[η αγάπη σκόνη και τ’ όνειρο καπνός: «κόλπο είναι για να ελέγχουν καλύτερα τις μάζες»

06/05/2020 § Σχολιάστε

47.

Ποιος ιός, κόλπο είναι για να ελέγχουν καλύτερα τις μάζες. Στην κοινωνία που οραματιζόμαστε δεν θα υπάρχουν ιοί ούτε και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, διότι στη κοινωνία που οραματιζόμαστε δεν γίνεται να διαμαρτυρηθείς ενάντια στον εαυτό σου, στο δικό σου κράτος. Άρα, αν διαμαρτυρηθείς, στην ουσία θα θέλεις το κακό του λαού, και ο λαός δεν θα στο επιτρέψει. Στην κοινωνία που οραματιζόμαστε ο λαός θα μπορεί να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του, αρκεί να συμβαδίζουν με την αναπόφευκτη Ιστορική Αναγκαιότητα και να μην τάσσονται ενάντιά Της. Αν δεν με πιστεύεις, ρώτα και τρανούς ποιητές (Αραγκόν, Νερούδα, Μπρεχτ, Ρίτσος κ.α.) που έγραψαν τόσα γι’ αυτή την ανθρωπιστική κοινωνία που οραματιζόμαστε. Πίστεψέ με λοιπόν. Το μέλλον αναπόφευκτα, μας ανήκει. Ιός είναι μόνο ο Καπιταλισμός, ηλίθιε.

*

[Από fcbk 05/05/2020

*

Διαβάστε όλα [τα όνειρα καπνός]

[η αγάπη σκόνη και τ’ όνειρο καπνός: Λένιν προς Στάλιν: εξοντώστε τους!

06/04/2020 § Σχολιάστε

46.

 

Δεν θα πέθαινα ποτέ για τις ιδέες μου, γιατί μπορεί να έκανα λάθος.
Bertrand Russell

Τα ιδεώδη που κάποτε ανιδιοτελώς, για χρόνια στρατεύτηκα
Στρ. Φουντ.

16.02.1922

Σύντροφε Στάλιν !
Αναφορικά με το ζήτημα της απέλασης από τη Ρωσίας των μενσεβίκων, των λαϊκών σοσιαλιστών, των καντέτων και των ομοίων τους, θα ήθελα να θέσω ορισμένα ερωτήματα σχετικά με το γεγονός ότι αυτή η επιχείρηση είχε ξεκινήσει πριν την άδεια μου και δεν έχει ολοκληρωθεί μέχρι τώρα.

Έχουν «ξεριζωθεί» αποφασιστικά όλοι οι λαϊκοί σοσιαλιστές; Ο Πεσεχόνοφ, Μιακότιν, Γόρνφελτ; Πετριστσέφ και άλλοι. Κατά τη γνώμη μου θα πρέπει όλοι να απελαθούν. Είναι χειρότεροι από οποιονδήποτε Εσέρο, γιατί είναι πολύ πιο έξυπνοι.

Το ίδιο και ο Α.Ν. Ποτρέσοφ, Ιζγκόεγιε και όλοι οι συνεργάτες του περιοδικού «Εκονομίστ» (Ο Οζέροφ και πολλοί άλλοι). Οι μενσεβίκοι:  Ροζάνοφ (πονηρός γιατρός), Βιγντόρτσικ (Ο Μιγκούλο και άλλοι παρόμοιοι), η Λιουμπόβ Νικολάγιεβνα Ράντσενκο και η νεαρή της κόρη (κακεντρεχείς εχθροί του μπολσεβικισμού)· ο Ν. Α. Ροζκόφ (θα πρέπει να απελαθεί, είναι αμετανόητος)· ο Σ. Λ. Φράνκ (συγγραφέας της «Μεθοδολογίας). Η επιτροπή για την παρακολούθηση του Μάντσεφ, Μέσσινγκ και άλλα, θα πρέπει να καταρτίσει καταλόγους, και θα πρέπει μερικές εκατοντάδες τέτοιων κυρίων να τους απελάσει ανελέητα. Θα καθαρίσουμε την Ρωσία για πολύ.

Αναφορικά με τον Λέζνιεφ (πρώην «Ημέρα») θα πρέπει να σκεφτούμε καλά αν θα πρέπει να τον απελάσουμε ή όχι; Θα είναι πάντα ύπουλος, απ’ όσο μπορώ να κρίνω διαβάζοντας τα άρθρα του.

Ο Οζέροφ, όπως και όλοι οι συνεργάτες του «Εκονομίστ», – είναι εχθροί ανελέητοι. Όλους πρέπει να τους πετάξουμε έξω από τη Ρωσία.

Θα πρέπει να το κάνουμε αυτό αμέσως. Προς το τέλος της δίκης των Εσέρων, όχι αργότερα. Να συλλάβουμε μερικές εκατοντάδες και χωρίς εξηγήσεις να τους πούμε: αναχωρείτε κύριοι!

Όλους τους συγγραφείς του «Οίκου Λογοτεχνών, της «Σκέψης» της Πετρούπολης· Το Χάρκοφ θα πρέπει να το σαρώσουμε, δεν το γνωρίζουμε καλά, είναι όμως για μας «εξωτερικό». Θα πρέπει να το εκκαθαρίσουμε γρήγορα, όχι αργότερα από το τέλος της δίκης των Εσέρων.

Να δώσετε μεγάλη προσοχή στους λογοτέχνες της Πετρούπολης (οι διευθύνσεις βρίσκονται στο «Νόβιαγια ρούσκαγια κνίγκα», Νο 4, 1922, σελ 37) και στον κατάλογο των ιδιωτικών εκδοτικών οίκων (σελ 29).

Με κομμουνιστικούς χαιρετισμούς
Λένιν

__________
Φυλάσσεται στα Κρατικά Αρχεία της Ρωσικής Ομοσπονδίας

Τμήμα 2, Φάκελλος 1338, φύλλο 1, χειρόγραφο.

Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην εφημερίδα «Κοσμομόλσκαγια Πράβντα, 12 Φεβρουαρίου 1992 και στη συνέχεια στο βιβλίο «Β. Ι. Λένιν, Άγνωστα ντοκουμέντα, 1891 – 1922» Μόσχα, 1999, σελ 544 – 545

Μετάφραση από τα ρωσικά ©Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης >>> stepamag.com

*

Διαβάστε όλα [τα όνειρα καπνός]

[η αγάπη σκόνη και τ’ όνειρο καπνός: Η απολυτότητα οδηγεί στην αυτοαπομόνωση και στην ιστορική καθυστέρηση

16/03/2020 § Σχολιάστε

45.

Λεωνίδας Χατζηπροδρομίδης (1942-11 Μαρτίου 2020):

Το φάντασμα του ολοκληρωτισμού πάνω απ’ την Ελλάδα

Φαντάσματα από το ιστορικό παρελθόν κάποιων σκουριασμένων ιδεολογιών, που έχουν ταφεί στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας, κάνουν απειλητικά την εμφάνισή τους στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας μας και προσπαθούν να την επιστρέψουν σε άλλες εποχές, από τις οποίες έχουν απελευθερωθεί οι λαοί της Ευρώπης.

Η ελληνική σταλινογενής αριστερά φιλοδοξεί με ιδεολογικά εργαλεία που δεν λειτουργούν στον σύγχρονο κόσμο, όχι μόνο να αλλάξει την Ελλάδα αλλά να μεταμορφώσει και την Ευρώπη. Δυστυχώς, όταν οι φαντασιώσεις διαμορφώνονται όχι από πρωτογενές υλικό αλλά από τα κατάλοιπα και τα ράκη ουτοπιών που εγκλημάτησαν στη διάρκεια του 20ού αιώνα τότε τα πράγματα είναι σοβαρότερα. Τα φαντάσματα αυτά δεν έχουν δυνατότητες επιβίωσης γιατί στερούνται ιστορικού οξυγόνου και μόνο τυφλωμένοι φανατικά εγκέφαλοι τα επικαλούνται. Αυτή η επίκληση οδηγεί σε έναν κλειστό και απομονωμένο κόσμο όπου η ιδεολογία αυτή όλα τα κατάλοιπα του ιστορικού παρελθόντος προσπαθεί να τα εμφανίσει ως ιστορία.

Η σταλινική όμως ιδεολογία έχασε την αίγλη της, ως υπόσχεση του φωτεινού μέλλοντος, και παραμένει ως θρησκευτική πίστη στους οπαδούς της, οι οποίοι τώρα υπόσχονται την αξιοπρέπεια, την περηφάνια, τις λαμπρές εθνικές παραδόσεις και την Ιστορία ως ένα νέο υποκατάστατο της ιδεολογίας τους. Εδώ βέβαια συναντώνται με άλλες κατά το παρελθόν εχθρικές ιδεολογίες, αλλά για τις ανάγκες της χειραγώγησης και την άνοδο στην εξουσία όλα επιτρέπονται. Έτσι διαμορφώνεται η κοινή μήτρα του εθνολαϊκισμού όπου συμβιώνουν οι σταλινογενείς της «αριστεράς» με τους «ψεκασμένους» και η κοινή πλέον καπηλεία των εννοιών της αξιοπρέπειας, της περηφάνιας και του Έθνους και επιδεικνύεται κατανόηση ακόμη και για οπαδούς του ναζισμού. Ένα από τα στοιχεία που τους ενώνει είναι το μίσος για τη Δύση και τη Δημοκρατία και η αγάπη προς τον ολοκληρωτισμό. Υπάρχει ένα νεφέλωμα φαντασιώσεων, υποσχέσεων και κενής ρητορικής, αλλά κανένα σαφές πρόταγμα για το μέλλον.

Η σταλινογενής αριστερά επιστρέφει με μια φθαρμένη και ιστορικά ηττημένη ιδεολογία, επιβολής του βολονταρισμού ως αναγκαιότητας, σε ένα ερημικό τοπίο όπου θέλει να εμφανίσει την ταπείνωση και την υποβάθμιση ως αξιοπρέπεια και περηφάνια. Αυτή είναι μια προσπάθεια χειραγώγησης του λαού ως ανώνυμων μαζών, κάτι που είναι αδιανόητο να πετύχει στη σημερινή εποχή αλλά μπορεί να οδηγήσει σε ιστορική περιπέτεια. Το κίνημα διαμαρτυριών ετερόκλητων δυνάμεων, που πήρε την εξουσία με ψεύτικες υποσχέσεις και αξιοποιώντας το μίσος, υπόσχεται μόνο τυχοδιωκτισμό αφού δεν έχει προοπτική στη σημερινή Ευρώπη.

Τα πρότυπα αυτής της «αριστεράς», οι μεγάλοι χειραγωγοί του παρελθόντος, όπως οι Λένιν, Μάο, Τσαουσέσκου και Μιλόσεβιτς, δρούσαν σε άλλες συνθήκες αλλά και τότε οδήγησαν τους λαούς τους σε ταπείνωση, υποσχόμενοι επίσης αξιοπρέπεια. Αν το 2015 αξιοποιείται η ίδια ιδεολογική ρητορική δεν είναι μόνο κωμικοτραγικό αλλά και ενέχει κινδύνους για τη ζωή και την πραγματική αξιοπρέπεια εκατομμυρίων συμπατριωτών μας. Η προσπάθεια του νεαρού χειραγωγού, του οποίου η κουλτούρα και η πολιτική ωριμότητα διαμορφώθηκε από τον ακτιβισμό και από τα σταλινικά εγχειρίδια του διαλεκτικού και ιστορικού υλισμού, τα οποία έχουν καταργηθεί παντού, και ο αρρωστημένος βολονταρισμός του να αλλάξει σε έξι μήνες την Ελλάδα και μέσω αυτής την Ευρώπη, εκφράζει άγνοια και των κινδύνων και της ιστορίας.

Ο απομονωτισμός και η ταπείνωση, ως αξιοπρέπεια και ιστορική προοπτική, εκφράστηκε μεταπολεμικά πληρέστερα από τον Ενβέρ Χότζα, στον αλβανικό παράδεισο, ο οποίος δήλωσε το 1978: «Η Ευρώπη πρέπει να ακολουθήσει τον δρόμο μας, γιατί στην πολιτική προοπτική είναι πίσω από εμάς». Σήμερα η παρανοϊκή αυτή αντίληψη εκφράζεται από τον δήμιο της Β. Κορέας Κιμ Γιονγκ Ουν. Μήπως η ελληνική σταλινογενής «αριστερά» φιλοδοξεί να τερματίσει πρώτη στην εκτός τόπου και χρόνου κούρσα της σε κάποια έρημο στην ευρωπαϊκή ήπειρο;

Η έλλειψη αυτογνωσίας και η εύκολη καταγγελία των ξένων για όλα τα δεινά μας οδηγεί στον φανατισμό που ενισχύεται από τα ιδεολογικά στοιχεία των ολοκληρωτισμών, του σταλινισμού και του ναζισμού. Ας σοβαρευτούμε και ας ενηλικιωθούμε. Η φυγή στο άγνωστο, σε φαντασιώσεις πάνω στα κατάλοιπα, αποτυχημένων και εγκληματικών ουτοπιών, είναι ο βέβαιος δρόμος προς την καταστροφή. Ο υλισμός της μαρξικής θεωρίας μετατράπηκε στην πορεία της φθοράς του μέσα από την εξουσία σε απόλυτο ιδεαλισμό. Ο Λένιν τόνιζε ότι η ιδεολογία γίνεται υλική δύναμη όταν την ασπαστούν οι μάζες. Η σταλινογενής «αριστερά» επικαλείται τώρα με περίσσια άνεση ότι και η αξιοπρέπεια δεν είναι υλικό στοιχείο αλλά όταν την ενστερνίζονται οι λαοί αποκτά τεράστια δύναμη. Εδώ βέβαια πρόκειται για χειραγώγηση λαών που μετατρέπονται σε μάζες, ενώ την ίδια καπηλεία προωθούν και οι οπαδοί του ναζισμού. Χρειάζεται σωφροσύνη πολίτη και όχι μάζας για να οδηγηθούμε στον πολιτισμό και να ξεφύγουμε από την ιδεολογική βαρβαρότητα.

Αυτές τις μέρες η Ελλάδα και ο βασανισμένος λαός της έχει ήδη την εικόνα του φωτεινού μέλλοντος με τις ουρές στις τράπεζες. Είναι δυνατόν να επιστρέψουμε σε ένα εφιαλτικό παρελθόν που βίωσαν και περιέγραψαν σε εκατοντάδες λογοτεχνικά βιβλία στις χώρες του υπαρκτού σταλινισμού από τη δεκαετία του 1950 έως το ’90, και το εγκατέλειψαν με ανακούφιση;

Χρειάζεται μεγάλη προσοχή. Οι ολοκληρωτικές ιδεολογίες δεν αποδέχονται τον διάλογο. Γι’ αυτές διάλογος σημαίνει προσπάθεια επιβολής με κάθε τρόπο της θέλησής τους. Στο πλαίσιο αυτό η κατάργηση της ηθικής και η συκοφαντία είναι απολύτως επιτρεπτά μέσα για την εξόντωση της διαφορετικής άποψης. Φτάσαμε έτσι στο σημείο, λ.χ., αυτά που έλεγαν παλιά οι ακροδεξιοί για πέμπτη φάλαγγα να λέγονται για όποιον διαφωνεί με την σταλινογενή αριστερά. Η ολοκληρωτική ιδεολογία στοχεύει σε ολοκληρωτική εξουσία, αλλά μνηστήρες υπάρχουν πολλοί. Αυτές οι ιδεολογίες αρνούνται κάθε παρατήρηση και καταγγελία για τα εγκλήματά τους. Αλλά αυτή  . Ας επιχειρήσουμε να διαμορφώσουμε μια κοινωνία πολιτών με θεσμούς, με κοινωνικό κράτος που άλλοι οικοδόμησαν πριν έναν αιώνα και ας περιθωριοποιήσουμε τις εφιαλτικές ιδεολογίες. Ας οργανώσουμε πολιτικά κόμματα με προγράμματα και ας καταργήσουμε τη ρητορική και τη μεγαλοστομία. Ας ενηλικιωθούμε επιτέλους.

*

Athens Review of Books, 29/08/2015, Tεύχος 64 – ΙΟΥΛΙΟΣ – ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Διαβάστε όλα [τα όνειρα καπνός]

[η αγάπη σκόνη και τ’ όνειρο καπνός -Βσέβολοντ Μέγιερχολντ: Με βασανιστήρια απέσπασαν την ομολογία μου

03/02/2020 § Σχολιάστε

44.

O Vsevolod Meyerhold διαβάζοντας τον Γλάρο του Τσέχωφ, 1898

Ο Βσέβολοντ Εμίλιεβιτς Μέγιερχολντ (1874 – 1940) ήταν σκηνοθέτης του θεάτρου, ηθοποιός και παιδαγωγός. Θεωρητικός του θεατρικού γκροτέσκο, δημιουργός του προγράμματος “Θεατρικός Οκτώβρης” και ιδρυτής της σχολής υποκριτικής που πήρε το όνομα “βιομηχανική”. Ανακηρύχθηκε Λαϊκός Καλλιτέχνης της Ρωσικής Σοσιαλιστικής Ομόσπονδης Σοβιετικής Δημοκρατίας το 1923. Ταυτόχρονα έγινε έρευνα στο διαμέρισμά του στην Μόσχα. Στο πρωτόκολλο της έρευνας καταγράφηκε το παράπονο της συζύγου του Ζιναΐντας Ράιχ για τις μεθόδους ενός πράκτορα της NKVD. Λίγες ημέρες αργότερα ο Ράιχ δολοφονήθηκε από αγνώστους. Μετά από ανακρίσεις που κράτησαν τρεις εβδομάδες με βασανιστήρια ο Μέγιερχολντ υπέγραψε την ομολογία του στους ανακριτές. Οι κατηγορίες που αντιμετώπιζε ήταν με βάση του περιβόητο άρθρο 58 του Ποινικού Κώδικα της Ρ.Σ.Ο.Σ.Δ. Το Ανώτατο Δικαστήριο της Ε.Σ.Σ.Δ. την 1η Φεβρουαρίου 1940 τον καταδίκασε σε θάνατο. Στις 2 Φεβρουαρίου η ποινή εκτελέστηκε. Το 1955 το Ανώτατο Δικαστήριο της Ε.Σ.Σ.Δ αποκατέστησε τον Μέγιερχολντ μετά θάνατον.

Βσέβολοντ Μέγιερχολντ προς τον Βιατσεσλάβ Μόλοτοφ, πρόεδρο του Συμβουλίου Λαϊκών Κομισάριων της Ε.Σ.Σ.Δ.

2 Ιανουαρίου 1940

…Όταν οι ανακριτές, άρχισαν, με συνέπεια και συνέχεια, να χρησιμοποιούν τις βίαιες μεθόδους τους πάνω μου, συνεπικουρούμενοι από την επονομαζόμενη «ψυχολογική επίθεση», τότε και οι μεν και οι δε μου προκάλεσαν τέτοιο φρικτό τρόμο που η φύση μου απογυμνώθηκε εντελώς… Τα νεύρα μου, βρέθηκαν τεντωμένα σχεδόν κάτω από το δέρμα μου, ενώ η επιδερμίδα που αποδείχτηκε τόσο τρυφερή και ευαίσθητη, σαν μικρού παιδιού, τα μάτια μου αποδείχτηκαν ικανά (παρά τον ανυπόφορο για μένα φυσικό και ηθικό πόνο) να κλαίνε διαρκώς. Ξαπλωμένος μπρούμυτα στο πάτωμα, ανακάλυπτα την ικανότητα, να στριφογυρίζω, να μαζεύω και να απλώνω το σώμα μου, σαν σκυλί, το οποίο μαστιγώνει ο αφέντης του. Ο δεσμοφύλακας που με πήγε κάποτε σε μια τέτοια ανάκριση με ρώτησε: «Έχεις ελονοσία;». Το σώμα μου απλά είχε συνηθίσει στο τρέμουλο. Όταν ξάπλωσα στο κρεβάτι και αποκοιμήθηκα με την ιδέα ότι μετά από μια ώρα θα με ξαναπάρουν για ανάκριση, όταν η προηγούμενη είχε κρατήσει 18 ώρες, ξύπνησα ξαφνικά από τα βογγητά μου και από το γεγονός ότι έπεσα από το κρεβάτι, όπως κάνουν οι εκείνοι οι άρρωστοι που πεθαίνουν από delirium dremens.

Ο φόβος προκαλεί τρόμο και ο τρόμος σε αναγκάζει να αμυνθείς. «Ο θάνατος, ω, φυσικά! Ο θάνατος είναι κάτι πιο εύκολο από αυτό»– λέει ο κρατούμενος. Το είπα κι εγώ στον εαυτό μου κι άρχισα να μονολογώ με την ελπίδα ότι θα με οδηγήσουν στο ικρίωμα. Αυτό συνέβη, στην τελευταία σελίδα του ανακριτικού πορίσματος της «υπόθεσης» Νο 537 έγραψαν τους τρομακτικούς αριθμούς των άρθρων του ποινικού κώδικα: 58, παράγραφοι 1 και 2.

Βιατσεσλάβ Μιχαήλοβιτς! Γνωρίζετε τα μειονεκτήματά μου (θυμάστε που μου είπατε κάποτε: «Διαρκώς προσπαθείτε να είστε αυθεντικός!»;), είμαι άνθρωπος που γνωρίζει τα μειονεκτήματα του άλλου, τον γνωρίζει καλύτερα από εκείνον που θαυμάζει τα πλεονεκτήματά του. Πείτε μου: θα μπορούσατε να πιστέψετε ότι πρόδωσα την Πατρίδα (εχθρός του λαού), ότι είμαι κατάσκοπος, ότι είμαι μέλος δεξιάς τροτσκιστικής οργάνωσης, ότι είμαι αντεπαναστάτης, ότι εισήγαγα τον τροτσκισμό στην τέχνη, ότι στο θέατρο έκανα (συνειδητά) την δουλειά των εχθρών, για να υπονομεύσω τις βάσεις της σοβιετικής τέχνης;

Όλα αυτά φαίνονται στην υπόθεση Νο 537. Εκεί γράφει την λέξη “φορμαλιστής” (στον χώρο της τέχνης), η οποία έγινε συνώνυμη του «τροτσκιστή». Στην υπόθεση Νο 537 ως τροτσκιστές φέρονται οι: εγώ, ο Ιλιά Έρενμπουργκ, ο Μπορίς Παστερνάκ, ο Γιούρι Ολέσια (αυτός είναι επιπλέον και τρομοκράτης), ο Σοστακόβιτς, ο Σεμπάλιν, ο Οχλόπκοφ και άλλοι… Θα ολοκληρώσω την δήλωσή μου μετά από ένα δεκαήμερο, όταν θα μου δώσουν άλλη μια τέτοια σελίδα.

Συνέχεια της δήλωσης

13 Ιανουαρίου 1940, φυλακή Μπουτίρσκαγια

Στο γεγονός ότι δεν άντεξα, έχασα κάθε αυτοέλεγχο, βρισκόμενος σε κατάσταση θολωμένης, καταθλιπτικής συνείδησης, συνέβαλε ένα ακόμη τρομακτικό γεγονός: αμέσως μετά την σύλληψή μου (20.VI.1939), μου προκάλεσε τρομερή κατάθλιψη μια έμμονη ιδέα που είχα «πάει να πει, έτσι πρέπει». Η κυβέρνηση θεώρησε – άρχισε να λέω στον εαυτό μου για να τον πείσω,- ότι όλα εκείνα τα ανομήματα μου, στα οποία αναφέρθηκαν από το βήμα της 1ης Συνόδου του Ανωτάτου Σοβιέτ, δεν αρκεί η αναλογούσα ποινή (κλείσιμο του θεάτρου, διάλυση της θεατρικής ομάδας, η κατάσχεση του νέου θεάτρου στην πλ. Μαγιακόφσκι που χτίζεται με δικά μου σχέδια) και πως πρέπει να υποστώ άλλη μία ποινή, εκείνη την οποία επιμέρισαν σε εμένα τα όργανα της NKVD. «Πάει να πει, έτσι πρέπει»,- έλεγα και ξανάλεγα στον εαυτό μου και το «Εγώ»διαχωρίστηκε σε δύο πρόσωπα. Το πρώτο άρχισε να ψάχνει τα εγκλήματα του δεύτερο και όταν δεν τα έβρισκε, άρχιζε να τα επινοεί.

Ο ανακριτής αποδείχτηκε καλός, έμπειρος βοηθός σε αυτή την υπόθεση. Έτσι αρχίσαμε οι δυο μας να γράφουμε, συνεργαστήκαμε πολύ στενά. Όταν η φαντασία μου εξαντλήθηκε, οι ανακριτές εναλλάσσονταν (Βορόνιν + Ρόντος, Βορόνιν + Στσβάρτσμαν) και προετοίμαζαν τα πρακτικά (ορισμένα από αυτά τα έγραψαν και τα ξαναέγραψαν 3 και 4 φορές). Όταν από την πείνα (δεν μπορούσα να φάω τίποτα), από την αϋπνία (ήμουν άυπνος τρεις μήνες), τα καρδιακά προβλήματα τις νύχτες αλλά και τις κρίσεις υστερίας (έχυνα ποταμούς δακρύων, έτρεμα, όπως τρέμουν οι αλκοολικοί του τελευταίου σταδίου), μαράθηκα, άσπρισα, γέρασα για δέκα χρόνια, πράγμα που τρόμαξε τους ανακριτές κι έτσι άρχισαν να με φροντίζουν με επιμέλεια, όταν ήμουν στην «εσωτερική φυλακή» (εκεί έχουν καλό ιατρείο) και, επιπλέον, άρχισαν να με ταΐζουν καλά.

Αυτό όμως με βοήθησε μόνο επιφανεικά, τα νεύρα μου ήταν στην ίδια κατάσταση, ενώ η συνείδησή μου, εξακολουθούσε να είναι θολωμένη και καταθλιπτική, γιατί κρεμόταν από πάνω μου η Δαμόκλεια σπάθη: ο ανακριτής με απειλούσε διαρκώς: «Αν δεν γράψεις (δηλαδή αν δεν επινοήσεις!), θ’ αρχίσουμε να σε χτυπάμε ξανά, δεν θα πειράξουμε το κεφάλι και το δεξί σου χέρι, τα υπόλοιπα όμως θα τα κάνουμε ένα κομμάτι άμορφου, ματωμένου, κρέατος». Εγώ αναγκάστηκα να τα υπογράψω όλα πριν την 16η Νοεβμρίου 1939. Ανακαλώ την ομολογία μου, η οποία πάρθηκε με βασανιστήρια και σας ικετεύω, Εσάς, τον επικεφαλής της κυβέρνησής να με σώσετε και να μου δώσετε την ελευθερία μου. Αγαπώ την Πατρίδα μου και θα της δώσω όλες τις δυνάμεις των τελευταίων χρόνων της ζωής μου.

Βσέβολοντ Μέγιερχόλντ

Από το βιβλίο: Советская культура. 1989. 16 февр. Здесь текст приводится по изданию: История России. 1917-1940. Хрестоматия / Сост. В.А. Мазур и др.; под редакцией М.Е. Главацкого. – Челябинск, 1994. – С. 325-327.

*

[Μετάφραση από τα ρωσικά ©Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδηςstepamag.com

*

Διαβάστε όλα [τα όνειρα καπνός]

Where Am I?

You are currently browsing the racontes category at αγριμολογος.