εαρινά θέλγητρα

16/04/2015 § Σχολιάστε

post6.4.15

Ετυμολογικά η λέξη ‘έαρ’ σχετίζεται απ’ ευθείας με τη λέξη ‘αήρ’ (βλ. Σκαρλάτος  Βυζάντιος «Λεξ. Ελλ. Γλώσσης», έκδ. 1884, σελ. 7) σημαίνουσα μεταξύ άλλων, επίσης καιρό, δηλαδή «ατμοσφαιρικήν κατάστασιν εν ώρα αυγής ή πρωΐας» (Άνθιμος Γαζής εν Κ. Γκαρμπολά του Ολυμπίου και Χ. Ματακίδου, εκδ. 1835), η δε άνοιξις σημαίνει την εποχήν του έτους κατά την οποίαν ανοίγει ο καιρός’, οπότε εμφανίζεται η αιθρία και ευωδιάζει η ατμόσφαιρα, κατ’ επέκτασιν δε, ανοίγουν τα δένδρα, δηλαδή αναδίδουν τους πρώτους βλαστούς. Π.χ.: ‘…του καιρού ανοιγομένου ηνίκα λυθή ο πάγος’ κτλ. –παρά Πορφυρογέννητου».

Άνοιξη. Μία πανήγυρις της Φύσεως κατά τον Γκαίτε. Αρωματώδεις ασπασμοί της Φύσεως προς τα ζωντανά πλάσματα της Δημιουργίας κατά τον Frédéric Soulié

«Η Άνοιξη είναι μια φυσική κατάσταση, είναι η υλοποιημένη ιδέα της αθανασίας» μας υπογραμμίζει  ο Τορώ, ενώ ο Τέννυσον την χαρακτηρίζει ως «την παιδική ηλικία του έτους».  Ο Όμηρος υμνεί την άνοιξη προσωποποιώντας την ως μία των θεοτήτων Ωρών, οι οποίες σε μεταγενέστερους χρόνους λατρεύτηκαν σε ολόκληρο τον ελληνικό κόσμο. Στα νεώτερα νεοελληνικά άσματα η άνοιξη θεωρείται η εποχή της απολύτρωσης, όχι μόνο των δεινών του χειμώνα αλλά και των δεινών της δουλείας. Την άνοιξη περιμένουν επι τουρκοκρατίας οι κλέφτες για να φύγουν στα βουνά, να ζήσουν ελεύθεροι.

Στην έντονα αστικοποίηση των κοινωνιών,  όπου η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού ζει σε μεγάλα έως και θηριωδώς μεγάλα αστικά κέντρα πολλών εκατομμυρίων ψυχών, λίγοι πλέον μπορούν να νιώσουν την ορμή της πανήγυρις ή και τα περί ασπασμών της Φύσεως και ελάχιστοι από αυτούς έστω· να την φανταστούν· και όσο κι αν φαντάζει παράξενο στον σημερινό αναγνώστη, αυτό είχε επισημανθεί ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα!  ο Alphonse Karr  λίγο μετά το 1850 από το Παρίσι σε ένα από τα ημερολόγιά του, μας αναφέρει «Οι κάτοικοι των πόλεων υποψιάζονται μόλις την ύπαρξιν την ανοίξεως, και τούτο χάρις εις τας πληροφορίας των ημερολογίων των»

Πλην των σοφών και των ποιητών, η άνοιξη ενέπνευσε καλλιτέχνες και συγγραφείς παγκοσμίως, τονίζοντας τις απολαύσεις των εαρινών θελγήτρων.

Αυτά τα εαρινά θέλγητρα, τους εαρινούς πειρασμούς θα πρέπει να σκεφτόταν ο Μίλαν Κούντερα  στο βιβλίο του «Η βραδύτητα» βάζοντας τον Βενσάν να κυνηγάει τον ανεκπλήρωτο έρωτά του, την Ζυλί, γύρω από την πισίνα με τα δυο της στήθη να ταλαντεύονται πέρα δώθε, σκεπτόμενος εμμονικά τη διείσδυση στην κωλοτρυπίδα της «Θα σου ξεσκίσω την κωλοτρυπίδα σου υπό τα όμματα της οικουμένης!» -«Μη μου την ξεσκίσεις!» του απαντά. «Ο Βενσάν την αρπάζει και πέφτουν μαζί στο δάπεδο. Εκείνη τoν κοιτάζει, με ορθάνοιχτα τα μάτια, περιμένοντας μια διείσδυση στην οποία ήταν αποφασισμένη να μην αντισταθεί».

Λίγη σημασία έχει τελικά, αν επετεύχθη ή όχι η ποθούμενη διείσδυση του Βενσάν…

.

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

What’s this?

You are currently reading εαρινά θέλγητρα at αγριμολογος.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: