εαρινά θέλγητρα
16/04/2015 § Σχολιάστε
Ετυμολογικά η λέξη ‘έαρ’ σχετίζεται απ’ ευθείας με τη λέξη ‘αήρ’ (βλ. Σκαρλάτος Βυζάντιος «Λεξ. Ελλ. Γλώσσης», έκδ. 1884, σελ. 7) σημαίνουσα μεταξύ άλλων, επίσης καιρό, δηλαδή «ατμοσφαιρικήν κατάστασιν εν ώρα αυγής ή πρωΐας» (Άνθιμος Γαζής εν Κ. Γκαρμπολά του Ολυμπίου και Χ. Ματακίδου, εκδ. 1835), η δε άνοιξις σημαίνει την εποχήν του έτους κατά την οποίαν ανοίγει ο καιρός’, οπότε εμφανίζεται η αιθρία και ευωδιάζει η ατμόσφαιρα, κατ’ επέκτασιν δε, ανοίγουν τα δένδρα, δηλαδή αναδίδουν τους πρώτους βλαστούς. Π.χ.: ‘…του καιρού ανοιγομένου ηνίκα λυθή ο πάγος’ κτλ. –παρά Πορφυρογέννητου».
Άνοιξη. Μία πανήγυρις της Φύσεως κατά τον Γκαίτε. Αρωματώδεις ασπασμοί της Φύσεως προς τα ζωντανά πλάσματα της Δημιουργίας κατά τον Frédéric Soulié…
«Η Άνοιξη είναι μια φυσική κατάσταση, είναι η υλοποιημένη ιδέα της αθανασίας» μας υπογραμμίζει ο Τορώ, ενώ ο Τέννυσον την χαρακτηρίζει ως «την παιδική ηλικία του έτους». Ο Όμηρος υμνεί την άνοιξη προσωποποιώντας την ως μία των θεοτήτων Ωρών, οι οποίες σε μεταγενέστερους χρόνους λατρεύτηκαν σε ολόκληρο τον ελληνικό κόσμο. Στα νεώτερα νεοελληνικά άσματα η άνοιξη θεωρείται η εποχή της απολύτρωσης, όχι μόνο των δεινών του χειμώνα αλλά και των δεινών της δουλείας. Την άνοιξη περιμένουν επι τουρκοκρατίας οι κλέφτες για να φύγουν στα βουνά, να ζήσουν ελεύθεροι.
Στην έντονα αστικοποίηση των κοινωνιών, όπου η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού ζει σε μεγάλα έως και θηριωδώς μεγάλα αστικά κέντρα πολλών εκατομμυρίων ψυχών, λίγοι πλέον μπορούν να νιώσουν την ορμή της πανήγυρις ή και τα περί ασπασμών της Φύσεως και ελάχιστοι από αυτούς έστω· να την φανταστούν· και όσο κι αν φαντάζει παράξενο στον σημερινό αναγνώστη, αυτό είχε επισημανθεί ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα! ο Alphonse Karr λίγο μετά το 1850 από το Παρίσι σε ένα από τα ημερολόγιά του, μας αναφέρει «Οι κάτοικοι των πόλεων υποψιάζονται μόλις την ύπαρξιν την ανοίξεως, και τούτο χάρις εις τας πληροφορίας των ημερολογίων των»
Πλην των σοφών και των ποιητών, η άνοιξη ενέπνευσε καλλιτέχνες και συγγραφείς παγκοσμίως, τονίζοντας τις απολαύσεις των εαρινών θελγήτρων.
Αυτά τα εαρινά θέλγητρα, τους εαρινούς πειρασμούς θα πρέπει να σκεφτόταν ο Μίλαν Κούντερα στο βιβλίο του «Η βραδύτητα» βάζοντας τον Βενσάν να κυνηγάει τον ανεκπλήρωτο έρωτά του, την Ζυλί, γύρω από την πισίνα με τα δυο της στήθη να ταλαντεύονται πέρα δώθε, σκεπτόμενος εμμονικά τη διείσδυση στην κωλοτρυπίδα της «Θα σου ξεσκίσω την κωλοτρυπίδα σου υπό τα όμματα της οικουμένης!» -«Μη μου την ξεσκίσεις!» του απαντά. «Ο Βενσάν την αρπάζει και πέφτουν μαζί στο δάπεδο. Εκείνη τoν κοιτάζει, με ορθάνοιχτα τα μάτια, περιμένοντας μια διείσδυση στην οποία ήταν αποφασισμένη να μην αντισταθεί».
Λίγη σημασία έχει τελικά, αν επετεύχθη ή όχι η ποθούμενη διείσδυση του Βενσάν…
.
Attentiveness, of
21/03/2015 § Σχολιάστε
After spending time wandering streets and alleys, mainly alleys and visions and plagues with the consistent presence of the shadowy tormenting Joyce’s lethal chamber. Ashes to ashes. Drowning they say is the pleasantest.Cremation better. The final elegiac stories of a melancholic litany of overlaps and so on to a ridiculed infinity. Precarious. Proleptic memory. The ultimate revelation; honorificabilitudinitatibus pre-emptiness; aimless ‘of’ and of ‘but’. Only let it form into my hands through a ventriloquist’s revolving door, yes, within my hands; let it craddle like a whisky glass. This. Yes, this; mind you. Will be. (Is) the concluding
scene.
____
Italics: Excerpts from James Joyce’s Ulysses
photo©agrimologos.com
.
Withdrawal, of
09/03/2015 § Σχολιάστε
Evoked and celebrated. I mean this; unobtrusive beauty. Hell. Notoriously difficult. I mean to define that is. No, not to do with Samuel Johnson’s “heterogeneous ideas yoked by violence together”; I mean some kind of attentiveness and contemplation and the sense of withdrawal or the sense of the sarcastic in a prayer for the repose of his soul. Hoping you’re well and not in hell. Nice change of air. Out of the fryingpan of life into the fire purgatory. Well. Yes. Not poetry. More like comradeship sharing tiny dreams; and great wounds. Yes, we must certainly whisper of wounds and of carnivorous feelings, underlining the latter. I recall. The gravediggers took up their spades and flung heavy clods of clay in on the coffin. Mr Bloom turned his face. No culpability. Characters should run along; flawed characters comfortably relying on emptiness. Anonymous characters. Remote corners. Under our
breath.
____
Italics: Excerpts from James Joyce’s Ulysses
photo©agrimologos.com
.
σκέψεις, χιονισμένες
04/02/2012 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο σκέψεις, χιονισμένες
χτες, το πρώτο χιόνι
Μία νιφάδα -χιλιάδες κρυστάλλους, κάθε κρύσταλλος κι ένας μικροσκοπικός κόκκος σκόνης, σε κάθε κόκκο, λένε οι σοφοί, καταγράφεται η ιστορία του ανθρώπου· κι όπως τα όνειρά του, έτσι κι ο κόκκος καθώς ανεβαίνει στη δίνη του αέρα στριφογυρίζοντας προς τ’ουρανού τα σύννεφα· πέφτει επάνω του αδυσώπητα η υγρασία της ατμόσφαιρας, κι ακριβώς όπως οι μικρές ανθρώπινες φιλοδοξίες του, παγώνουν αμέσως, και όταν με το καλό· κι όπως τα ορίζει η φύση, έρχεται η ώρα της Πτώσης, προστίθενται στον μικροσκοπικό αυτό κόκκο κι άλλα σταγονίδια νερού. Ανάλογα με την υγρασία, τη θερμοκρασία των στρωμάτων του αέρα, σχηματίζουν βελόνες κοφτερές, αστέρια όλων των αποχρώσεων του λευκού και θρύμματα από φυλλαράκια. Από το βρόμικο στρώμα που βλέπουμε πάνω στο χιόνι που λιώνει, αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος, τον όγκο της Πτώσης, πόσες ελπίδες έγιναν σκόνη, όλα καθρεφτίζουν τη ποσότητά τους στο εσωτερικό των κρυστάλλων, όλη η ποσότητα σκόνης που δέχτηκαν από τον αέρα κατά τη διάρκεια
της Πτώσης
αγριμολογος 