η αγάπη σκόνη και τ’ όνειρο καπνός
01/03/2017 § Σχολιάστε
–17.
Μηταφίδης Βενεζουέλα resort
(ή Τι δεν είδε ο Μηταφίδης στη Βενεζουέλα)
Η δημόσια δήλωση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Τριαντάφυλλου Μηταφίδη, από το βήμα της Βουλής, ο οποίος παρουσίασε τη Βενεζουέλα ως “σοσιαλιστικό παράδεισο”, λέγοντας πως στη χώρα αυτή δεν υπάρχει ούτε πείνα, ούτε φτώχεια, ούτε ανεργία, συνιστά προσβολή απέναντι στον αγώνα που δίνουν αυτή τη στιγμή εκατομμύρια πολίτες στη Βενεζουέλα, που διεκδικούν αξιοπρεπή διαβίωση, πρόσβαση σε βασικά αγαθά, όπως ψωμί, γάλα και φάρμακα, και φυσικά σεβασμό στα ανθρώπινα και δημοκρατικά δικαιώματα, που το καθεστώς Μαδούρο έχει καταπατήσει βάναυσα τα τελευταία χρόνια.
Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ έδωσε στη Βουλή χαλκευμένα στοιχεία, που όχι μόνο δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, αλλά θα τα ζήλευε ακόμη και ο προπαγανδιστικός μηχανισμός του Μαδούρο στη Βενεζουέλα!
Ο κ. Μηταφίδης ισχυρίστηκε ότι η κυβέρνηση της Βενεζουέλας έχτισε 1,5 εκατομμύρια κατοικίες πλήρως εξοπλισμένες και δόθηκαν δωρεάν στους φτωχούς. Επιπλέον υποστήριξε ότι το δημόσιο χρέος είναι κάτω από το 30% του ΑΕΠ, η ανεργία είναι στο 5% και η ακραία φτώχεια που πριν από την Μπολιβαριανή Επανάσταση ήταν στο 30%, σήμερα είναι στο 5% του πληθυσμού. Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρθηκε επίσης στο επισιτιστικό πρόγραμμα του ΟΗΕ, το οποίο έχει ανακηρύξει τη Βενεζουέλα “ελεύθερη από την πείνα”.
Αυτά ισχυρίστηκε στη Βουλή ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, για «την αποκατάσταση της αλήθειας», όπως είπε, χαρακτηριστικά.
Ποια είναι όμως η αλήθεια για τη Βενεζουέλα;
Η αλήθεια είναι ότι η ανεργία, η ακραία φτώχεια και η πείνα στη Βενεζουέλα κατά τη διακυβέρνηση του Νικολάς Μαδούρο, τα τελευταία 3 χρόνια, έχουν αυξηθεί ακόμη περισσότερο. Λόγω της οικονομικής κρίσης και των ελλείψεων σε βασικά αγαθά και φάρμακα οι πολίτες βρίσκονται αντιμέτωποι με μια μεγάλη ανθρωπιστική κρίση. Μαζί με αυτά έχουν πληγεί ανεπανόρθωτα οι δημοκρατικοί θεσμοί από την αυταρχική πολιτική που ασκεί το καθεστώς.
Η ανεργία στο 18,1%
Σύμφωνα με έκθεση του ΔΝΤ, η Βενεζουέλα έχει την χειρότερη οικονομία σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική. Η ανεργία στη Βενεζουέλα τo 2016 άγγιξε το 18,1%, η πρόβλεψη για τo 2017 είναι ότι θα φθάσει το 21,4%, ενώ ο πληθωρισμός, από το 500% που ήταν το 2016, αναμένεται να αγγίξει το 2017 το εκρηκτικό 1.660%! (El Universal, 4/10/2016).
Η δραματική κατάσταση της ανεργίας αποτυπώνεται και από τα στοιχεία της Ένωσης Εργαζομένων της Βενεζουέλας, (UNETE), σύμφωνα με τα οποία, το 2016 στη λίστα των ανέργων προστέθηκαν 600 χιλιάδες νέοι άνεργοι, κυρίως από τον τομέα του εμπορίου. Σε αυτούς δεν συμπεριλαμβάνονται οι χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι που, σύμφωνα με τα συνδικάτα, απολύθηκαν παράνομα και εκδικητικά την περασμένη χρονιά, επειδή δεν υποστήριζαν το καθεστώς του Νικολάς Μαδούρο. (Finanzas Digital, 3/1/2017).
Η κυβέρνηση του Μαδούρο αποφεύγει να ανακοινώνει τα πραγματικά ποσοστά της ανεργίας, όπως και της εγκληματικότητας, το άλλο επιτυχημένο αρνητικό ρεκόρ της διακυβέρνησης του (σημειώνονται περίπου 30 χιλιάδες δολοφονίες το χρόνο). (Panam Post, 28/12/2016).
Ο Νικολάς Μαδούρο, στην εβδομαδιαία του τηλεοπτική εκπομπή, τον Ιανουάριο του 2017, μιλώντας για τα επιτεύγματα της κυβέρνησης του στον κοινωνικό τομέα, «ξέχασε» να αναφερθεί στα ποσοστά της ανεργίας και της ακραίας φτώχειας. Απέφυγε να δώσει οποιοδήποτε σχετικό στοιχείο και αρκέστηκε να δηλώσει πως στόχος της κυβέρνησης για το 2017 είναι να μειώσει την ανεργία για να φθάσει στο 4,5%. (Τηλεοπτική εκπομπή «Επαφή με τον Μαδούρο», νούμερο 76).
Η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία της Βενεζουέλας (INE) «ξέχασε» και εκείνη με τη σειρά της να δώσει στη δημοσιότητα τα στοιχεία της ανεργίας για το 2016. Η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία πάντως είχε προβλέψει πως η ανεργία τον Απρίλιο του 2016 θα έφθανε το 7,3%. (Efecto Cocuyo, 15/1/2017).
Η φτώχεια στο 69% – 73%
Από το 2015 η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία δεν έχει δώσει στοιχεία ούτε για το ποσοστό των πολιτών που ζουν σε κατάσταση ακραίας φτώχειας στη Βενεζουέλα. Με βάση τα τελευταία στοιχεία που είχε δώσει τότε στη δημοσιότητα η (ελεγχόμενη από την κυβέρνηση) Υπηρεσία, η ακραία φτώχεια το πρώτο εξάμηνο του 2015 άγγιζε το ποσοστό του 9,3%, αυξημένο κατά 1% σε σχέση με την προηγούμενη μέτρηση. Σύμφωνα με το UNETE πάντως, στην πραγματικότητα η φτώχεια στη Βενεζουέλα στα τέλη του 2016 άγγιζε το ιλλιγιώδες ποσοστό 69% – 73%. (Finanzas Digital, 3/1/2017).
Πληθωρισμός 720%
Ο Γενικός Γραμματέας του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών Λουίς Αλμάγρο, σε δηλώσεις του τον περασμένο Ιούνιο, υποστήριξε ότι το ¼ του πληθυσμού στη Βενεζουέλα υποσιτίζεται αφού αναγκάζεται να ζει με λιγότερα από δυο γεύματα την ημέρα και το ποσοστό παιδικής θνησιμότητας έχει αυξηθεί.
Τα στοιχεία που έδωσε είναι αποκαλυπτικά.
Η χώρα αντιμετωπίζει από τα πιο υψηλά ποσοστά φτώχειας σε όλη τη Λατινική Αμερική. Υποστήριξε πως το 73% των οικογενειών στη Βενεζουελα ήρθαν αντιμέτωποι με τη φτώχεια το 2015. Η έλλειψη σε τρόφιμα και άλλα αγαθά άγγιξε το 82,8% το 2016. Περίπου 130 δισεκατομμύρια δολάρια είναι το εξωτερικό χρέος της Βενεζουέλας.
“Ο πληθωρισμός έφθασε το 720%, το ΑΕΠ θα μειωθεί 8% το 2016. Η Βενεζουέλα βρίσκεται στην 9η θέση παγκοσμίως, με το χειρότερο ποσοστό ανεργίας”, συμπλήρωσε ο κ. Αλμάγρο. (El Mundo, 24/6/2016).
Επιπλέον, ο κ. Αλμάγρο ανακοίνωσε πως το εθνικό νόμισμα έχασε το 99% της αξίας του από το 2003! Το 87% των πολιτών δηλώνει πως δεν έχουν χρήματα για να αγοράσουν τα τρόφιμα που χρειάζονται για να ζήσουν. Μόνο 7 είδη φαρμάκων από τα 100 που ζητάνε οι ασθενείς μπορούν να προμηθευτούν τα φαρμακεία. Γάλα, ψωμί, λάδι, ζυμαρικά, σαπούνι είναι ορισμένα από τα είδη πρώτης ανάγκης που δεν υπάρχουν πλέον στα ράφια των σούπερ μάρκετ στη Βενεζουέλα. Μαζί με αυτά βέβαια και τα φάρμακα.
Σε όλα αυτά πρέπει να προστεθεί το γεγονός ότι λόγω της υποτίμησης του εθνικού νομίσματος και εκείνοι που εργάζονται στη Βενεζουέλα αμοίβονται με μισθό που στην καλύτερη περίπτωση φθάνει τα… 40 δολάρια το μήνα!
Ο Μαδούρο χαρίζει σπίτια και αυτοκίνητα για να τον ψηφίσουν
Το ζήτημα με τις “κοινωνικές κατοικίες” που ο πρόεδρος Μαδούρο χτίζει για τους φτωχούς είναι πιο περίπλοκο. Το πρόγραμμα αυτό ξεκίνησε από τον Ούγο Τσάβες και συνεχίζεται τα τελευταία χρόνια. Τα σπίτια αυτά συνήθως έχουν στην πρόσοψη τους την προσωπογραφία του Τσάβες ή την υπογραφή του. Οι αριθμοί πάντως, που ανακοινώνει η κυβέρνηση συχνά είναι αντιφατικοί. Η κυβέρνηση έχει ανακοινώσει πως έφθασαν το 1,5 εκατομμύριο κατοικίες.
Είναι σημαντικό να αναφερθεί πως οι οικογένειες, οι οποίες έχουν παραλάβει αυτά τα σπίτια δεν έχουν τίτλους ιδιοκτησίας, αφού η κυβέρνηση με αυτόν τον τρόπο καταφέρνει οι άνθρωποι αυτοί να αποτελούν την εκλογική του πελατεία και να τους εκβιάζει ότι θα τους τα πάρει πίσω αν δεν τον ψηφίσουν. Το ίδιο συνέβη με τους οδηγούς ταξί, στους οποίους ο Μαδούρο εν μέσω προεκλογικής περιόδου, τον Δεκέμβριο του 2015, χάρισε 10 χιλιάδες καινούργια οχήματα για να τον ψηφίσουν και μετά από τις βουλευτικές εκλογές, επειδή έχασε, τους τα πήρε πίσω! (Τηλεοπτική εκπομπή «Επαφή με τον Μαδούρο, νούμερο 52).
Σχετικά με τις «κοινωνικές κατοικίες», ο Μαδούρο είχε ανακοινώσει παλαιότερα πως θα επιβάλει ένα ενοίκιο, σε εκείνες μάλιστα που είχε χαρίσει στον κόσμο στο παρελθόν ο Τσάβες, διευκρινίζοντας ωστόσο, πως η τιμή που θα κληθούν να πληρώσουν θα είναι «δίκαιη και σοσιαλιστική»! Δήλωσε μάλιστα, πως «όταν δίνουμε ένα σπίτι σε μια οικογένεια δεν της το χαρίζουμε, αλλά της δίνουμε ένα δικαίωμα», αλλά τόνισε πως «θα υπάρξουν εξαιρέσεις για εκείνους που δεν θα έχουν καθόλου χρήματα για να πληρώσουν».
Αξίζει να σημειωθεί πως την ίδια στιγμή, το καθεστώς Μαδούρο συνεχίζει να απαλλοτριώνει πολλές ιδιωτικές επιχειρήσεις, όπως μεγάλες αλυσίδες σούπερ μάρκετ, τις οποίες έκανε κρατικές (τις ονόμασε Bicentenario) και στη συνέχεια χρεοκόπησαν. Οι ιδιοκτήτες τους, στις περισσότερες περιπτώσεις βέβαια δεν αποζημιώθηκαν. Παράλληλα, συνεχίζονται οι καταλήψεις διαμερισμάτων από πολίτες που δηλώνουν «φτωχοί και οπαδοί του Μαδούρο», οι οποίοι εισβάλλουν σε διαμερίσματα, διώχνουν τους ιδιοκτήτες τους και εγκαθίστανται εκείνοι μέσα, χωρίς το Κράτος να παρεμβαίνει.
Η δήλωση του ΟΗΕ για τη φτώχεια στη Βενεζουέλα
Η περιβόητη ανακήρυξη της Βενεζουέλας από τον ΟΗΕ ως «ελεύθερης από φτώχεια», που επικαλέστηκε ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, αποδίδεται σε μια αμφιλεγόμενη τελετή που έκανε στη Ρώμη το 2015 η Επιτροπή FAO του ΟΗΕ αναγνωρίζοντας σε 71 χώρες (ανάμεσα τους και η Βενεζουέλα), τον αγώνα που έδωσαν κατά της φτώχειας. Η είδηση προκάλεσε γέλια αλλά και οργή στη Βενεζουέλα, όπου η πλειονότητα των πολιτών αντιμετωπίζει το φάσμα της πείνας, λόγω της οικονομικής κρίσης.
Πάντως, ο διευθυντής της Επιτροπής FAO του ΟΗΕ, Πιέτρο Τζενάρι, εξήγησε στην ισπανική εφημερίδα El Mundo ότι τα βραβεία δόθηκαν στις χώρες αυτές με βάση στατιστικά στοιχεία παλαιοτέρων ετών και πάντως με βάση τα επίσημα στοιχεία τα οποία δίνουν οι κυβερνήσεις και πως «δεν λάβαμε υπ’ όψιν μας τα τελευταία γεγονότα σε κάθε χώρα». (El Mundo, 23/6/2015).
Σε κάθε περίπτωση η αμφιλεγόμενη τελετή της συγκεκριμένης Επιτροπής του ΟΗΕ χρησιμοποιήθηκε για την διάδοση της κυβερνητικής προπαγάνδας του Νικολάς Μαδούρο στη Βενεζουέλα και φυσικά χρησιμοποιήθηκε από τους πολιτικούς συμμάχους του στο εξωτερικό, όπως είναι ο ΣΥΡΙΖΑ.
Οφείλω να αναγνωρίσω πως τον πρώτο χρόνο της διακυβέρνησης του Ούγο Τσάβες στη Βενεζουέλα, το 1999 δηλαδή, υπήρξε θετική συνεισφορά στον αγώνα κατά της φτώχειας, τοποθετώντας το ζήτημα αυτό ψηλά στην πολιτική ατζέντα και λαμβάνοντας ορισμένα μέτρα, ωστόσο, το αποτέλεσμα από την 17ετή διακυβέρνηση Τσάβες – Μαδούρο είχε καταστροφικά αποτελέσματα, τόσο στην οικονομία όσο και στη Δημοκρατία. Οι φτωχοί αυξήθηκαν, η οικονομία κατέρρευσε και η Δημοκρατία επλήγη ανεπανόρθωτα.
120 πολιτικοί κρατούμενοι
Ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, Τριαντάφυλλος Μηταφίδης, απέφυγε βέβαια να αναφερθεί σε άλλες πιο σοβαρές ανακοινώσεις του ΟΗΕ, που έχουν να κάνουν με τους πολιτικούς κρατούμενους τους οποίους το καθεστώς του Νικολάς Μαδούρο εξακολουθεί να έχει στις φυλακές της Βενεζουέλας.
Η Επιτροπή για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του ΟΗΕ (OACDH), έχει ζητήσει κατ’ επανάληψη την «άμεση απελευθέρωση χωρίς προϋποθέσεις» όλων των πολιτικών κρατουμένων. «Στη Βενεζουέλα έχουν φυλακιστεί άνθρωποι επειδή ασκούσαν ειρηνικά το δικαίωμα τους στην ελεύθερη έκφραση», επισήμανε ο εκπρόσωπος της Επιτροπής του ΟΗΕ, Zeid Raad Al Hussein το καλοκαίρι του 2015.
Επίσης, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τον Ιούνιο του 2016 ζήτησε με ψήφισμα του, με 501 ψήφους υπερ και 94 κατά (καταψήφισαν οι ευρωβουλευτές της Ενωμένης Αριστεράς), την “άμεση απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατουμένων στη Βενεζουέλα”. Είναι η τρίτη φορά που το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εκφράζει δημόσια την ανησυχία του για την παραβίαση των δημοκρατικών δικαιωμάτων των πολιτών της Βενεζουέλας τα τελευταία 3 χρόνια.
Την άμεση απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων στη Βενεζουέλα έχει ζητήσει επανειλημμένως και ο Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών, που έχει τονίσει ότι η Δημοκρατία στη Βενεζουέλα “έχει τελειώσει”, επίσης ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Μπάρακ Ομπάμα αλλά και ο νέος Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ μόλις πριν από λίγες ημέρες.
Αυτή τη στιγμή στις φυλακές της Βενεζουέλας βρίσκονται περισσότεροι από 120 πολιτικοί κρατούμενοι, ανάμεσα τους ο ηγέτης της αντιπολίτευσης Λεοπόλδο Λόπες, τον οποίο αναγνωρίζει ως πολιτικό κρατούμενο και η Διεθνής Αμνηστία.
Η σύζυγος του Λόπες, Λίλιαν Τιντόρι, η οποία έχει αναδειχθεί σε σύμβολο για την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων στη Βενεζουέλα, σε συνέντευξη που μου έδωσε πρόσφατα στο Καράκας, μου είπε πως καλεί τους Έλληνες πολιτικούς που εξακολουθούν να στηρίζουν το καθεστώς του Μαδούρο, να επισκεφθούν τη Βενεζουέλα για να διαπιστώσουν ιδίοις όμμασι ποια είναι η κατάσταση στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αλλά και της ακραίας φτώχειας λόγω της οικονομικής κρίσης.
Αυτός είναι ο “σοσιαλιστικός παράδεισος” που (δεν) παρουσίασε στη Βουλή ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Τριαντάφυλλος Μηταφίδης…
Διαβάστε όλα: [τα όνειρα καπνός]
Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες
Ντεκλαρέσιον: Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική
20/01/2017 § Σχολιάστε
Η πώληση της μεγαλύτερης σε κυκλοφορία στη Βενεζουέλα, «El Universal», το 2014, που ασκούσε σκληρή κριτική στην κυβέρνηση, προκάλεσε σοκ στους αναγνώστες. Μετά από 105 χρόνια κυκλοφορίας η εφημερίδα βγήκε με πρωτοσέλιδο τίτλο: «Η El Universal αρχίζει μια νέα εποχή».
Πίσω από την αγορά της εφημερίδας βρισκόταν μια εταιρεία «φάντασμα», που όπως αποδείχθηκε εκπροσωπούσε τα συμφέροντα του Νικολάς Μαδούρο. Νωρίτερα βέβαια, ο ίδιος ο Μαδούρο είχε φροντίσει να απαξιώσει την ιστορική εφημερίδα, απειλώντας τους ιδιοκτήτες της δημόσια σε απευθείας τηλεοπτική σύνδεση, υβρίζοντας καθημερινά τους δημοσιογράφους της, εκβιάζοντας και μπλοκάροντας ακόμη και την παροχή χαρτιού για να τυπωθεί.
Μετά από την πώληση της, η εφημερίδα άλλαξε πολιτική γραμμή και μετατράπηκε σε ένθερμο υποστηρικτή της πολιτικής του Νικολάς Μαδούρο. Η εφημερίδα απέλυσε «ενοχλητικούς» δημοσιογράφους που δεν μπορούσαν να προσαρμοστούν στην αλλαγή, ενώ απέλυσε ακόμη και την γελοιογράφο Rayma Suprani, επειδή μια γελοιογραφία της είχε ενοχλήσει τον Μαδούρο.
[…]
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο με τίτλο: Πώς ο Μαδούρο αγόρασε τα ΜΜΕ στη Βενεζουέλα
Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες
η αγάπη σκόνη και τ’ όνειρο καπνός
30/11/2016 § Σχολιάστε
–15.
Ο Javier Bardem στο ρόλο του Reinaldo Arenas, στη ταινία Before the Night Falls
Στον Κουβανό ποιητή Ρεϊνάλντο Αρένας
Του συγγραφέα ©Αντώνη Νικολή
Οι μαρτυρίες
Αν ξέραμε τι σημαίνουν ανθρώπινα δικαιώματα, τι διάκριση εξουσιών, τι συνταγματικό πολίτευμα, δε θα χρειαζόμαστε τις μαρτυρίες από τα κολαστήρια της μιας ή της άλλης ιδεοληψίας. Βέβαια, οι Έλληνες, ας μη μας διαφεύγει και αυτό, περισσότερο από ιδεοληπτικοί είμαστε πονηροί. Προτιμούμε να υπάρχει ένα κάποιο αντίπαλο δέος στην πραγματικότητά μας, οι ποικίλοι κομμουνισμοί ας πούμε, προκειμένου να εκβιάζουμε το γκουβέρνο για αργομισθίες, για λογής παροχές, κυρίως για να μας χρησιμεύει ως όπλο στον υπέρ πάντων αγώνα μας, στο πώς θα διατηρήσουμε δηλαδή το παράσιτο τεράστιο κράτος κατά το δυνατόν αλώβητο. Τάχα αγνοούμε ότι ο Ραούλ Κάστρο, ακριβώς ελλείψει συντάγματος, ελευθεριών, δικαιωμάτων, απέλυσε μισό εκατομμύριο δημόσιους υπαλλήλους με αποζημίωση το… σοσιαλιστικό μισθό ενός μήνα μόνο, ήτοι περί τα δεκαπέντε δολάρια (με τις τιμές των αγαθών, όταν υπάρχουν, περίπου ίδιες με απέναντι στο Μαϊάμι), και δεν άνοιξε ρουθούνι, δεν ακούστηκε κιχ –επιτρέψτε μου τις δύο στερεότυπες φράσεις.
Έκαμα το ξενύχτι μου στον μακάρι αλήστου μνήμης δικτάτορα Φιντέλ Κάστρο ξαναδιαβάζοντας τη συνταρακτική αυτοβιογραφία του Κουβανού ποιητή Ρεϊνάλντο Αρένας «Πριν πέσει η νύχτα». Στις τετρακόσιες τόσες σελίδες προσπέρασα πολύ λίγα στιγμιότυπα δίχως την πνιγηρή ασφυξία που προκαλούν οι συνθήκες ακραίας έλλειψης σεβασμού προς την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Σταχυολόγησα τέσσερα ενδεικτικά αποσπάσματα, όμως ειλικρινά όχι τα σκληρότερα.
(Σελ. 191-192) Κοιμηθήκαμε στο πάρκο και τη νύχτα, φυσικά, μας συνέλαβε η αστυνομία. Εγώ φοβόμουν για το χειρόγραφο, αλλά αυτό επιβίωσε, ευτυχώς. Ήταν πολύ δύσκολο να βγάλεις αντίγραφα στην Κούβα, όπου δεν υπήρχαν φωτοτυπικά. Τώρα πλέον δε μου είχαν απομείνει φίλοι έμπιστοι για να μου το φυλάξουν, γιατί κι αυτοί που υπήρχαν ζούσαν σε μια κατάσταση τέτοιας αβεβαιότητας και ανασφάλειας που δεν μπορούσαν να το κρατήσουν, τους ήταν δυσβάσταχτο βάρος.
Πήρα όλα εκείνα τα χαρτιά και τα τύλιξα σε μαύρο νάιλον, το οποίο έκλεβα, όταν πήγαινα να φυτέψω δενδρύλλια καφέ στα περίχωρα της Αβάνας, σε αυτό που τότε ονομάστηκε η Περιμετρική της Αβάνας∙ μια από τις παραληρηματικές ιδέες του Κάστρο, που συνίστατο στο να φυτέψει σε όλα τα περίχωρα της Αβάνας καφέ, μετατρέποντας την πρωτεύουσα σε ένα είδος φυτείας καφέ. Κανένα από αυτά τα δέντρα δεν έδωσε μήτε έναν κόκκο καφέ και χάθηκαν εκατομμύρια πέσος, εκτός από τον κόπο χιλιάδων εργατών, που θυσίασαν τα Σαββατοκύριακά τους για να πάνε να ανοίξουν τους λάκκους και να φυτέψουν τα δέντρα. Η μόνη χρησιμότητα που είχε για μένα η Περιμετρική της Αβάνας ήταν το να πάρω στην κατοχή μου ορισμένες πλαστικές σακούλες, που με εξυπηρέτησαν για να τυλίξω το χειρόγραφό μου και να το κρύψω κάτω από τη στέγη της Ορφελίνα Φουέντες, όπου εγώ τότε έμενα. Κάποια μέρα (σκεφτόμουν), όταν θα παρουσιαζόταν η ευκαιρία, θα έβγαζα τα χειρόγραφα εκτός Κούβας. Σήκωσα τα κεραμίδια της σκεπής και έκρυψα εκεί το μυθιστόρημά μου.
(Σελ. 223-224) Την πιο σκληρή πράξη της η θεία μου δεν τη διέπραξε εναντίον μου, αλλά εις βάρος μιας ηλικιωμένης γειτόνισσάς της. Εκείνη η κυρία είχε όλα της τα παιδιά στο εξωτερικό κι είχε μείνει μόνη στο σπίτι με την καθυστερημένη κόρη της. Η θεία μου, που ήταν πρόεδρος της Επιτροπής Άμυνας, και όπως μου είπε η ίδια, υψηλός πληροφοριοδότης της κουβανικής Ασφάλειας, υποσχέθηκε σε κείνη την κυρία ότι θα έλυνε το θέμα της αναχώρησής της από τη χώρα, αρκεί εκείνη να της έδινε τα έπιπλά της. Το σπίτι της γυναίκας άδειασε εντελώς. Εκείνη ήταν η μητέρα του Αλφόνσο Αρτίμε, ο οποίος υπήρξε διάσημος πολιτικός κρατούμενος. Η κυβέρνηση πίστευε πως ο Αρτίμε θα γύριζε κάποτε, από τη θάλασσα, για να δει τη μάνα του κρυφά και ήθελε να τον συλλάβει∙ γι’ αυτό το λόγο ποτέ δε θα άφηναν εκείνη τη δύστυχη γυναίκα να αναχωρήσει. Και η θεία μου, ενώ υποσχόταν σε κείνη τη γριούλα πως θα τη βοηθούσε να φύγει, έκανε τρομερές αναφορές γι’ αυτήν στην Κρατική Ασφάλεια, για να μην την αφήσουν ποτέ να φύγει. Η κυρία πέθανε στην Κούβα, σ’ ένα εντελώς άδειο σπίτι∙ όλα της τα έπιπλα είχαν μεταφερθεί στην έπαυλη της θείας μου.
Εγώ δεν είχα να φοβάμαι μόνο την αστυνομία, αλλά και την επιτήρηση της θείας μου, που αποδεικνυόταν για μένα πολύ πιο επικίνδυνη. Με αυτό τον τρόπο, στη διάρκεια των τελευταίων χρόνων που έμεινα σ’ εκείνο το σπίτι, οτιδήποτε έγραφα κατά τη διάρκεια της μέρας έπρεπε να τρέξω την ίδια κιόλας στιγμή να το κρύψω στη στέγη.
(Σελ. 270-272) Η ζέστη και η μπόχα ήταν αφόρητες. Το να πας στο αποχωρητήριο ήταν μια Οδύσσεια∙ εκείνο το αποχωρητήριο δεν ήταν παρά μία οπή όπου αποπατούσαν οι πάντες∙ ήταν αδύνατον να φτάσεις εκεί χωρίς να γεμίσουν τα πόδια σου και οι αστράγαλοι σκατά, κι έπειτα δεν υπήρχε νερό για να πλυθείς. Δύστυχο κορμί∙ η ψυχή δεν μπορούσε να κάνει το παραμικρό υπό αυτές τις περιστάσεις.
Εξάλλου, εκείνη η φυλακή ήταν το απόγειο του θορύβου∙ θαρρείς κι όλοι οι θόρυβοι που με καταδίωκαν σ’ όλη μου τη ζωή συγκεντρώθηκαν σε κείνο μόνο το μέρος, και εγώ ήμουν υποχρεωμένος να τους ακούω εξαιτίας ακριβώς της κατάστασής μου ως κρατουμένου: επειδή δεν μπορούσα να δραπετεύσω.
Μπήκα στο Μόρο περιβεβλημένος τις πιο σκοτεινές φήμες και, αν μη τι άλλο, αυτό ήταν που μου επέτρεψε και να παραμείνω ζωντανός, εν μέσω όλων αυτών των δολοφόνων που υπήρχαν εκεί. Με σκοπό να με συλλάβουν, οι κουβανικές αρχές εξαπέλυσαν ολόκληρη εκστρατεία εναντίον μου, στην οποία όμως δεν εμφανιζόμουν ως πολιτικός κρατούμενος ή συγγραφέας, αλλά ως ένας κοινός εγκληματίας που βίασε διάφορες γυναίκες και σκότωσε μια γριούλα. Έτσι, η φωτογραφία μου βρισκόταν σε όλα τα αστυνομικά τμήματα και στα διάφορα κτίρια, με όλε ς αυτές τις κατηγορίες. Οπότε, όταν μπήκα στο Μόρο, πολλοί κρατούμενοι με αναγνώρισαν ως βιαστή, δολοφόνο και πράκτορα της CIA∙ όλο αυτό με περιέβαλε με ένα φωτοστέφανο και με κάποιο σεβασμό, ανάμεσα στους ίδιους τους φονιάδες.
Με αυτό τον τρόπο, μόνο το πρώτο βράδυ κοιμήθηκα στο πάτωμα, σε κείνον το θάλαμο νούμερο επτά, όπου με κρατούσαν, και που δεν ήταν βεβαίως για ομοφυλόφιλους, αλλά για κρατούμενους οι οποίοι είχαν διαπράξει διάφορα αδικήματα. Οι ομοφυλόφιλοι καταλάμβαναν τις δύο χειρότερες πτέρυγες στο Μόρο∙ ήταν κάτι πτέρυγες ημιυπόγειες, στο ισόγειο, που γέμιζαν νερό όταν ανέβαινε η παλίρροια∙ ήταν ένα μέρος ασφυκτικό, χωρίς ούτε ένα αποχωρητήριο. Τους ομοφυλόφιλους δεν τους μεταχειρίζονταν ως ανθρώπινα πλάσματα αλλά ως κτήνη. Ήταν οι τελευταίοι που έβγαιναν για φαγητό και γι’ αυτό τους βλέπαμε να περνούν∙ για οποιοδήποτε ασήμαντο πράγμα έκαναν, τους χτυπούσαν σκληρά. Οι πολιτοφύλακες που τους επιτηρούσαν και οι οποίοι τους εξανάγκαζαν να τους αποκαλούν «συντρόφους» ήταν τιμωρημένοι φαντάροι, που με κάποιο τρόπο έπρεπε να ξεσπάσουν την οργή τους και το έκαναν πάνω στους ομοφυλόφιλους. Φυσικά, κανείς εκεί δεν τους αποκαλούσε ομοφυλόφιλους, αλλά πουσταράδες ή, στην καλύτερη περίπτωση, αδερφές. Εκείνος ο θάλαμος με τις αδερφές ήταν, πραγματικά, ο τελευταίος κύκλος της κόλασης.
(Σελ. 311-312) Θυμάμαι ένα νεαρό νέγρο, που φώναζε στο προαύλιο της φυλακής επί μία βδομάδα: «Κάτω ο Φιδέλ Κάστρο, Φιδέλ Κάστρο δολοφόνε, πουτανόσπερμα, προδότη». Έρχονταν οι φύλακες και τον πλάκωναν στις κλοτσιές και στα χαστούκια. Τον είχαν δεμένο, αλλά εξακολουθούσε να ωρύεται κατά του Φιδέλ Κάστρο, ένα ολόκληρο κατεβατό από απίστευτες βρισιές και χυδαιότητες, με αυτό το τυπικό μίσος των Κουβανών, που αρχίζουν σούρνοντας τα εξ αμάξης για τη μάνα σου και σταματάνε αποκαλώντας πούστη όποιον τα βάλει μαζί τους. Ποτέ δεν ξαναείδα κάποιον τόσο πολύ έξαλλο εναντίον του δικτάτορα. Οι στρατιώτες δεν ήξεραν τι άλλο να κάνουν από το να τον χτυπάνε.
Μια βδομάδα έκανε η Ασφάλεια του Κράτους να αποφασίσει τι θα έκανε με κείνον τον νέγρο μέχρι που τον έδεσαν σε ένα φορείο, του έβαλαν και μια ένεση, είπαν πως είναι τρελός και τον πήγαν σε ένα τρελοκομείο. Ναι, η τόλμη είναι μια τρέλα, γεμάτη όμως μεγαλείο.
(Ρεϊνάλντο Αρένας «Πριν πέσει η νύχτα», αυτοβιογραφία, μετάφραση Αγγελική Βασιλάκου, εκδόσεις Σύγχρονοι Ορίζοντες, σελ. 452, Αθήνα 2001)
Διαβάστε όλα: [τα όνειρα καπνός]
Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες
ένα σύνταγμα για την (πλήρη) ελευθερία του ατόμου
29/11/2016 § Σχολιάστε
Quiz: Περί τίνος πρόκειται;
Διαβάζουμε:
Το Κόμμα είναι η ανώτατη καθοδηγητική αρχή της κοινωνίας και του κράτους. Άλλο κόμμα, δεν προβλέπεται.
Το Κράτος έχει το δικαίωμα να κατάσχει την περιουσία των πολιτών όποτε συντρέχουν «λόγοι δημοσίου συμφέροντος».
Ορίζεται ως ένας από τους σκοπούς της σχολικής παιδείας «η παροχή πατριωτικής και κομμουνιστικής εκπαίδευσης» στα παιδιά. Η κατήχηση ξεκινάει από το νηπιαγωγείο.
«Η καλλιτεχνική έκφραση είναι ελεύθερη, εφ’ όσον το περιεχόμενό της δεν είναι αντίθετο στην Επανάσταση». Δηλαδή είναι απόλυτα ελεύθερη.
Αναγνωρίζεται η «εθελοντική εργασία χωρίς ανταμοιβή» ως τρόπος ενίσχυσης της κομμουνιστικής συνείδησης του λαού.
Το δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης και η ελευθεροτυπία «πρέπει να συμμορφώνονται με τους σκοπούς της σοσιαλιστικής κοινωνίας».
«Ο Τύπος, το ραδιόφωνο, η τηλεόραση και ο κινηματογράφος αποτελούν αποκλειστική ιδιοκτησία του Κράτους και σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να περάσουν στην κυριότητα ιδιωτών». Με αυτό τον τρόπο διασφαλίζεται η αντικειμενικότητα και η βιωσιμότητα των μέσων.
«Καμία από τις ελευθερίες που δίνονται στους πολίτες δεν μπορεί να εξασκηθεί εναντίον του Σοσιαλιστικού Κράτους και της απόφασης του λαού να χτίσει τον σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό. Οποιαδήποτε παραβίαση αυτής της αρχής τιμωρείται».
Μα, για ποιας χώρας το Σύνταγμα πρόκειται;
*
Εδώ στα Ισπανικά – Εδώ στα Αγγλικά και εδώ μερικά στα Ελληνικά απ’ όπου και το ψαρέψαμε
Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες
αγριμολογος 