάμεσά τους και νυν κυβερνητικοί… σωτήρες). Μια τότε, της πρώτης προσπάθειας εκσυγχρονισμού της χώρας από την κυβέρνηση Σημίτη και ένας κάποιος ασήμαντος πολιτικός, ονόματι Κώστας Καραμανλής, να υπογράφει υπέρ της μισαλλοδοξίας ενός δημοψηφίσματος που αφορούσε και στρεφόταν άμεσα κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων –όλα για ένα καθαρά κρατικό έγγραφο: Η Ταυτότητα των πολιτών. Στη μόνη ευρωπαϊκή χώρας που εδόθη πολιτικό βήμα σε δεσπότες και σε κάθε λογής επαγγελματίες εκπροσώπους του Θεού. Εκατομμύρια υπέγραψαν. Τέτοια παραφροσύνη για ένα θέμα που δεν χωρούσε καμία συζήτηση διότι αφορούσε τα ανθρώπινα δικαιώματα. Δεν ξεχάστηκε η «αδιαφορία» της πλειοψηφίας των πολιτικών, όλων των παρατάξεων –κυρίως η βουβαμάρα τους. Ομερτά. Στη μνήμη έμεινε και η τότε αυτόκλητη «καλοπροαίρετη διαμεσολάβηση» του πολιτικού ρήτορα, και νυν εθνικού σωτήρος Ευάγγελου Βενιζέλου, της παράταξης που έμεινε στην ιστορία για την πληθώρα παραγωγή μικρών και μεγάλων Άκη-δων επί σχεδόν τρεις δεκαετίες.
Σήμερα ζούμε τις προεκτάσεις, τις συνέπειες της τότε ιδιότυπης «ομερτάς» του πολιτικού κόσμου μπροστά στο φαινόμενο που έσπειρε τα φαινόμενα του ταλιμπανισμού, του φασισμού, του ναζισμού και του μίσους στο άλλο, το διαφορετικό. Αυτή ήταν η μη-θέση της πλειοψηφίας των πολιτικών: Η Σιωπή, η ίση Απόσταση.
Διαβάστε τι γράφει ο δημοσιογράφος Θωμάς Τσάτσης στο protagonγια την τότε εποχή και τις συνέπειές της:
«…τότε όμως εκτός από τους βαλλόμενους, δεν απάντησε κανένας. Σιώπησαν και πάλι. Αφήνοντας το θηρίο να τραφεί και να μεγαλώσει.
Τι σχέση έχουν όλα αυτά με όσα συνέβησαν αυτές τις ημέρες έξω από το θέατρο «Χυτήριο» ή συμβαίνουν καθημερινά σε περιοχές της Αθήνας με θύματα αλλοδαπούς και …αλλόθρησκους;
Κάποιοι από εκείνους που πριν δέκα χρόνια είχαν βγει στους δρόμους με στόχο να γίνει δημοψήφισμα για την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες, τώρα όχι σαν όχλος και με τη μορφή ομάδων προστασίας της φυλής, πολιτικά νομιμοποιημένοι ηθικά ενισχυμένοι εμφανίστηκαν για να αναζητήσουν το δίκιο τους. Και μαζί μ’ έναν ιεράρχη, που πολλές φορές έχει επιτεθεί χυδαία σε εκπροσώπους μειονοτήτων, κατέθεσαν μήνυση κατά των συντελεστών μιας θεατρικής παράστασης.
Ο ιεράρχης δεν έχει υποστεί καμία συνέπεια για όσα ρατσιστικά έχει πει πολλές φορές. Στις συνεδριάσεις της Ιεράς Συνόδου και της Ιεραρχίας οι μητροπολίτες προστατεύουν μόνο τα δικά τους δικαιώματα.
Δεν ζούμε σε εποχή παραλογισμού. Ζούμε σε μια εποχή που κάποιοι προσπαθούν με κάθε τρόπο και κυρίως ως θεσμικοί εκπρόσωποι να ιδρύσουν ένα κράτος κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Και αυτό είναι οργανωμένο. Όχι από παράλογους πολιτικούς και αντιδραστικούς ιεράρχες, αλλά από αυθεντικούς εκφραστές του ρατσισμού που έχουν ως στόχο να νομιμοποιήσουν τη δράση τους. Και ό,τι δεν τους αρέσει να διακόπτεται, να ελέγχεται και να καταδικάζεται με συνοπτικές διαδικασίες.
Οι βουλευτές, οι ιεράρχες και το τσούρμο που τους συνοδεύει είναι η «θεσμική» θωράκιση, που έχουν σήμερα, όλοι όσοι πριν από δέκα και πλέον χρόνια ήταν πολιτικοί καιροσκόποι, αντιδραστικοί μητροπολίτες και γραφικοί διαδηλωτές.
Σήμερα μπορούν να εκφωνούν λόγους στη Βουλή, να κηρύττουν το μίσος και να επευφημούνται από το κοινό τους.
Για να εκτραφεί όμως αυτό το τέρας που κάθε μέρα γίνεται μεγαλύτερο έβαλαν και κάποιοι άλλοι το λιθαράκι τους. Πρόκειται για εκείνους που μετά τα «Δεκεμβριανά» του 2008 δεν ανέλυσαν τους κινδύνους του φαινομένου της βίας αλλά απλά το ερμήνευσαν. Πρόκειται για εκείνους που στο ανακάτεμα της πλατείας βρήκαν το δημοκρατικό άρωμα των μαζών. Πρόκειται τέλος, για όσους επικρότησαν την περίοδο εκείνη τη διακοπή θεατρικών παραστάσεων στο όνομα της ελευθερίας της έκφρασης. Και έτσι φτάσαμε μέχρι εδώ. Με βήματα αργά και σταθερά».
***
Και λίγος Σουρής, δεν βλάφτει…
«Ελλάς πατρίς μου, δεν σ’ αγαπώ,
για σε δεν καίω κι’ εγώ λιβάνι,
πάντα για σένα κακά θα ‘πω,
κι’ ούτε σου πλέκω ποτέ στεφάνι.
Όμως συγχώρει τον μισητόν,
πατρίς γλυκεία και τροφοδότις,
κι’ εις τόσο πλήθος πατριωτών
ας είναι κι’ ένας μη πατριώτης».
***
ΥΓ:
Στα ανθρώπινα δικαιώματα κατατάσσονται και τα εργασιακά δικαιώματα που τα τελευταία χρόνια έχουν καταβαραθρωθεί. Επιφυλάσσομαι…
